Dag 8: Tallahassee - Rosemary Beach

Vandaag stonden we op en deden we terug onze truitjes aan, want again: Red Devils-Day. En ook al had de eigenares hier veel lekkers klaargelegd én een lekkere brownie cake gebakken voor ons, we moesten toch iets van deftig ontbijt binnenspelen (een omelet met wat toast of eender wat, ik had nood aan een hartig ontbijt).

Blijkbaar is dit een echte studentenstad, en niet eentje waar je veel internationale toeristen ziet rondlopen. De meeste mensen vonden het dus maar raar dat er Belgen hier in Tallahassee rondliepen, en dan nog wel compleet met Rode Duivels-shirtjes aan. :-) We liepen in vol ornaat Canopy Road Café binnen, geliefd onder de locals, en daar vroegen we om een Mickey Mouse-pancake met fruit voor Louis (ah ja, want: Mickey Mouse) en een Belgische wafel met bloemsuiker en fruit voor Jules. De Mickey Mouse-pancake was voor kids, maar toen hij voor Louis zijn neus stond - leek hij mega groot! Hij heeft er misschien nog niet een kwart van gegeten, zo groot...

Er komen hier dus niet zo heel vaak toeristen over de vloer. Het is hier meer voor studenten en de locals. Alhoewel er hier wel veel te doen is én het wel een heel mooie stad is.

Veel tijd bleef er niet over om nog iets te ontdekken van de stad, en vooral niet met twee jengelende kinderen. Na ons ontbijt reden we terug naar het huisje om de rest van onze valiezen allemaal in de auto te laden. De eigenares Tara had gezegd dat ze eventjes zou stoppen om dag te zeggen (het klikte ongelooflijk tussen haar en mij), het korte gesprekje liep uit op een halfuur - adressen uitgewisseld én beloofd dat we contact zouden blijven houden. We hadden voorzien om nadien terug op weg te gaan en richting een leuk plaatsje in Tallahassee centrum, aan Lake Ella en Fred Drake park even te stoppen om wat rond te wandelen en wat van de omgeving te zien, maar dat was eventjes buiten het crisis-momentje van Louis gerekend. Jules en Louis hadden in het huisje blijkbaar ruzie gemaakt (wie er het eerste op hun toilet mocht gaan zitten, can you imagine????), en dat mondde uit in een heel drama met gekrijs van Louis.

Het was zo zenuwslopend dat we uiteindelijk maar door zijn blijven rijden tot meneertje Generaal in slaap is gevallen. Vermoeiend, ruziënde kids op reis, en vooral in de auto. 's Avonds zijn moeder en vader compleet uitgeteld, de hitte helpt er niet aan, haha. Aan de foto's te zien is het soms vaak véél wolken, maar toch zien we continu zonneschijn en is het superheet.

In de Panhandle aangekomen, het noorden van Florida, was het weer een heel ander landschap en uitzicht qua huizen. Je zag dat je de kust bereikte, want de huisjes zagen er hier meer "coastal" uit.

Ik had het adres gekregen van Airbnb dat op mijn reservatieformulier stond, maar dat vond onze gps niet. Uiteindelijk aangekomen op het adres dat we hadden ingegeven, zagen we enkel een bloemenwinkel. Daar eens nagevraagd, en we bleken een heel eind terug te moeten rijden vanwaar we kwamen.

De kindjes schoten direct weer in zeur-modus, maar wij vonden het adres niet, en als we het in Google Maps intikten, vonden we het ook niet direct. Het internet werkte hier niet blijkbaar, en als we connecteerden met het internet, werden we er direct weer afgegooid. Als we dan de eigenares probeerden te bereiken, viel de lijn soms weg, dus er was efkes lichte paniek - of zeg maar eerder: stress. De kinderen die zaten te zeuren van "zijn we er al, gaan we nu naar de zee gaan, waar is de zee, waar zijn de emmertjes en schopjes" en wij die een compleet ander adres hadden en het totaal niet vonden.

We kregen dan uiteindelijk de eigenares te pakken, die ons al een beetje op de juiste weg had gezet, maar waarvan ik soms niks kon verstaan omdat zij in de wind stond met haar gsm en ik haar uitleg heel slecht kon verstaan (en het geen 10x wilde vragen). Uiteindelijk heeft er een jonge kerel ons geholpen en voorgereden die vermoedde waar het ongeveer ging zijn. Maar het belangrijkste is: we zijn aangekomen! En het ziet er hier allemaal superleuk en mooi uit! Alleen zijn alle huisnummers in de straten hier aan zee ongelooflijk verwarrend. Aan de ene kant zie je bijvoorbeeld nrs. 20, 22, 24 en dan plots 32, 49 en weet ik veel wat nog. En de overkant kan dan plots aflopen van nummer 39 naar een compleet ander nummer zoals 105. Echt, zoek dan maar eens nr. 15, haha! :-D

de slaapkamer van de kids

De mail die het management bureau naar mij had gestuurd (dat het appartementje verhuurt voor de eigenares terwijl zij aan het werk is in het buitenland), was nooit aangekomen, dus toen we het huis hadden gevonden, geraakten we ook nog eens niet binnen. Geen code gekregen, niks. Ik had het ongeveer gehad, want de kinderen waren nog altijd aan het jengelen (logisch natuurlijk, ik zou ook jengelen als ik hun leeftijd had geweest). Daar stonden we dan, moeder en haar kroost die dringend moesten plassen, geen code en een hitte waar er geen zuurstof in de lucht hing. Uiteindelijk kregen we een telefoontje terug van Marlee, met de code van de deur. Oef. Binnen was het heerlijk fris, mooi en proper, waar we Isabelle, de manager, zagen die ons hartelijk welkom heette. Zij vertelde dat Marlee vaak in het buitenland zit voor haar werk. Blijkbaar zit ze nu voor twee maanden in Afghanistan en werkte ze in de bouw daar. Geen typisch werk voor een girly meisje zoals Marlee, op de foto ziet ze eruit als the All American girl: blond haar, een fijn lijntje en ze klinkt ook zo aan de telefoon, fijn en lief.

Onweertje op komst...

Blijkbaar hoorden we bij aankomst waarom we zo slecht Google Maps konden gebruiken, was omdat er hier een soort van "internet outage" was. Internet was hier een paar keer uitgevallen, en ook het bereik van onze gsm's was niet vet vandaag bij aankomst. En werd de mail wel naar mij verstuurd, maar hadden ze mijn achternaam verkeerd geschreven... natuurlijk komt dat dan niet aan. :-)

We hebben hier eventjes alles uitgeladen, dan op adem gekomen in de frisse airco en dan terug op weg naar buiten om de zee op te zoeken. De hitte benam ons zo de adem dat we zelfs niet tot aan de zee zijn geraakt, en we uiteindelijk het lokale zwembad, dat hier naast het appartement ligt, hebben bezocht. Net op dat moment begon het te druppelen en wat te donderen, maar veel meer dan dreigende lucht hebben we niet gezien. Het heeft eventjes wat geregend, en dan was dat weer over én was er weer zuurstof in de lucht en niet meer zo drukkend warm.

In een zwembad zijn de boys wél happy. ;-)

Na de verfrissende plons in het zwembad (moeder is blijven zitten om foto's te nemen) zijn we ons gaan douchen en eten gaan zoeken. ;-) In Seaside, een klein schattig badplaatsje niet ver hier vandaan, hebben we na veel zoeken ons kunnen parkeren. File rijden is hier blijkbaar normaal; er is maar één weg die hier naar alle badplaatsjes leidt, en die is meestal druk bereden. Er rijden hier ook héél veel golfkarretjes rond, met mensen die al hun strandspullen en kinderen erop laden en dan rijden ze potverdikke 20 per uur, en je mag ze niet voorbij steken (en je kan ook niet, want overal staat verkeer).

Het is hier ongelooflijk mooi en gezellig, met verschillende foodtrucks op de straat waar je in een stoeltje iets kan eten, of het eten naar het strand kan nemen. Of je gaat wat shoppen, of pikt een concertje mee vlakbij. Er is hier superveel te doen en te zien.

Alleen... ik was super vermoeid, vooral van al het gejengel van die dag, ik was dus heel de tijd wat slecht gezind, van al dat geruzie van de twee kinderen.

Ik kon de gezelligheid niet zien, de sfeer was er niet voor mij. Louis die constant op zijn broer was aan het slaan, Jules die constant stond te bleiten (voor een snee in zijn teen deed Jules alsof hij ging flauwvallen - zo ongelooflijk flauw dat hij gisteren was, het was om je haar uit je kop te trekken, zo frustrerend). En beiden staan ze constant aan mijn kop te zeuren, dus ik had het gewoon gehad. En dan begon het als we eten gingen zoeken, nog eens goed te plenzen uit de hemelsluizen, waardoor ik eigenlijk het liefste mijn kar had willen keren.

Maar na een leuk restaurant gevonden te hebben, met vriendelijke serveerster, en lekker eten, was mijn slechte donderbui-wolk alweer voorbij gedreven. Ik heb me wel, bij aankomst in ons appartementje, niet lang meer kunnen wakker houden... ;-)

Leukere foto's zullen ongetwijfeld volgen, voor nu is het over & out people!

Liefs, Inge & co. xxx