Dag 14: St. Augustine Beach - Orlando - Brussel
Vandaag is onze frut écht zuur geworden... en mogen we ons schup hier afkuisen! Met veel spijt in ons hart nemen we afscheid. Niet van het vette eten, en ook niet van Trump, maar wel van hun mooie plekjes en lieve mensen die we tijdens onze reis mochten ontmoeten.
We hebben alles in de jeep gepropt, en dan was het richting een postkantoor om nog eindelijk die felgezochte postzegels te kopen. En wat dacht je? Was het postkantoor hier ook gesloten. Pas een halfuur later ging het open. Wij wilden niet langer wachten, dus wilden we de parking terug afrijden, maar bijna elke straat waar we wilden indraaien, mocht niet en op den duur leken we rondjes te rijden op die onnozele parking. We zullen er weer uitgezien hebben als debielen, haha! Uiteindelijk vonden we de "uitgang" en konden we op 't gemak doorrijden.
Nu was het niet lang meer tot Orlando Airport. De huurauto zetten we vlot af, en een vriendelijke meneer met zwaar Spaans accent kwam ons direct te hulp geschoten met onze zware koffers. Hij had zo'n soort van langgerekte duwer mee waar er zeker 5 valiezen achter mekaar op konden en dat hadden we zeker nodig, haha! ;-)
Hij hielp ons de weg te vinden waar we moesten inchecken, vroeg vanwaar we kwamen en pas toen ik zei "Belgica" snapte hij het. Hij bleek van Venezuela te komen, was zot van voetbal en van Eden Hazard :-) en bleef braaf wachten tot we onze bagage incheckten aan de balie. Ik gaf hem mijn laatste dollars als fooi en bedankte hem nog een keer uitgebreid voor de hulp en het gezeul van onze zware bagage.
Aan de incheckbalie van Delta vroeg Bart nog of onze bagage wel zeker zou aankomen in Brussel, en die mens zei zo grappend: "even sooner than you will arrive in Brussels". Kon die mens de toekomst voorspellen? Hij zal het niet geweten hebben, net zoals wij het op die moment nog niet beseften, maar het klopte wel bijna. ;-)
We waren flink op tijd, hadden nog tijd over om wat rond te wandelen in een Disney winkel (mamaaaaa, mag ik nog dit of dat, en oooooh mama, dat heb ik daar in Disney World ook gezien! Mag ik dat ook?) en wat rond te snuisteren en alle watertjes op te drinken die we nog hadden zitten. Door security ging ook redelijk vlot, volwassenen moesten weer hun schoenen uit doen en in bakjes zetten, maar ook alle elektronische apparatuur moest eruit: dus ook smartphones, iPads, eventueel laptops en dergelijke. Dus je mag wel serieus wat uitladen als je daar aan die band staat. Ik vind dat altijd een stresserend moment: je probeert het zo'n beetje aan te pakken alsof je in de supermarkt staat en je eerst de zware dingen op de band zet om die dan later eerst terug in je karretje te laden... Wel, hier is dat ook zo. :-)
Alleen staan er hier rijen en rijen van mensen te wachten en moet alles vlot gaan. De kindjes en ik mochten direct doorwandelen door de metaaldetector en dan was het terug alles weer aandoen, inpakken en de buggy terug uitplooien zodat Louis erin kon zitten. Ik kan u verzekeren dat de grote ventilators die er staan, deugd doen...De vlucht was maar pas 3 uur nadien, dus hadden we nog eventjes tijd om gauw drinken en eten te halen en dan schuifelden we door naar de gate. Daar mochten we eerst inchecken, na twee mensen in een rolstoel. Meestal zijn deze mensen niet echt gehandicapt, maar kunnen ze niet zo ver meer stappen wegens overgewicht en worden ze door medewerkers verder gereden in een rolstoel. Dan was het tijd om op te stijgen.
Alléén... onze vlucht wilde maar niet vertrekken. Na een tijdje hoorden we de piloot omroepen dat er een "severe thunderstorm" was en dat ze nog even aan de grond moesten blijven van de control tower. Ok, ik dacht, sebiet zijn we wel weg zeker? Ik overlegde even met Bart, en we begonnen al een kleine stress te voelen, want we hadden nog extra nagevraagd bij Connections of de overstap van 45 minuten in Atlanta wel genoeg zou zijn voor ons. Dat begon nipt te worden nadat de piloot wéér een mededeling deed dat hij nog steeds niet kon vertrekken wegens verstoord luchtverkeer in Atlanta. En hij verzekerde de passagiers die nog een "connecting flight" hadden, die zeker hun vlucht zouden halen, want dat hij vermoedde dat alle vluchten wel een beetje vertraging zouden hebben daar.
Na bijna 20 minuten aan land stegen we uiteindelijk op en hadden we nu zeker stress, want omgerekend hadden we amper 25 minuten om nog tot aan de gate te geraken waar onze vlucht naar Brussel zou vertrekken. Geland in Atlanta was het echt stressen, want we moesten wachten op de buggy die naar boven werd gebracht en vanaf het moment dat die er stond, liepen we de longen uit ons lijf naar het ondergrondse treintje dat ons van gate A naar gate E moest brengen. Dan nog een hele lange roltrap terug en toen we dan in de juiste hal waren, moesten we helemaal tot het einde lopen, aan gate E8. Lang hoor, en zeker als je zwaar geladen bent en moet hollen met twee kinderen, eentje ervan in een buggy en nog 3 handbagage-valiesjes. :-)
Aan de gate zagen we niemand en zag ik plots het vliegtuig door het raam achteruit rijden. DAT... is een shitty moment. Dan kan je écht door de grond zakken van miserie. Je staat er mooi, met twee kinderen aan het wenen van het verschieten.
Eer ik vond waar de balie was van Delta, eer ik aan de beurt was om een omboeking te krijgen van Delta... het leek een eeuwigheid te duren! En dan als het jouw beurt is, komen er weer drie mensen in een rolstoel voorgekropen. De mensen die net als wij, ook eeuwen stonden te wachten eer er iemand van de 4 mensen aan de balie (!!) ons kon verderhelpen, konden wel door de grond zakken van vermoeidheid. Ik heb alle respect voor iedereen, maar als je al mooi en eerlijk twee uur staat aan te schuiven met jengelende kinderen, ben ik plots minder begripvol en voelde ik het bloed al koken in mij. Ik ben wel flink gebleven en zelfs heel opgewekt aan de balie, want ik wist dat we braaf moesten zijn om wat eruit te krijgen.
Er werd totaal niet moeilijk gedaan over het feit dat we onze vlucht hadden gemist, blijkbaar waren er nog een heleboel mensen die door het slechte weer hun vlucht hadden gemist. Omdat we met twee kleine kindjes reisden én er géén beschikbare vluchten meer waren naar Amsterdam of Brussel, werd ons een voucher aangeboden om te overnachten in een hotel vlakbij de luchthaven van Atlanta. Een gratis shuttlebusje zou ons ernaartoe brengen. Dat wil dus ook zeggen dat als we alleen hadden gereisd, dat we dan gewoon hadden mogen slapen in de luchthaven tot de avond erop OF ik had serieus mijn best mogen doen om er een voucher uit de wacht te slepen, want meestal geven ze die niet zo makkelijk - of je moet met kleine kindjes reizen die hun slaap nodig hebben.
Het gevoel van je erop gesetteld te hebben naar huis te gaan én op het vliegtuig proberen te slapen, en dat dat nu niet ging, maakte het allemaal nog een beetje vervelender. Al zijn de kindjes buiten een paar traantjes en wat gezeur om eten of drinken super flink gebleven! Echt fier op onze jongens...
Ik vroeg of we iets van slaapgerief mochten krijgen, want dat ik niks extra had ingepakt, en we kregen 4 tasjes met basis toiletgerief erin. Handig.
We moesten nog een eindje wachten buiten in de plakkerige hitte van Atlanta op het busje en ook al hadden we net iets vervelends meegemaakt door onze vlucht te missen, ik voelde me helemaal niet teleurgesteld. Ik had zoiets van: "misschien, héél misschien, kunnen we hier nog wat van de stad ontdekken". Ik bekeek het onmiddellijk positief. We waren zelfs nog een dagje langer in Amerika. :-)
 |
| blijven lachen in Atlanta! |
De baliemedewerker in het hotel excuseerde zich ook, vond het erg dat we onze vlucht hadden gemist en bood ons nog extra kleinigheidjes aan die we konden gebruiken (ontschminkingsdoekjes enzovoort). Het kleine restaurant aan de balie bleek uitstekend om in te eten - er werd een heleboel verse rauwkost bij ons eten geserveerd, zaaaaalig! Er was zelfs een zwembad buiten, maar we konden het niet gebruiken want we hadden geen reserves van kleding mee. En dan was het tijd om te slapen. Allemaal in dezelfde kamer. In ons ondergoed. :-)
Hopelijk wordt morgen beter en kunnen we zeker opstijgen, want het weer hier vanavond bleek ook onweerachtig met veel regen en bliksem 's avonds...
Reacties