Dag 1 - Brussel - Atlanta - Orlando

Vandaag is de dag aangebroken! We vertrekken!

De nacht verliep goed, de kindjes stonden goed op en ik had al alle kledij klaargelegd, zodat iedereen zich maar gewoon moest wassen, aankleden en met een goed humeur kon vertrekken. We werden om 6u opgehaald door Martoni, een Brugs bedrijf dat enkel luchthavenvervoer doet en waar we vorig jaar (met naar Ibiza te reizen) ook heel tevreden over waren.

Maar dan hadden we file richting Brussel... Om het kwartier vroegen onze jongens wanneer we er eindelijk waren. "Euh mannekes, ge zult nog wat geduld moeten hebben, wat gaan jullie straks dan vragen op het vliegtuig" zei ik dan. ;-) Gelukkig hadden die mensen eventuele files ingecalculeerd, zodat we zeker nog 3 uur op voorhand op de luchthaven waren. We waren uiteindelijk tegen 8u20 in Zaventem.

En we hadden écht niks tijd over om op ons gemak te ontbijten! Wanneer we incheckten, kreeg ik een compliment van een heel vriendelijke dame bij Delta Airlines: er zijn er blijkbaar anderen (met mijn eigen ogen gezien die nogal wat koffers meezeulen met twee kinderen - ik zat in totaal met twee koffers aan 31,60 kg - pluim voor mezelf, haha). En het was van inchecken, doorlopen naar de douane, waar we eerst onze vloeistoffen en laptop moesten uithalen. Het ging hier redelijk vlot, tot we verder doorliepen en op een rij aanliepen van jewelste voor de douane waar er nog eens paspoort controle was.

Wat een mierennest!! Zoveel volk én zolang aanschuiven... jawadde! En het ging NIET vooruit. Een baby achter ons was continu aan het schreeuwen en onze Louis werd ook nerveus. En zweten dat ik al deed. En hongerige kinderen in een mensenmassa met twee ouders die niet veel hebben geslapen (we waren alletwee wakker geworden die nacht om 4u van een huilend kind - ramen open in de zomer betekent meer wakker worden van geluiden op straat)... Begrijpelijk dat dat niet echt bevorderlijk is voor een goei humeur, haha!

Voorbij de paspoort controle had ik zoiets van: "en nu wil ik fret, of ik ga er hier ene een lap verkopen". :-D Ik zie een soort van bakkerij/café waar je fruitsla en wat snacks kan kopen en croissants, dus ik schuif aan. En dat bleef er duren... tot er een bezwete Amerikaan aan mij op zijn "properste" Frans vraagt of hij voor mag want hij moet nog zijn vlucht halen. Ik dacht, ok, eentje mag wel voor, en ik sta er met handtas, handbagage en drie potjes fruitsla, twee flesjes water en een paar zakjes snacks voor op 't vliegtuig. Ja man, dat BLEEF daar ook al zo lang duren, tot Bart het op zijn heupen kreeg, ik het op mijn heupen kreeg van het gezeur van Bart en de warmte (en mijn hongerigheid speelde zeker parten) en ik gewoon alles kwaad terug in de bak heb gesmeten en door ben gelopen tot aan de gate.

Daar zeiden ze vriendelijk dat we al mochten boarden met de kids. Ik was al half bezweet, hongerig en onnozel gedraaid van al dat aanschuiven en het gezeur van onze klein mannen, dus ik had zoiets van: jaja, blablabla, ik moet fret hebben. In de Starbucks vlakbij ben ik rap gaan aanschuiven voor een muffin en een flesje water. Ik moest toch iets hebben? ;-) En daar kreeg ik wéér een rare vraag: een vrouw vraagt aan mij in het Frans of ik haar flesje water wil betalen. Ik vraag nog zo redelijk lichtjes geïrriteerd waarom ik dat dan moet doen en waar ik haar fles dan wel moet laten als zij weg zou gaan. En dan zegt ze in gebroken Frans dat ze daar moet blijven staan voor haar kids, of ik het gauw wil betalen... Ik denk: "bon, rare, we zullen het dan maar doen". Ik pak haar briefje van 5 aan, ik betaal dat flesje en dan pakt zij het flesje en het wisselgeld... ??? WTF? Doe het dan zelf hé? :-D
Het was den dag der zotten zeker?

De vlucht viel héél goed mee, voor ons kinderen hun doen!

Pas als we uitstapten én ook in Atlanta eerst moesten aanschuiven voor de douane voor paspoort controle (héééél vriendelijke mens gehad, amai), begon het gezeur een beetje te vermeerderen. Al deden ze flink hun best. We dachten, ok, nu op 't gemak dat treintje zoeken om terug te boarden, maar ik was efkes vergeten dat we ook hier nog moesten aanschuiven voor de vloeistoffen en handbagage controle. Fuck zeg. Wat een gedoe ook hier weer. Vloeistoffen & laptop eruit, schoenen ook, maar behalve die van de kids, die we dan al hadden uitgedaan nadat ze het hadden gezegd dat het niet moest (typisch).

Ook hier weer hetzelfde: we hadden nergens tijd om wat te gaan zitten, het was van doorlopen en boarden. Op het laatste vliegtuig was er plots ook géén plaats meer voor onze handbagage, dus onze nieuwe handbagage koffertjes moesten in het bagageruim geladen worden. Ik ben speciaal gaan vragen dat ze er voorzichtig mee konden zijn (mijn bril stak er in, en andere spullen die kapot kunnen plus dat ik er nog wat zuinig op ben, op die mooie valiesjes). "Yes, of course, we'll handle it with care", zei die steward. En vlak na het opstijgen zijn onze kids bijna onmiddellijk in slaap gevallen (een vlucht van 1u50 lang). Natuurlijk kon je op dit vliegtuig veel leukere films kijken (o.a. The Post die ik nog niet had gezien, maar die weer véél te lang was om uit te kijken)...

Onze goud(of stront)kleurige KIA Sportage

Na landen mochten we eerst naar 't tweede verdiep onze koffers van den band gaan halen plus handbagage (ze zagen er uit!!), en dan weer naar beneden voor de rental car. Jules moest natuurlijk dringend plassen, ik stond er met de buggy en 5 valiesjes, klein en groot. Zul je altijd zien dat het dan net jouw beurt is én je aan de hele andere kant van de balie moet zijn. Dat mens was al aan 't lachen en bekeek mij raar als ik zei dat ik de buggy met slapende Louis erin mocht laten staan om de rest van mijn onbemande valiezen te gaan halen. Daarna moet er miscommunicatie geweest zijn, want zij dacht dat de auto op mijn naam stond, terwijl ik al zeker 2 keer had gezegd dat het contract op mijn man zijn naam moest. Chance kwam Bart eraan toen ze door kreeg dat het op Bart's naam moest, en ik niets verder kon doen dan wachten (want ze had Bart's creditcard en rijbewijs nodig).

Gelukkig ging het van toen af vlot. Het duurde wel eventjes voor onze oude TomTom door had dat hij de weg moest uitleggen naar het huisje... wat wil je, dat kraam heeft 8 jaar op zolder gelegen! Bij bijna aankomst zagen we de Wal Mart en zijn we maar ineens gestopt om wat fruit, water en fruitsap in te slaan voor de dag nadien - mochten er hongerige kids naast ons bed staan 's morgensvroeg, weet je wel? ;-) Eer Bart alles had gevonden met Jules, was het ondertussen kwart na 9 's avonds.

Louis was wel helemaal over zijn toeren, ook toen we net waren geland en aangekomen in Orlando - compleet oververmoeid. In het huisje en met de airco aan, was het wenen snel over en heb ik ze met een glimlach nog in hun bedje kunnen steken. Allebei flink naar het toilet en flink direct geslapen. En moeder en vader zijn niet veel later ook in hun tram gekropen. ;-)

Slaapwel en tot morgen! xxx