Dag 13: Santa Rosa Beach - St. Augustine Beach

De omgeving aan de kust van Seaside en Santa Rosa Beach.

Vanmorgen stonden we vroeg op. Of nee, ik was vroeg wakker en had slecht geslapen. De eerste nacht dat ik zo slecht sliep in dit leuke appartementje. Typisch, als een mens dan zijn slaap toch wat nodig heeft, slaap je slecht en hoor je plots alles. Ik hoorde zatte jongens voorbij wandelen, ik hoorde de buren thuiskomen en de automatische garagepoort openen, ik hoorde de ijskast - of nee, diepvriezer - lawaai maken bij het aanmaken van het ijs, ik hoorde ALLES! Ppfff... wat een nacht!

onze trucker on the road ;-)

De kindjes hadden goed geslapen, Bart ook, mama spijtig genoeg dus niet. We zijn onmiddellijk vertrokken, want ik had de dag en avond voordien al goed gereorganiseerd zodat alles terug in de valiezen kon. Goed dat we hier toch een extra koffer hebben gekocht, want al dat speelgoed en extraatjes dat we hier en daar meenamen, begint toch héél veel plaats in te nemen. ;-) Het was proppen geblazen, haha!

Toen we net op weg waren, mochten we alweer stoppen voor een sanitaire pitstop. ;-) Daarna hoopten we allemaal dat we wel iets lekkers zouden tegenkomen om te ontbijten, maar tevergeefs... Op weg naar St. Augustine Beach, een ritje van ongeveer 5 uur lang, kwamen we enkel maar de grote ketens tegen. Tot ik zo "hangry" werd dat ik toch iets van eten wilde binnen hebben en gestopt zijn aan Waffle House; één of andere Amerikaanse keten die gespecialiseerd zijn in wafels.

Ik hoopte dat ze toch ook een soort normaal ontbijt zouden presenteren, of waar we toch iets konden kiezen dat normaal leek. ;-) De kindjes wilden een wafel met maple syrup, wij namen allebei geklutste eitjes met wat spek.

Grappig ook hoe je hier binnenkomt: het lijkt een beetje op een soort McDonald's... je komt binnen en mag direct ergens plaatsnemen. Alle tafeltjes staan vlakbij een soort van inham, waar je direct in de keuken kijkt en ziet hoe ze de wafels bakken. Je zit vlakbij alle actie dus. ;-) En als je niet aan één van de tafeltjes plaatsneemt, is er enkel nog de verhoogde "bar" waar je dan je ontbijt neemt zoals je aan een toog van een café zit.

één van de eerste regenbuien onderweg

Het ontbijt viel al bij al nog mee: geen megaporties, en een voor hun doen normaal glas fruitsap (én voor een keer géén megabeker die je nooit opkrijgt). :-) Ons ontbijt zat weer achter onze kiezen, dus gingen we snel weer op pad, want we hadden nog zeker 3 uur te gaan.

Onderweg nog één keer gestopt aan een McDonald's, enkel voor een sanitaire stop - gewoon omdat je zeker bent dat die toiletten daar proper zijn én je niets hoeft te betalen of te verorberen.

Tijdens de rit hebben we nog een paar keer hevige regenval op ons dak gekregen; eentje ter hoogte van Jacksonville waar het zwart zag in de lucht. En héél raar, want na een tijdje bleven we zo precies tussen de grens van hevige regenval én zonnig weer rijden; de wolken hingen net niet boven ons hoofd op een gegeven moment. Ik heb ook wel een paar keer wat spelletjes moeten uitvinden om de twee piraten op de achterbank bezig te houden (mama, "olleke bolleke riebezolleke" helpt écht wel om ze wat stil te krijgen, haha)...

Uiteindelijk zijn we aangekomen aan het laatste appartementje in St. Augustine Beach. Het appartement op zich was niks bijzonders, wel proper en nette opgemaakte bedden, maar ik voelde hét niet meer. Ik had al wat last van het dubbele gevoel: heimwee naar de vakantie die voorbij was én een klein deel van mij dat al naar huis wilde gaan. We zijn er in de late namiddag aangekomen, dus véél tijd was er niet meer over om nog op ontdekkingstocht te gaan en Bart was moe van de rit. Omdat het misschien 20 passen was van het appartement naar het strand, zijn we daarnaartoe gegaan. We verschoten dat er ook hier auto's worden toegelaten op het strand. Nog meer toen we ontdekten dat er her en der felgekleurde linten hingen aan stokken - blijkbaar om aan te geven dat je daar niet mag wandelen omdat er een nestje zeeschildpadden ligt. Wat doen dan die auto's op het strand, vroegen we ons af...

Bon, het was mooi, maar veel hebben we er niet van genoten, we zagen weer dikke wolken opdoemen en veel gedonder, dus zijn we op 't gemakje terug gewandeld en hebben we eens gekeken waar we terecht konden voor het avondeten. Dat vonden we uiteindelijk vlakbij het strand ook, in Beachcomber Restaurant; een soort van "shack" waar je nice & easy comfort food voorgeschoteld krijgt, zoals zij het zeggen. ;-) Ik had na die lange rit wel nood aan wat alcohol (eigenlijk... ik heb er al veel nood aan gehad, haha!) en koos samen met Bart voor een Margarita. Als aperitiefhapje kozen we spicy shrimps in een soort van speciale dressing geserveerd. Ik heb er een halve gegeten en ik had bijna mijn Margarita leeggezopen... :-D Dat is niet lichtjes pikant, dat was HEET!

Bart koos een of andere pasta, ik ging voor de gegrilde vis van de dag met sla en kreeg er weer maar eens frietjes bij die ik amper heb opgegeten. De vis zelf was wel superlekker, al had ik 's avonds last van buikkrampen. Waarschijnlijk de reis-zenuwen die op komen zetten. Na het eten was het terug naar het appartement en heb ik eens een paar keer in mijn haar staan krabben hoe ik in godsnaam al de losse brol die we nu nog hadden en droegen, terug in de valiezen kreeg. ;-) Het is me gelukt, vraag me niet hoe, maar het is gelukt! :-D

En dan was het nog een laatste keer naar de Amerikaanse tv-zenders piepeloeren vooraleer we de schellen van ons ogen lieten toevallen. ;-)