8 juni 2010 - Miami - Brussel

Nog eventjes over onze avond van gisteren! Wij hebben er nog met volle teugen van genoten, zoals jullie je wel kunnen voorstellen.

Er was nog één ding dat we niet hadden gedaan of gefotografeerd. En dat was over Ocean Drive lopen 's avonds laat. De andere avonden waren we zo moe dat we niet eens konden opblijven tot laat in de avond. De knap verlichte Ocean Drive moest dit keer echt op foto, maar laat zijn we niet opgebleven! Deze paparazzi waren meegewandeld, haha!

's Morgensvroeg om 6u15 rinkelt onze dekselse telefoon. 

Ik lag natuurlijk alweer een uur van tevoren klaarwakker. Dankzij mijn blaas die blijkbaar kleiner wordt met de dag. Snel maken we ons klaar, zodat we om 7u00 nog even in de vlucht een klein ontbijtje kunnen meepikken, want een kwartiertje later verwachten we onze taxi. Spijtig genoeg was er een misverstand en stond de taxi chauffeur op ons al te wachten vanaf 6u55 (die vent had blijkbaar nog niet teveel klanten op dat uur), dus schrokken we ons ontbijt binnen zonder te genieten van dat laatste ontbijtje op onze laatste dag op Amerikaanse bodem. Welkom stress.

En dat blijkt nog niet genoeg te zijn. Op de luchthaven gaan we ervan uit dat we niet hoeven aan te schuiven tot we de balie van United hadden gezien. Mispoes! Er staan daar zeker 50 Indiërs voor ons aan te schuiven met stapels bagage, zakken en rugzakken. Kon het nog beter? Het doet me denken aan die tv-show “Goodness Gracious Me”. Een kleine "Goddammitbullshittohelly’all ontsnapt net niet uit mijn mond! Eer dat heel die familie klaar is met inchecken aan de balie, zijn we weeral bijna 25 minuten verder en staan we nog steeds even ver. 

Als het dan eindelijk onze beurt is, wordt de dame aan de balie weggeroepen. Ok... Daar staan we dan. We proberen met veel geklungel onze tickets zelf uitgeprint te krijgen via de self-service-automaat. Na veel gesukkel en gevloek lopen we verder naar het “checkpoint” waar we bijna omver worden geduwd door diezelfde Indische familie. Ik wil absoluut niet racistisch te klinken, maar ze staan bijna in onze nek te hijgen en proberen vanalles uit om toch maar voorbij te kunnen steken. Ongeduldige lomperiken dus.

Aan de douane is het weer hetzelfde liedje. Het ergste is dat we telkens onze schoenen uit en aan moeten doen - zovéél tijdverlies en ik begin er spontaan van te zweten. Misschien daarom dat er een vent rondloopt met een grote spuitbus van Victoria’s Secret, die ik vorig jaar ook had gekocht. Dat geurtje ruikt zalig, en hij sprayt elke keer een paar keer dat luchtje in die “scan-cabine”, vooral als er iemand met stinkvoeten in heeft gestaan. Ik kan mijn gegniffel niet meer onderdrukken, en al een geluk kan deze vent er ook mee lachen… Hij excuseert zichzelf bijna, maar zegt dan dat hij niet anders kan, want "de hele dag stinkvoeten moeten ruiken begint wel eens tegen te steken". Ik begrijp hem volkomen. 

Maar het is toch telkens weer stress hoor. Weet je nog dat stukje van onze eigenste Alex Agnew "in de supermarkt"? Awel, zo voel ik me steeds als ik daar sta aan te schuiven voor security en douane. Je moet eerst je hele boel en bijhorende brol en handbagage allemaal snel zien te laden en lossen op die band. Dan gaat jouw boel door de controle (net als jijzelf) en vooraleer je het weet, stapelt de ganse boel zich op tot een hele zooi en probeer je angstvallig al je kleren, schoenen en horloge terug in een haastig tempo aan te doen, maar hou je ook je bagage in 't oog om zeker te zijn dat er niemand mee wegloopt. De bakjes vallen bijna van de band, je brol en andere rommel ligt verspreid in bakjes... Pure stress, ik zeg het je!

En van al dat gedoe en wachten wordt een mens ook gewoon moe. Dus we lopen daarna op ons gemakje door, totaal niet meer op onze klok kijkend, tot we een stewardess zien voorbij lopen en die vraagt ons - gelukkig - waar we wel naartoe moeten vliegen. Compleet onwetend antwoorden we: “Washington DC”, en daarop antwoordt ze haastig: “hurry up guys, your plane is about to leave in a few minutes”. OEPS! Wééral stress. Vlug reppen we ons met de handbagage richting onze gate. Gelukkig staan de deuren nog open. Als laatste wringen we onszelf tussen de kleine gang in het vliegtuig en nog geen vijf minuten na instappen, doen ze de deuren dicht van ‘t vliegtuig. Wat een chance hebben wij!! Bijna onze vlieger gemist, zonder het zelf te beseffen!

Na onze aankomst op Washington DC is het nog eens 6 uur wachten tot onze volgende aansluiting naar Brussel, dan is het écht verveling troef! Ik zou hier nooit willen zitten wachten zolang met kinderen! Maar eenmaal op ons vliegtuig richting Brussel duurt het allemaal niet meer zo lang. De bezigheidstherapie zoals ik het graag noem, helpt dan wel: een snackje, een drankje, een uurtje later ons eten, dan nog even rondgaan met tax free producten, een filmpje en wat slapen en je bent er al... 

Gelukkig kan ik een beetje doorslapen eenmaal ze ons gerust laten. Natuurlijk slapen we niet zoals Doornroosje, maar eventjes die oogjes toedoen is al een goeie hulp om niet compleet als een zombie aan te komen. In den Belgique terug zijn we blij dat we eindelijk terug normaal kunnen ademen wanneer we buiten komen. Niet meer die plakkerige hitte op je lijf voelen, voelt heel even als een verademing. 

Al veranderde dat gevoel weer snel wanneer we enkele dagen de Belgische kwakkelzomer tegemoet gingen. Ach ja, wij Belgjes doen toch niets liever dan zeuren over het weer. We dromen alleszins verder van onze fantastische reis en sparen alweer verder voor een nieuw avontuur! Tot de volgende!

Jullie trouwe reporters ter plaatse,
Inge & Bart

Fiji - mijn favoriet water daar... ik ga het missen!!