Dag 2 - Orlando - 4th of July

Jawadde, wat een dag is dit geweest, deze Nationale feestdag voor de Amerikanen! Het begon vroeg voor ons met jetlag...  en eindigde in een heel avontuur! Is het omdat we ouder worden en kinderen hebben gekregen en onze goeie genen hebben afgegeven? Ik weet het niet, maar ik kan me goed herinneren dat ik 10 tot 8 jaar geleden (van 2008-2010 tijdens onze Amerika-reizen) véél minder last had van die jetlag. Vannacht werd ik om 2u30 wakker omdat ik dacht dat de kinderen hun lichten aan en uit deden en ik hoorde allerlei rare geluiden die ik me waarschijnlijk had ingebeeld. Ja, ik ben één van die ambetante mensen die nooit goed slaapt in een vreemd bed de eerste nacht, ook al is het bed super en de nacht zalig stil, zoals hier.

Ik heb lang wakker gelegen en rond 3u30 werd ook Bart wakker van mijn gewoel. Omdat we niet meer konden slapen, hebben we maar ineens gezocht naar een leuk plaatsje waar we konden ontbijten. Om 3u30 leek een groot ontbijt me wel wat, haha! En om 5u30, plaatselijke tijd hier, waren ook de kindjes wakker. Nog redelijk goed geslapen vond ik! EN... ze hebben het kunnen uithouden tot 9u om iets te gaan eten! Héél flink dus.

We zijn eerst naar Market Place Café gereden, in Celebration. Dat was allemaal lekker op 't gemak, en wat een leuk plaatsje! Je voelt hier niet dat je in het "grootse" Amerika rondloopt, want alles is hier groen, rustig en aangenaam. Het is maar een klein kwartiertje rijden van Kissimmee en dus ook dichtbij de Walt Disney World Resorts.

Voor wie Celebration (nog) niet kent: het is een stadje met een zeer hoog aaibaar Disney gehalte, dankzij het feit dat dit stukje Florida oorspronkelijk toebehoorde aan the Walt Disney Company.

Walt Disney zelf had ooit het ideaal in zijn hoofd dat hij ergens een klein stadje, een soort van community wilde opbouwen, voor zijn medewerkers van zijn parken. Lekker allemaal samen gezellig leven in van die typische Amerikaanse mooie huizen (je weet wel, die met hun front porches).

De company heeft uiteindelijk een heleboel grond gekocht, en die ontworpen en beginnen residentieel te ontwikkelen in de zomer van 1996, en later dan terug de controle uit handen gegeven. Al gaat het gerucht dat er veel van het stadje nog "geregeld en gecontroleerd wordt" door Disney, want ook hun hoofdkantoor staat er. En... er wordt hier nog steeds veel opgenomen voor films en series (o.a. ooit voor Desperate Housewives). Begrijpelijk, want het is hier charming as hell!

Parking hier was snel gevonden (én gratis!) en we liepen tot waar er een paar straten afgesloten waren.  Daar zagen we overal de Amerikaanse vlaggen hangen en mensen met hun camping stoeltjes langs de straat zitten wachten. Na vriendelijk vragen bij een mevrouw met een über schattige rosse Cocker Spaniël Bradley (die nét vandaag jarig bleek te zijn), opgetooid met een rood-wit sterrensjaaltje rond zijn halsband, en het vrouwtje al even hard opgetooid met een klein Amerikaans hoedje-diadeem en dito oorbellen, wist ze ons te vertellen dat ze ook net hier was komen wonen en dat er een kleine parade zou langskomen in de straat rond 9u15. Meer wist ze zelf ook niet, dus we wensten haar een "Happy 4th of July" en wandelden door. Iedereen is hier wel ongelooflijk vriendelijk, vooral ook tegenover onze kinderen.

Een beetje verder zagen we Market Place Café, de plek waar ik dus wilde ontbijten. Lekker makkelijk: ze serveerden ook ontbijt op het terras, dus konden we de parade voorbij zien komen terwijl we aten. Bart, Louis en ik gingen voor een American breakfast (scrambled eggs, hash browns, toast & bacon), Jules ging voor het gewonnen brood (french toast) en vers fruit, dat ik dan uiteindelijk nog verder heb opgesmikkeld. Gefret voor heel den dag, haha! ;-)

De parade was ook geweldig om te zien, er was een DJ die eerst wat liedjes speelde, en kindjes die aan 't hoelahoepen waren, maar dan was het zover: de parade ging van start. Laten we niet vergeten dat we hier in Amerika zijn, en iedereen is hier gek op zijn land. Toen het volkslied startte, ging zelfs iedereen (ook die net hun warme ontbijt hadden gekregen) rechtstaan, met de hand op het hart en stonden er een paar mee te zingen. Zelfs de serveersters lieten alles staan en kwamen buiten staan. Ongelooflijk, zoiets zou de nuchtere Belg nooit doen...

En dan begon het: de sheriff kwam met loeiende sirene voorbij, met zijn zoontje op de passagiersstoel, hevig waaiend met zijn vlaggetje. En dan veteranen, nog een heleboel belangrijke/te vermelden organisaties in het stadje, en dan was het tijd voor de Sheriff en zijn team om kunstjes te laten zien op hun moto! Loeiende sirenes en flikkerende lichten, en maar rondjes draaien. Ge moet het maar kunnen (en willen doen in die verzengende hitte). Ik vond het zo serieus dat ik het ergens ook wel een beetje een grappig zicht vond, de sheriff en zijn team, een beetje rondjes draaien op zijn moto. Pas op, al bij al wel nog heel plezant om meegemaakt te hebben.

We zagen een ganse revue passeren, van Disney prinsessen en figuren uit Star Wars. Zelfs storm troopers compleet met piratenhoedje - het zotste eerst. :-) Maar uiteindelijk duurde het allemaal niet zo heel lang, en nadien was het aanschuiven waar wij zaten te eten. Iedereen die had gekeken, had honger gekregen. ;-)

Nadien hebben we hier wat kort rondgewandeld, hebben we kleine schildpadden, twee kleine alligators en meerdere eekhoorns gespot op ons tochtje doorheen Celebration. Voor Jules was het onmiddellijk geslaagd, de dierenvriend. ;-)

Ik heb weer een pak foto's genomen (deze keer géén zwaar fototoestel durven meesleuren, dus een lenskapje kan ik al niet meer verliezen - wél mijn smartphone natuurlijk, haha). Zelfs toen we daarstraks nog wat extra inkopen deden in de grote Wal Mart (neem dat groot maar letterlijk), stond ik nog foto's te nemen. Everything they do, is big. Grote pizza's, grote bussen fruitsap van Tropicana, grote kartonnen met eieren... ge kijkt nog steeds uw ogen uit, haha!

En toen begon de dag te draaien. Nadat we uit Wal Mart kwamen, was het alsof je buiten stapte in een hete, vochtige badkamer waar ze tegelijkertijd continu met een hete haardroger in je gezicht blazen. Zo schroeiend heet was het, en ik zag onmiddellijk dikke, zwarte wolken vol bliksem dichterbij komen. Net alsof ze het hadden geroken dat we nog graag even in 't zwembad hadden gesprongen, begon het hier te regenen en te onweren. Dat heeft wel eventjes geduurd, maar het bleef warm. En zwaar bewolkt.

Maar dan, wat we vanavond zijn tegengekomen, was weer een heel avontuur. Wat een heel leuk en gezellig einde had moeten worden, eindigde helemaal uitgeregend. Tegen 17u vertrokken we richting Lake Toho in Kissimmee waar er festiviteiten gepland stonden met live muziek, food trucks en spelletjes voor kids - allemaal ter ere van deze 4de juli. Super gezellige sfeer, iedereen zat op zijn handdoek of zitje dat hij meebracht van thuis met frigobox, je kon overal wel aan een stalletje eten of drinken en rond 20u zagen we Jocelyn Brown optreden (ge kent haar bekendste liedje wel, "Cry, a deeper love, wowowowow,...). Superleuk allemaal, tot de wolken kwamen opzetten.

Er werd op dat optreden regelmatig een filmpje afgespeeld dat als er "rough weather" op kwam zetten, dat we dan zo snel mogelijk "shelter" moesten zoeken. We zitten net op ons gat te luisteren op die weide naar madam Brown, als ik zeg: 'amai, dat wordt daar pikzwart'. En nog geen 3 minuten nadien: een héél lange bliksemschicht achter het podium. Ik hoorde een heleboel mensen zichtbaar schrikken... En dan zei ik: "kom we zijn hier weg, we gaan naar onze auto".

Net voor die bliksemschicht... en voor de storm losbrak

Chance dat ik dat zei, want nog geen 5 minuten, op weg naar onze auto, begon het steviger te druppelen en de wolken kwamen alleen maar sneller en sneller naar ons. Toen ik nog eens omkeek, was het alsof ik die zwarte wolken zag draaien en kolken, ik vond het echt héél angstaanjagend overkomen - des te meer omdat ik zag dat ook het volk en masse weg begon te lopen, waardoor er hier en daar paniek uitbrak en op een gegeven moment begon het hier zoooo hard te waaien, gecombineerd met zware hevige regen, zagen we heel slecht waar we nog waren en vonden we in alle paniek (mensen die voorbij wilden met babywagens, enz.) onze auto niet meer terug. Helemaal gedesoriënteerd. Bart bleef dan constant overal tussen steken met de buggy met Louis erin, we waren al drijfnat, en het begon nog harder te regenen - zo hard hebben we het hier nog nooit geweten. Ik zag heel veel mensen naar een hele grote betonnen parkeergarage lopen, en ik dacht: "fuck, hier moeten we ook naartoe, want die auto gaan we nu toch niet meer vinden en ik ga niet onder die bomen lopen met die bliksem".

Ik roep naar Bart (op dat moment moest ik roepen, omdat het plotseling zo'n hevige storm was) dat we rechtdoor moesten doorlopen naar die garage. Daar aangekomen was het alsof we in een film van Steven Spielberg en een andere regisseur zaten - Jurassic Park meets Twister. De wind maakte dat het water in die garage langs de open ramen gutste en verstoof tegelijk een heleboel spetterend water, waardoor Jules en Louis nog meer in paniek geraakten. Met twee geschrokken kindjes stonden we daar in die parkeergarage met een heleboel mensen. Huilend van de bang en de kou, want met die wind begon het écht koud te worden. En dan die wind en die regen die zo door de open gaten en ramen kwam gegutst. Zo vies! Echt, bangelijk. En ge moet u dan kalm houden voor je kinderen, ik was zelf innerlijk aan 't hopen dat dit maar een kort onweer was en dat we hopelijk snel naar ons huisje konden rijden. En maar blijven lachen, voor de kids, terwijl je zelf wel een klein hartje hebt op dat moment...

We kunnen al terug lachen, behalve Jules, die was er niet goed van...

En dan komen we na een lange tijd te moeten schuilen helemaal uitgeregend thuis in ons huis, zetten we FOX op en zien we op TV dat er niet ver hier van, een tornado aan grond is gekomen en een heel magazijn heeft verwoest!! Ja, dat moet dat wel geweest zijn, waarvan wij een uitloper hebben gevoeld!

Dus hebben wij ongelooflijk veel geluk gehad...
En ze verwachten binnen 4 dagen misschien wel nog hevigere stormen... de meteorologen zeggen dat alles normaal lijkt voor de tijd van het jaar, maar het wordt blijkbaar wel goed opgevolgd hier, want het is after all hurricane season.

Aiaiai... Wordt vervolgd!

Wat wel geweldig is van al die Amerikanen: ook al was het geweldig hard aan het onweren, ze gingen het niet laten om hun vuurwerk af te steken. Overal zag je én bliksemschichten én vuurwerk.
That's the spirit zeker?


See y'all tomorrow, hopelijk met beter weer zoals ze net hebben voorspeld!

Inge, Bart, Jules en Louis  xxx