Dag 15: Atlanta Airport - Brussel

Vanmorgen waren we relatief vroeg wakker. Er lagen oordopjes in onze hotelkamer, en die heb ik zeker en vast moeten gebruiken. De airco maakte een hels lawaai en de vliegtuigen daarbuiten ook. :-)

Ik voelde me vies van een hele dag hetzelfde te moeten dragen, ik had geen verse onderbroek mee, dus ik heb nog een douche genomen - kwestie van toch eventjes mezelf proper te voelen. En dan terug in die vuile kleren en ondergoed springen. :-D Ach ja, we zouden binnen zoveel uur terug thuis zijn.

Blijven lachen in Atlanta...

Om 12u 's middags plaatselijke tijd hier in Atlanta moesten we uitchecken uit het hotel. We waren vroeger klaar, dus checkten we iets vroeger uit. Het shuttle busje nam ons terug mee naar de luchthaven en hier mochten we weer van voor af aan door de hele trammelant gaan. Bij security werden er twee zaken van ons apart gelegd, om te controleren op drugs. Alles werd opengedaan, ook de inhoud werd eruit gehaald en gecontroleerd. Gelukkig was het het valiesje van Bart waar ik alle mokken van Starbucks in had gefoefeld voor mijn steeds groter wordende collectie. ;-) Ik noem ze nu al liefkozend mijn "travel mugs". ;-) In allerlei felle kleurtjes heb ik ze al, en het blijft leuk om er thee uit te slurpen terwijl je terugdenkt aan bepaalde plaatsen waar we al zijn geweest. (Dankzij bepaalde mensen als Marjolein wordt de collectie alleen maar sneller uitgebreid, haha)

De mevrouw van de TSA controleerde het allemaal en moest alleen maar eens lachen toen ik zei dat ik ze bijna allemaal voor mezelf mee had. Ze zei dat ik gelijk had dat ik ze mee had, ze zien er zo kleurrijk uit en een leuk souvenirtje voor thuis. Toch moest ze voortdoen met de controle. Zelfs ons zakje waar we nog een grote koek in hadden gestoken en gekocht hadden in het hotel werd gecontroleerd op drugs. Een beetje lachwekkend als ik er aan terugdenk, maar op dat moment blijf je vriendelijk, beleefd en verroer je best geen vin. ;-)

Je moet weten, we waren al in de luchthaven en door de controles om 11u30, en dan moesten we nog eens uren wachten eer de vlucht vertrok! Pas om 18u vertrok onze vlucht naar Brussel. Ik had graag nog wat van de stad Atlanta gezien en ontdekt, maar als we eens zochten op het internet, adviseerden de meeste mensen te blijven op het vliegveld om zeker geen vlucht te missen. Want zelfs dan kan de gate nog wijzigen of het uur, dus je moet geen risico's nemen dan.

Om de tijd te doden, liepen we alle gangen van de gate door, ik denk dat we alle winkels wel zeker 2 tot 3x gezien en gedaan hebben. :-) Verder was er ook nog overal fijne kunst te zien van lokale kunstenaars (echt mooie dingen gezien), waaronder ook nog een soort van expo over het leven van Martin Luther King.


De meneer aan de infobalie waar ik ging vragen wat er zoals te doen is in Atlanta, informeerde me dat er naast de Coca Cola company die je kan bezoeken, ook nog een heel groot aquarium is, een fijn park én heel veel info en een museum over Martin Luther King te bezoeken is. And much more... Hij zei ook: "If you come back to Atlanta, be sure to make it a week or so, ma'am." :-) Dat weten we dan ook weeral.

Om de tijd te doden (Louis lag ondertussen zijn middagdutje in de buggy te doen rond een uur of 14 plaatselijke tijd daar) heb ik een aantal boeken gekocht en ben al wat beginnen lezen. Ik heb een massa boeken gezien die ik wilde lezen maar onmogelijk allemaal mee kon nemen, vooral niet de dikke turven. :-) Daarom nam ik overal wat foto's van, zodat ik ze nog zou herinneren thuis en op mijn verlanglijstje zetten voor Kerstmis. Een goeie memoire van Martin Luther King is zeker welkom dus! ;-)


Uiteindelijk bleek het tijd geworden om te boarden, en vroeg ik snel - omdat we zagen dat de meeste mensen begonnen ongedurig te worden - of we met onze kindjes niet eerst mochten gaan. Ze waren toen al een uur of twee aan 't zeuren wanneer de vlieger zou vertrekken. De meneer aan de balie nam direct de paspoorten en tickets aan en scande zonder zeuren. Hij knipoogde naar onze twee jongens en zei dan ook nog dat de achterste rij zetels (drie in totaal) achter ons ook nog vrij waren voor onze kindjes om op te slapen tijdens de nachtvlucht. Zoooo dankbaar...

We vroegen aan de stewardessen op het vliegtuig of we al mochten gaan zitten op de vrije plaatsen (blijkbaar was onze vlucht niet volgeboekt), maar ze zeiden dat ze ons zouden verwittigen als we mochten plaatsnemen. Zij waren blijkbaar ook al op de hoogte gebracht. Uiteindelijk zeer vriendelijke service gekregen, met extra aandacht voor onze jongens, net zoals op alle andere vluchten. De stewards en stewardessen zijn allemaal zot van onze twee zoontjes; er was één steward op de turbulente vlucht van Orlando naar Atlanta die ik me herinner die compleet "smitten" was van onze Louis. Heel de tijd ertegen bezig, grapjes maken, en Louis zat maar schaapachtig te lachen en verlegen achter mij kruipen. :-)

Nadat iedereen in zijn stoel zat, kregen we het startsein om te switchen van zetels van de ene stewardess. Ik nam direct alledrie de vrije zetels in achter Bart, hij bleef voor mij zitten, met naast hem de tussengang en de twee jongens aan het raam. Niet lang nadat de vlucht was opgestegen, kwam er een Franse mevrouw vragen of ze op een stoel mocht zitten, en ik dacht: "euh nee, na alles wat we hier hebben moeten doorstaan en al dat wachten, nee, die stoel is van mij voor mijn kinderen". Dus ik zei simpelweg: "non, c'est pour mon enfant". Ze keek kwaad en liep terug weg. Kon me echt niet bommen op dat moment. :-)

Maar net na het vertrek kregen we wééral te horen dat ze "rough weather" verwachtten. Ik denk niet dat ik ooit al zoveel turbulentie tijdens vluchten heb geweten als deze.

Het vliegtuig heeft bijna non-stop gebibberd, gezakt, gewiebeld, het was ongelooflijk. Er werd zelfs eventjes gewacht, net zoals op de vlucht van Orlando naar Atlanta om rond te gaan met drank, omdat het te gevaarlijk was voor de passagiers. De drankkarretjes konden naar alle kanten gaan, dus bleven ze eventjes weg. Dat was zelfs het geval tijdens de vlucht naar Atlanta waar ze al stappend met een fles water en wat plastic bekertjes rondgingen voor wie er dorst had. Geen drankkarretjes gezien zelfs, toen was het een korte vlucht én al even turbulent als deze!

Ze kwamen regelmatig vragen of we nog wat extra's nodig hadden voor onze kindjes, en de service vonden we geweldig. Buiten één rimpelig mens die dacht dat de wereld aan haar kont hing en madam hautain uithing, was het allemaal goed en de vriendelijke stewardessen verzachtten het leed dat het vliegtuig zo erg wiebelde. Ik heb een klein beetje geslapen, niet veel, want voor mij was er ne kerel die flink zijn best deed om hard te stinken. Ik werd er zelfs wakker van, en na de 4de of 5de keer stond hij dan toch eindelijk op om naar het toilet te gaan. :-D

De kindjes hebben languit op de stoelen geslapen. Perfect, want zo zouden ze minder last hebben van de jetlag thuis. Wij hebben iets minder languit en goed geslapen, maar dat kon geen kwaad - we hebben nog een paar dagen om verder op te ruimen en uit te slapen.

Thuisgekomen was het uitladen en dan direct terug wat proper kleren inpakken, want we hadden dezelfde avond nog een concert gepland staan van Justin Timberlake in het Sportpaleis. Van Brugge terug naar Antwerpen. :-) Hadden we nooit gedacht dat we niet op tijd thuis zouden zijn, maar dat is weeral een les voor de volgende keer: geen concerttickets meer boeken zo vlak na je reis. :-D

Hopelijk hebben jullie er even hard van genoten van onze avonturen als wij - het was dan allemaal niet zo spannend (misschien wel onze laatste dagen, haha), maar wij hebben ons reuzegoed geamuseerd! En de kindjes ook, en dat was wat telde.

Heel erg bedankt aan iedereen die mee las, reacties gaf of een leuk berichtje via mail achterliet. Dat deed ongelooflijk veel deugd!

Veel liefs van vier vermoeide Amerika-reizigers...
Inge & co. xxx