24 mei 2010 - Brussel - Miami
Goodmorning Belgium!
Ik lig languit in mijn economy plus-zeteltje op het vliegtuig dit berichtje in Word te typen, zodat ik vanavond op onze hotelkamer niet teveel meer hoef te tokkelen. Ik kan me voorstellen hoe laat het weer zal zijn vooraleer we ons bed zullen zien vanavond... Voorlopig hangen we nog steeds hoog boven de wolken en meer dan een deken van witte 'fluffy' wolkjes zien we niet. So far for the view.
De rest van onze dag begint fantastisch relaxed. We staan op tijd op, we nemen uitgebreid afscheid van ons harig monstertje thuis en mijn ouders die voor taxichauffeurs spelen. Voor we het weten staan we al op Zaventem. En daar mogen we direct aanschuiven. Er staat nog een lange rij wachtenden voor ons, waarvan de overgrote meerderheid een hoop Amerikaanse senioren zijn. Zoals ik had verwacht! Achter ons in de rij staat er een Nederlands koppeltje die voor de allereerste keer Amerika zien en langs de Westkust gaan rondtrekken voor 3 lange weken. We vertellen honderduit over onze ervaringen en ik wens stiekem dat ik ook nog even mee kan gaan.
Verder is het uitzonderlijk rustig op Brussels Airport. We hoeven zelfs onze schoenen niet uit te doen bij de douane, we moeten gewoon flink doorlopen en onze boel liefst zo snel mogelijk meenemen. Onze vlucht op zich valt ook al héél goed mee. Ik heb nog geen grappige mensen gespot (behalve een koppel met maffe mutskes op dan), geen extreme situaties tegengekomen, geen –zum-kotsen-turbulentie én nog beter: ons vliegtuig zit amper vol! We hebben beenruimte zat én een scherm voor onze neus met de nieuwste filmpkes! Het eten (like always: "m'am, chicken or pasta?") was zelfs ok. Het enige wat we nu nog mogen doen is met onze duimen draaien tot we er zijn. Ik zie de meeste mensen al liggen ronken voor ons. En doe gauw mijn ogen dicht, want ik vermoed dat we nog een lange dag voor de boeg hebben voor we in onze hotelkamer zijn.
Bij het arriveren in Miami 's avonds worden we op een overvolle bus gezet die ons naar het verhuurcenter van Alamo brengt. Is het het tropische weer of gewoon de vlucht die ons zo moe heeft gemaakt? Want tijdens onze tussenstop in Washington Airport hebben we nog een uur of 5 mogen niksen voor we onze aansluitende vlucht hadden naar Miami. En dat haalt een mens zijn energie toch wat naar beneden...
Een beetje geïrriteerd van het lange wachten bij Alamo wil ik zo snel mogelijk geholpen worden. En dat gebeurt ook. Onmiddellijk met ons huurcontract in onze "pollekes" lopen we naar buiten waar we onze auto (uit de juiste rij) uitkiezen. Er staan er alleen zo véél! Ik zie een rode en zwarte KIA Sportage staan, die lijken me helemaal in orde om bijna 2 weken in te leven, maar Bart zijn oog valt op een pikzwarte Chevrolet Equinox (een soort van jeep model). Poepsjiek vanbinnen met een hoop elektronische "foefkes" waar Bart twee weken zoet mee kan zijn. ;-)
Maar de miserie begint bij het buitenrijden met onze oh-zo-geweldige-klassebak... De baliemedewerker die in het veel te krappe kotje voor haar lichaam gepropt lijkt te zitten, lijkt ook ongelooflijk gelukkig met haar job. Ze scant de sticker op onze voorruit mét bijhorend gezucht, vraagt redelijk onbeleefd naar ons huurcontract en gooit zonder vragen de deur van Bart open (en ramt die ook bijna tegen de deur van haar kot) waar ze in de deur nog een tweede sticker scant. We rijden een beetje nors en nog vermoeider verder tot we iets voorbij Alamo Center op de weg merken dat er een bepaald lampje blijft branden op ons dashboard.
Ik zucht al parmantig, want het was niet mijn eerste keuze van auto en laat dat dan ook uitgebreid merken aan Bart. ;-) Uiteindelijk beslissen we terug te rijden naar Alamo en deze auto terug om te wisselen, want we willen niet continu opgehouden worden door een half-defecte auto.
Terug bij Alamo krijgen we te horen dat het huurcontract plots is afgesloten. Ik spring bijna uit mijn vel (ik steek het op mijn prille zwangerschapssymptomen), maar de manager komt erbij en handelt het professioneel en vriendelijk af zonder verdere problemen.
Maar dan beginnen de problemen pas écht. Onze GPS blijkt het adres van ons Hilton hotel niet te vinden en laat ons in rondjes rijden. En vooral: in amper verlichte, doodlopende straatjes. En als we dan eindelijk in de juiste straat belanden, vinden we de ingang van het hotel niet én het is al middernacht! Ik weet niet waarom, maar de vermoeidheid en de stress en mijn zwangerschapshormonen slaan opeens keihard toe. En ik jank als een klein kind in de auto. (Lees: "boehooooeeee, ik wil een bed, en straks worden we hier vermoord in een steeg teruggevonden en ik ben bang en ik ben mooooeeee-hoehooe-hoeee") Een geluk dat Bart én de baliemedewerkster van het hotel die ik aan de telefoon heb allebei kalm blijven, want dankzij haar aanwijzingen en mijn ventje zijn oriëntatie-skills vinden we de ingang en de parking van het hotel toch nog.
De mevrouw die me aan de lijn had, ziet mijn betraand gezicht en sust mij een beetje met een kopje thee. Ik wil niks, ik wil gewoon inchecken en slapen. Het is half 1 's nachts plaatselijke tijd en ik ben al gewoon véél te lang wakker voor mijn doen.
Als we dan uiteindelijk op onze hotelkamer aankomen, kan ik helemaal niet meer slapen. Compleet geradbraakt. Mijn voeten zijn blij als ze eindelijk verlost worden van mijn basketsloefkes en geven een ongelooflijk charmante geur af (lees: de stank is niet meer te harden nu). En mijn buik is een rond vat geworden. Ik kan al bijna meedoen met die hete luchtballonnen-wedstrijd die elk jaar in Sint-Niklaas wordt gehouden. ;-) Nee, serieus. Ik ben blij met de zeer propere badkamer die ook nog eens heel ruim blijkt te zijn en verfris mezelf voor ik zelf onder de wol kruip. We kunnen wat slaap goed gebruiken, alledrie!
Een beetje geïrriteerd van het lange wachten bij Alamo wil ik zo snel mogelijk geholpen worden. En dat gebeurt ook. Onmiddellijk met ons huurcontract in onze "pollekes" lopen we naar buiten waar we onze auto (uit de juiste rij) uitkiezen. Er staan er alleen zo véél! Ik zie een rode en zwarte KIA Sportage staan, die lijken me helemaal in orde om bijna 2 weken in te leven, maar Bart zijn oog valt op een pikzwarte Chevrolet Equinox (een soort van jeep model). Poepsjiek vanbinnen met een hoop elektronische "foefkes" waar Bart twee weken zoet mee kan zijn. ;-)
Maar de miserie begint bij het buitenrijden met onze oh-zo-geweldige-klassebak... De baliemedewerker die in het veel te krappe kotje voor haar lichaam gepropt lijkt te zitten, lijkt ook ongelooflijk gelukkig met haar job. Ze scant de sticker op onze voorruit mét bijhorend gezucht, vraagt redelijk onbeleefd naar ons huurcontract en gooit zonder vragen de deur van Bart open (en ramt die ook bijna tegen de deur van haar kot) waar ze in de deur nog een tweede sticker scant. We rijden een beetje nors en nog vermoeider verder tot we iets voorbij Alamo Center op de weg merken dat er een bepaald lampje blijft branden op ons dashboard.
Ik zucht al parmantig, want het was niet mijn eerste keuze van auto en laat dat dan ook uitgebreid merken aan Bart. ;-) Uiteindelijk beslissen we terug te rijden naar Alamo en deze auto terug om te wisselen, want we willen niet continu opgehouden worden door een half-defecte auto.
Terug bij Alamo krijgen we te horen dat het huurcontract plots is afgesloten. Ik spring bijna uit mijn vel (ik steek het op mijn prille zwangerschapssymptomen), maar de manager komt erbij en handelt het professioneel en vriendelijk af zonder verdere problemen.
Maar dan beginnen de problemen pas écht. Onze GPS blijkt het adres van ons Hilton hotel niet te vinden en laat ons in rondjes rijden. En vooral: in amper verlichte, doodlopende straatjes. En als we dan eindelijk in de juiste straat belanden, vinden we de ingang van het hotel niet én het is al middernacht! Ik weet niet waarom, maar de vermoeidheid en de stress en mijn zwangerschapshormonen slaan opeens keihard toe. En ik jank als een klein kind in de auto. (Lees: "boehooooeeee, ik wil een bed, en straks worden we hier vermoord in een steeg teruggevonden en ik ben bang en ik ben mooooeeee-hoehooe-hoeee") Een geluk dat Bart én de baliemedewerkster van het hotel die ik aan de telefoon heb allebei kalm blijven, want dankzij haar aanwijzingen en mijn ventje zijn oriëntatie-skills vinden we de ingang en de parking van het hotel toch nog.
De mevrouw die me aan de lijn had, ziet mijn betraand gezicht en sust mij een beetje met een kopje thee. Ik wil niks, ik wil gewoon inchecken en slapen. Het is half 1 's nachts plaatselijke tijd en ik ben al gewoon véél te lang wakker voor mijn doen.
Als we dan uiteindelijk op onze hotelkamer aankomen, kan ik helemaal niet meer slapen. Compleet geradbraakt. Mijn voeten zijn blij als ze eindelijk verlost worden van mijn basketsloefkes en geven een ongelooflijk charmante geur af (lees: de stank is niet meer te harden nu). En mijn buik is een rond vat geworden. Ik kan al bijna meedoen met die hete luchtballonnen-wedstrijd die elk jaar in Sint-Niklaas wordt gehouden. ;-) Nee, serieus. Ik ben blij met de zeer propere badkamer die ook nog eens heel ruim blijkt te zijn en verfris mezelf voor ik zelf onder de wol kruip. We kunnen wat slaap goed gebruiken, alledrie!
Tot morgen!
Live from Miami,
Inge & Bart xxx
Inge & Bart xxx
Reacties