Dag 9: Rosemary Beach - Santa Rosa Beach - Seaside
Vandaag hebben we een dagje zee gepland. Om eens uit te waaien en de kinderen heel moe te maken.
En om dat kleurtje wat bij te werken, want dat was nog niet echt gelukt de eerste week hier. De eerste week hebben we én gewandeld én nogal wat regen op ons dak gehad - toch vooral telkens vanaf de late namiddag tot avond.
Nu was het gewoon uitrusten en relaxen... dachten we. We hadden een gratis busje gebeld dat ons vlakbij kwam oppikken. Een tetterend madammeke dat mijn moeder kon zijn, reed met het busje dat ons tot aan Santa Rosa Beach bracht. Ze vertelde in dat korte tripje fier en honderduit over haar geadopteerde kleinkinderen van haar oudste zoon, ik kreeg er geen speld tussen. :-) Ze zette ons af aan het strand en wij dachten dat het zo'n beetje het systeem zou zijn zoals overal: stoeltjes en een parasolletje huren op het strand zelf en ons installeren.
Well... not exactly. Zo is het dus niet gegaan. We kwamen aan, zagen inderdaad een hele rij stoeltjes en parasollen die nog vrij waren, maar die blijkbaar gereserveerd waren voor andere families. Er waren een paar Amerikanen uit Oklahoma die er ook voor hun eerste keer waren, en die ons vriendelijk verder hielpen. Bart had ondertussen al één van de telefoonnummers op één van de stoeltjes gebeld (er zijn blijkbaar een heleboel aanbieders van parasols en ligstoelen-verhuurders), als we hoorden van die mensen dat er nog goedkopere waren. We mochten eventjes onder hun grote tent staan want om 9u30 was het al flink heet en een stralend zonnetje prikte op onze rug.
De kindjes stonden al een tijdje te spelen in het (warme!!!!) groene zeewater. Ik snap trouwens waarom deze streek The Emerald Coast wordt genoemd, het water heeft hier écht alle tinten groen en blauw - supermooi!! Ook het spierwitte zand heeft hier een heel andere structuur: dik en plakkerig, en als je erover loopt, hoor je het piepen onder je blote voeten - alsof je met je rubberen botten over sneeuw loopt ofzo. Echt raar maar leuk.
Ondertussen waren wij onder die tent maar aan het wachten op onze stoelen en parasol die we voor een dagje hadden gehuurd. Blijkbaar staan hier nergens geen kotjes of cabines op het strand, en reserveer je best op voorhand je stoelen en parasol. Dan komen ze die brengen en hoef jij je alleen maar te installeren met drank en eten. Maar nu hadden wij dit niet gedaan (beginnersfoutje - we kunnen niet alles op voorhand weten natuurlijk), en wij stonden daar schoon te blinken in dat zonneke zonder stoelen of parasol. Ge moet weten, nergens op héél dat strand is er schaduw en het strand is echt hagelwit, dus dat is een goeie factor om zo rood als een kreeft te worden als je je niet insmeert. (We zijn allemaal een beetje verbrand, behalve Louis dan, en Jules een klein beetje - maar die wil nooit uit het water komen om ingesmeerd te worden, de waterrat.)
Bart was al eens naar de winkel geweest en terug om drinken in te slaan en een grote koeltas te kopen vol ijsblokjes, maar nog steeds hadden wij geen vent gezien die onze parasol en strandstoelen kwam leveren. Bart had al zeker 2 keer gebeld, maar nog altijd noppes, nada. Totdat ik het kreeg en ik zei tegen Bart dat hij heel de boel mocht annuleren en dat we maar naar het zwembad gingen. Bart had een vent aan de lijn, maar het ging allemaal nogal moeizaam en ik vroeg of ik de lijn mocht overnemen. Eén van de dames uit Oklahoma die ons ook al wat tips had aangegeven, kwam erbij staan om te helpen en deed teken dat ik korting moest vragen. Ik al serieus kwaad aan de lijn met de melding dat als ze er niet binnen het halfuur waren, we weg waren en ze de boel mochten annuleren. We waren al 1,5 uur aan het wachten voor stoeltjes en parasol die we voor een hele dag hadden gehuurd...
Ik schoot bijna uit mijn krammen toen die vent mij aan de telefoon zei dat hij niks kon annuleren noch korting kon aanbieden voor het lange wachten, dat het normaal was want dat ze van ver moesten komen én dat ze tussen 9 u en 13u de stoelen op de stranden komen brengen - voor die tijd kan er niet geannuleerd worden dus. Mijn humeur was eventjes below zero, maar dat is dan toch weer helemaal opgekrikt geraakt door de stralende zon en de stoeltjes op het strand die maar leeg bleven en waar we dan toch eventjes op konden liggen en uitrusten. ;-)
Pas om 12u hadden we dan eindelijk onze stoelen... ook iets dat we nooit meer gaan doen. Afzetters potverdikke. We mochten betalen voor een hele dag terwijl we maar een halve dag de stoelen en parasol hebben gebruikt...
 |
| Overdekt paviljoen aan het strand van Seaside |
Na het dagje strand werden we door dezelfde mevrouw in het busje weer opgepikt. Ze vertelde weer honderduit dat ze hier is opgegroeid, en dat het vroeger allemaal bebost gebied was, en helemaal niet zo volgebouwd zoals we het nu kennen hier. Hoe ze even in Georgia heeft gewoond, maar toch weer naar hier zijn komen wonen (en enkel 30 minuten van het strand leven!). Hoe haar twee zonen ongelooflijk hard van elkaar verschillen qua karakter (ik kon alleen maar beamen) - ook haar jongste is een koppig ventje geweest met een sterk willetje, en haar oudste een stillere, met veel verantwoordelijkheidsgevoel. Was leuk om eens te luisteren naar haar verhaal. Ze vond het leuk om ons te ontmoeten zei ze, en was aangenaam verrast als ze hoorde dat we van zo ver komen. Ik merk dat bij veel mensen hier; ze horen aan ons Engels dat we niet van hier zijn en iedereen is blij verrast als wij zeggen dat we van België komen - meestal kom je hier enkel Amerikanen tegen uit andere staten vanuit het diepe Zuiden (zoals Texas, Georgia, Louisiana, enz.), weinig tot bijna geen Europeanen hier te bespeuren... Ze vinden dat hier wel leuk, en vragen dan direct wat we het leukste vinden hier. :-)
Ook zijn ze hier allemaal uitermate vriendelijk en behulpzaam. En vrij attent tegenover vreemden ook. Ze zijn hier ook allemaal héél joviaal tegen je, praten tegen je alsof ze je al jaren kennen bij wijze van spreken en geven je een hartelijk welkomstgevoel. Leuk vind ik.
Bon, na ons dagje strand was het dus op naar het zwembad vlak naast ons appartement, voor een uurtje ofzo. Dan was het douche in, zand eraf wassen, propere kleren aan en op weg naar The Pizza Bar in Seaside, waar we écht een superlekkere pizza hebben gegeten mét heel leuk zicht op groen én vlakbij de zee... De ober hielp er ook aan mee (ne knappe kerel uit Moldova). ;-) Na de pizza en de cocktail en de rosé (tja, moeder heeft nood aan alcohol soms) liepen we nog wat voorbij winkels, én jaja, ook in winkels. ;-) We zoeken nog steeds een leuk souvenir voor moeke haar verjaardag trouwens, hopelijk gaan we het hier vinden!
 |
| Moeders hebben soms nood aan een cocktail ;-) |
Meer verslag vanop het groene water morgen!
Dikke knuffels van ons allemaal xxx
Reacties