6 juni 2010 - Fort Lauderdale - Miami
Aaaauuuwwww…Onze rug, Bart zijn heup en rug… ze zijn mooi geradbraakt. Wat een nacht zeg!
Ik ben om 2u00 ‘s nachts wakker geworden om tot 6u00 te liggen draaien en keren in dat bed… En niet meer kunnen slapen hé! Pffff, tegen dat het licht begint te worden ben ik terug in slaap gevallen en dan na een tweetal uurtjes later opnieuw wakker. Met het gevoel dat ik helemaal niet heb geslapen. Bart komt ook redelijk geradbraakt uit z’n bed gesukkeld. Wat een kutbed zeg. Pffff, mooi uitzicht, proper, maar dat is het dan.
We zijn raprap in onze auto gekropen om nog op Las Olas Boulevard te gaan wandelen hier in Fort Lauderdale. Spijtig genoeg stuurt onze gps ons compleet verkeerd, waardoor we dan maar besluiten om geen ingewikkelde toeren meer uit te steken en direct door te rijden naar Miami Beach.
Natuurlijk komen we vééééél te vroeg aan in ons hotel in Miami Beach. We zetten onze auto aan de kant voor het hotel, waar de valet parking is (en ze zetten hier onze auto voor ons weg, voor een 20 dollar per dag).
Vanbuiten ziet ons hotelletje er al heel goed uit én binnen is dat niet anders.
We worden supervriendelijk onthaald. Ze spreken ons direct aan met onze voornamen, helpen Bart met onze bagage en bieden ons daarna ontbijt aan… Mmmh! Waarvan ik weer heb liggen smikkelen. Want ik heb - je raadt het al - reuze honger! Het is continentaal ontbijt, dat inbegrepen is in de prijs van onze kamer die ik had gereserveerd.
Maar de persoon aan de balie, Marc, laat me weten dat hij ons een free upgrade heeft gegeven naar een luxueuzere kamer… Woehoeeee!!! Ben eens benieuwd. We mogen er pas in tegen 15u00, dus hij vraagt of we zin hebben om eerst naar het strand te gaan? Of course, Marc, nog een beetje dat bruine kleurtje onderhouden natuurlijk, voor we weer naar het slechte weer vertrekken in België.
Wat krijgen we mee van de Marc? Een strandtas met twee handdoeken, twee flesjes gekoeld water, een magazine én we krijgen er nog twee flesjes water extra bij, want “it’s important to drink a lot here, it’s too hot to be without water!”. Now that’s what I call service... We slenteren een beetje verder, en ‘t misschien twee blokskes lopen van ons hotel naar ‘t strand.
We zitten dus vlakbij hét shopping mekka van Miami Beach, vlakbij het strand én vlakbij het Art Deco District van Miami, waar je op Ocean Drive dus alle fitgetrainde bodybuilders én opgepimpte vrouwen kan zien lopen of een heleboel sjieke dure auto’s traag ziet voorbij rijden.
Hier gaat het allemaal om zien en gezien te worden… En voor de nieuwsgierige lezers… nee, we hebben hier nog geen rosse David Caruso van CSI Miami zien voorbij rijden (of lopen).
Op het strand valt het nog mee qua drukte, dus we vragen een parasolleke en een stoel te huren (voor mij), en installeren ons dichtbij het water, zodat we goed de zeebries voelen (want het is hier HEEEEEEEEEET). En pas op… het was al rond de 35°C deze morgen (10u30), dus je kan je nog niet eens inbeelden hoe heet het moet zijn rond de middag! Tegen een uur of 2 houden we alletwee "het mensen kijken vanachter onze zonnebrillen én vanonder ons parasolleke" voor bekeken… Er komt een hele wolk “weed” in onze neus gevlogen van een hoop studenten op ‘t strand, en daar heb ik al helemaal geen zin in (het maakt mij misselijk). Er komt trouwens veel te veel volk op ‘t strand naar ons goesting, die allemaal hun eigen muziek bij hebben, en we zien hier vrouwen met trechters hun bier opzuipen, vrouwen met alleen een fluorescerend koordje in hun gat rondlopen (en natuurlijk ook nog een bikinitopje, want monokini is hier verboden) en Bartje kijkt hier gewoon zijn ogen uit... :-)
Echt superdikke mensen zie je hier bijna niet. Zo hier en daar een buikje of hangende borsten, maar dat zal het zowat zijn. De rest is hier allemaal “nip & tuck” en/of vanboven ook helemaal fake. Uiteindelijk gaan we terug naar ons hotel waar we naar onze kamer worden begeleid nadat we onze handtekening nog moeten zetten op de bon. Ik denk nog, als ik dat papier bekijk, amai, onze kamer klinkt sjiek: “King Tower Mono Duplex”. We wandelen door de gang, voorbij het zwembad en dan opent Marc een poortje en zien we een gebouwtje dat gewoon helemaal voor ons alleen is!
Op het eerste verdiep: onze slaapkamer/badkamer
We komen binnen in een “living” met minibar, badkamer en een draaitrap die naar de slaapkamer + badkamer leidt. Zowel boven als beneden hebben we twee grote flatscreen tv’s hangen, en het bed ziet er geweldig uit. Eindelijk een goei bed, waar mijn ventje naar snakt, want die klaagt nog altijd over rugpijn…
We eindigen hier onze reis in schoonheid, vooral wat het hotel betreft. Alhoewel de bediening in onze guesthouse in Key West wel niet te schatten is, die waren echt superlief voor ons. Hier zijn ze wel vriendelijk, maar niet zo lief als ginder… Bart heeft zich hier al omgekleed in z’n “shop-outfit”, dus hij zit hier al ongeduldig te wachten op mij zodat we hier eens onze ogen kunnen laten rollen over ‘t straat… En misschien ook wel wat dollars uit onze portemonnee. ;-)
En we scoren hier wel wat! Niet overdreven veel hoor, maar ik heb een paar speciale kleurtjes nagellak van Sephora gevonden (waaronder “Teal we meet again”, een donkerblauwe kleur), een paar verzorgingsproducten van Victoria’s Secret ingekocht en voordien nog een lekkere smoothie gedronken aan de bar van de Ralph Lauren winkel op Collins Avenue.
Als je even naar de prijzen kijkt, val je achterover. Ik wilde de prijs weten van een wit rokje van RL (niet de sportieve collectie) en zag 225 dollar op dat kaartje staan!!! Ja pfff... ik zal morgen wel eens naar de GUESS winkel gaan kijken. En hopen dat de prijzen daar wel een beetje meevallen.
Na ons shopping wandelingetje besluiten we eerst aan onze hotelbalie te vragen waar er hier goeie, betaalbare restaurants zijn. Want: hier kost het eten in de meeste restaurants stukken van mensen.
We vragen aan onze Marc van het hotel waar er zowat op relatieve afstand van het hotel goeie restaurants zijn. Hij vraagt: "in wat heb je zin om te eten?" Dus wij zeggen: "goh, dat mag vanalles zijn, behalve seafood". Begint ‘m te zeggen dat er een goei Cubaans restaurant is in de buurt. Dat hadden we nog maar net gegeten, dus iets anders… Oh, zegt ‘m, niet zo ver hiervandaan is er ook een goei restaurant “Red” dat vis, pasta, vlees en andere speciale dingen serveert. Dus wij denken, “mwoah, kan niet mis zijn”. Die vent van achter de lobby zegt zo tegen ons: “you can see a lot of celebrities on some evenings there!”. En voor het enthousiasme van ons begint van “ja, we gaan hier misschien ne bekende Miamianaar zien, vraag ik toch nog eventjes voor de zekerheid: “is it very expensive to eat out there?” En dien koekehaan zegt zo heel braaf tegen ons: “it’s not way too expensive, but it’s not cheap also”.
Dus ik zeg nog tegen Bart, “oei, gaan we daar dan wel eten schat?”. En Bart gaat al hevig knikkend van “jaja, da’s goed” en zegt dat ook tegen die vent. Dus die vent maakt al een reservatie voor ons, en wij lopen er naartoe. Al twijfelde ik aan Bart zijn optimisme dat de prijzen "nog wel zullen meevallen".
En jaja, als we dan aan het restaurant komen, zien we het al. Alles is strak, modern maar mooi ingericht, zo’n beetje zoals TAO in Las Vegas, maar dan met minder kaarsen en met veel rood en zwart. Buiten zie ik een Lotus geparkeerd staan voor de deur. (slik) Dus we komen binnen, en zoals in elk restaurant hier, moet je eerst wachten vooraleer ze je meenemen naar je tafeltje. De mevrouw vraagt of we gereserveerd hebben, we antwoordden “ja”, dan vraagt ze “do you wanna sit?”. Nee, we willen staand onze schotels met ons handen opeten zene… Ja, natuuuuurlijk willen we zitten!! Wat een vraag.
We krijgen al een aperitiefje voorgeschoteld dat we mogen kiezen. Dat begint al goed, maar helemaal op mijn gemak voel ik me hier niet - raar maar waar.
Een tijdje later komt er eindelijk een garçon die ons de menukaart komt brengen. En we zien vanalles staan, maar het eerste dat mij opvalt is dat alles apart te betalen is! Bart had dat blijkbaar nog niet door, want die zat al te watertanden bij “New Zealand lamb rack”, dus die wist al wat ‘m ging pakken. Ik had gezien dat zijn lamsribbetjes én een simpele Filet Mignon hier allebei 39 dollar kostte. En dat de saus voor daarover nog eens apart 4 dollar per potje wordt aangerekend. Als je dan nog groenten erbij wil, mocht je nog eens rekenen op een 9 of 10 dollar. En die prijzen waren dan nog zonder TAX, zonder fooi en zonder patatten, frietjes of rijst! HEEEEEELP!
Uiteindelijk hebben we het goedkoopste vlees gekozen (39 dollar), filet mignon en de lamsribbetjes, ik vroeg daar nog een bordje gewokte spinazie bij en we bestelden gratin dauphinoise erbij. Man man man, ik slikte al een keer toen die mensen van naast ons tafeltje de rekening kregen: 210 dollar (zonder tax, zonder fooi). En wij bestellen dan voor we de menukaart hebben gekregen, een cocktail! Shit zeg…
Ik zeg nog tegen Bart: “gij doet de rekening, want ik durf niet kijken straks”. Pfff, het eten van Bart ziet er echt heel lekker uit, maar omdat mijn vlees doorbakken moet zijn (omwille van mijn zwangerschap), is het eigenlijk niet meer smakelijk. Elk stuk vlees dat je hier ziet passeren, ziet er trouwens zwartgeblakerd uit. Echt elk stuk! En natuurlijk ook dat van mij. Ik heb er heel mijn (MINI)potje saus overgekieperd om toch maar een beetje de smaak van dat zwartgeblakerd vlees weg te krijgen, maar echt smaken doet het me niet. Bart heeft met smaak alles opgegeten, ik zat met lange tanden te eten. Tja, en terugsturen wil ik ook niet, aangezien hier blijkbaar elk stuk vlees zo wordt geserveerd.
Ik ben echt teleurgesteld. Je krijgt hier enkel een lap zwartgeschroeid vlees op je bord geserveerd, en al wat je extra wil, is bij te betalen. Zo erg! En onze rekening blijkt 150 dollar te zijn in totaal, met tax en fooi er dan inbegrepen, dus je kan je al voorstellen hoe erg ik het vind. Het is alleszins redelijker dan onze buren (210 dollar zonder tax en fooi), maar ik ben redelijk slechtgezind. Ik voelde me er al niet op mijn gemak en dan is het op de koop toe ook nog eens schijteduur voor wat je maar op je bord krijgt.
En mijn “mood” om nog wat anders te doen hier ‘s avonds, is ook weg met het betalen van het geld. Als je hoort van het hotel hier dat als je hier naar een club wil, dat je dan als entrée al ongeveer 40 dollar of meer betaalt voor 2, én dat je dan nog geen drankjes hebt… En als je bedenkt dat onze cocktail 14 dollar is, dan moet dat ongeveer dezelfde prijs zijn in die clubs (geen fooi erbij gerekend!!). En dat je waarschijnlijk wel drank moet bestellen… Dus no clubbing for us. Ik laat dat over aan de mensen met ‘t grote geld. Onderweg hebben we nog wat rondgekeken in Miami city, maar veel soeps vind ik het niet, behalve deze sjieke verlichte toren.
We zijn moe en beteuterd in ons (zalige) bed gekropen en hebben weinig gehoord in onze “villa”. Dat maakte onze dure avond toch nog een beetje goed… het bed in ons villaatje.
Slaapwel en tot morgen iedereen,
Inge & Bartje xxx
Ik ben om 2u00 ‘s nachts wakker geworden om tot 6u00 te liggen draaien en keren in dat bed… En niet meer kunnen slapen hé! Pffff, tegen dat het licht begint te worden ben ik terug in slaap gevallen en dan na een tweetal uurtjes later opnieuw wakker. Met het gevoel dat ik helemaal niet heb geslapen. Bart komt ook redelijk geradbraakt uit z’n bed gesukkeld. Wat een kutbed zeg. Pffff, mooi uitzicht, proper, maar dat is het dan.
We zijn raprap in onze auto gekropen om nog op Las Olas Boulevard te gaan wandelen hier in Fort Lauderdale. Spijtig genoeg stuurt onze gps ons compleet verkeerd, waardoor we dan maar besluiten om geen ingewikkelde toeren meer uit te steken en direct door te rijden naar Miami Beach.
Natuurlijk komen we vééééél te vroeg aan in ons hotel in Miami Beach. We zetten onze auto aan de kant voor het hotel, waar de valet parking is (en ze zetten hier onze auto voor ons weg, voor een 20 dollar per dag).
Vanbuiten ziet ons hotelletje er al heel goed uit én binnen is dat niet anders.
We worden supervriendelijk onthaald. Ze spreken ons direct aan met onze voornamen, helpen Bart met onze bagage en bieden ons daarna ontbijt aan… Mmmh! Waarvan ik weer heb liggen smikkelen. Want ik heb - je raadt het al - reuze honger! Het is continentaal ontbijt, dat inbegrepen is in de prijs van onze kamer die ik had gereserveerd.
Maar de persoon aan de balie, Marc, laat me weten dat hij ons een free upgrade heeft gegeven naar een luxueuzere kamer… Woehoeeee!!! Ben eens benieuwd. We mogen er pas in tegen 15u00, dus hij vraagt of we zin hebben om eerst naar het strand te gaan? Of course, Marc, nog een beetje dat bruine kleurtje onderhouden natuurlijk, voor we weer naar het slechte weer vertrekken in België.
Wat krijgen we mee van de Marc? Een strandtas met twee handdoeken, twee flesjes gekoeld water, een magazine én we krijgen er nog twee flesjes water extra bij, want “it’s important to drink a lot here, it’s too hot to be without water!”. Now that’s what I call service... We slenteren een beetje verder, en ‘t misschien twee blokskes lopen van ons hotel naar ‘t strand.
We zitten dus vlakbij hét shopping mekka van Miami Beach, vlakbij het strand én vlakbij het Art Deco District van Miami, waar je op Ocean Drive dus alle fitgetrainde bodybuilders én opgepimpte vrouwen kan zien lopen of een heleboel sjieke dure auto’s traag ziet voorbij rijden.
Hier gaat het allemaal om zien en gezien te worden… En voor de nieuwsgierige lezers… nee, we hebben hier nog geen rosse David Caruso van CSI Miami zien voorbij rijden (of lopen).
Op het strand valt het nog mee qua drukte, dus we vragen een parasolleke en een stoel te huren (voor mij), en installeren ons dichtbij het water, zodat we goed de zeebries voelen (want het is hier HEEEEEEEEEET). En pas op… het was al rond de 35°C deze morgen (10u30), dus je kan je nog niet eens inbeelden hoe heet het moet zijn rond de middag! Tegen een uur of 2 houden we alletwee "het mensen kijken vanachter onze zonnebrillen én vanonder ons parasolleke" voor bekeken… Er komt een hele wolk “weed” in onze neus gevlogen van een hoop studenten op ‘t strand, en daar heb ik al helemaal geen zin in (het maakt mij misselijk). Er komt trouwens veel te veel volk op ‘t strand naar ons goesting, die allemaal hun eigen muziek bij hebben, en we zien hier vrouwen met trechters hun bier opzuipen, vrouwen met alleen een fluorescerend koordje in hun gat rondlopen (en natuurlijk ook nog een bikinitopje, want monokini is hier verboden) en Bartje kijkt hier gewoon zijn ogen uit... :-)
Echt superdikke mensen zie je hier bijna niet. Zo hier en daar een buikje of hangende borsten, maar dat zal het zowat zijn. De rest is hier allemaal “nip & tuck” en/of vanboven ook helemaal fake. Uiteindelijk gaan we terug naar ons hotel waar we naar onze kamer worden begeleid nadat we onze handtekening nog moeten zetten op de bon. Ik denk nog, als ik dat papier bekijk, amai, onze kamer klinkt sjiek: “King Tower Mono Duplex”. We wandelen door de gang, voorbij het zwembad en dan opent Marc een poortje en zien we een gebouwtje dat gewoon helemaal voor ons alleen is!
Voorbij het zwembad ligt ons afgelegen "stulpje"...
Bart voor onze voordeur. ;-)
Bart in onze gelijkvloerse badkamer...
We komen binnen in een “living” met minibar, badkamer en een draaitrap die naar de slaapkamer + badkamer leidt. Zowel boven als beneden hebben we twee grote flatscreen tv’s hangen, en het bed ziet er geweldig uit. Eindelijk een goei bed, waar mijn ventje naar snakt, want die klaagt nog altijd over rugpijn…
We eindigen hier onze reis in schoonheid, vooral wat het hotel betreft. Alhoewel de bediening in onze guesthouse in Key West wel niet te schatten is, die waren echt superlief voor ons. Hier zijn ze wel vriendelijk, maar niet zo lief als ginder… Bart heeft zich hier al omgekleed in z’n “shop-outfit”, dus hij zit hier al ongeduldig te wachten op mij zodat we hier eens onze ogen kunnen laten rollen over ‘t straat… En misschien ook wel wat dollars uit onze portemonnee. ;-)
En we scoren hier wel wat! Niet overdreven veel hoor, maar ik heb een paar speciale kleurtjes nagellak van Sephora gevonden (waaronder “Teal we meet again”, een donkerblauwe kleur), een paar verzorgingsproducten van Victoria’s Secret ingekocht en voordien nog een lekkere smoothie gedronken aan de bar van de Ralph Lauren winkel op Collins Avenue.
Na ons shopping wandelingetje besluiten we eerst aan onze hotelbalie te vragen waar er hier goeie, betaalbare restaurants zijn. Want: hier kost het eten in de meeste restaurants stukken van mensen.
We vragen aan onze Marc van het hotel waar er zowat op relatieve afstand van het hotel goeie restaurants zijn. Hij vraagt: "in wat heb je zin om te eten?" Dus wij zeggen: "goh, dat mag vanalles zijn, behalve seafood". Begint ‘m te zeggen dat er een goei Cubaans restaurant is in de buurt. Dat hadden we nog maar net gegeten, dus iets anders… Oh, zegt ‘m, niet zo ver hiervandaan is er ook een goei restaurant “Red” dat vis, pasta, vlees en andere speciale dingen serveert. Dus wij denken, “mwoah, kan niet mis zijn”. Die vent van achter de lobby zegt zo tegen ons: “you can see a lot of celebrities on some evenings there!”. En voor het enthousiasme van ons begint van “ja, we gaan hier misschien ne bekende Miamianaar zien, vraag ik toch nog eventjes voor de zekerheid: “is it very expensive to eat out there?” En dien koekehaan zegt zo heel braaf tegen ons: “it’s not way too expensive, but it’s not cheap also”.
Dus ik zeg nog tegen Bart, “oei, gaan we daar dan wel eten schat?”. En Bart gaat al hevig knikkend van “jaja, da’s goed” en zegt dat ook tegen die vent. Dus die vent maakt al een reservatie voor ons, en wij lopen er naartoe. Al twijfelde ik aan Bart zijn optimisme dat de prijzen "nog wel zullen meevallen".
En jaja, als we dan aan het restaurant komen, zien we het al. Alles is strak, modern maar mooi ingericht, zo’n beetje zoals TAO in Las Vegas, maar dan met minder kaarsen en met veel rood en zwart. Buiten zie ik een Lotus geparkeerd staan voor de deur. (slik) Dus we komen binnen, en zoals in elk restaurant hier, moet je eerst wachten vooraleer ze je meenemen naar je tafeltje. De mevrouw vraagt of we gereserveerd hebben, we antwoordden “ja”, dan vraagt ze “do you wanna sit?”. Nee, we willen staand onze schotels met ons handen opeten zene… Ja, natuuuuurlijk willen we zitten!! Wat een vraag.
We krijgen al een aperitiefje voorgeschoteld dat we mogen kiezen. Dat begint al goed, maar helemaal op mijn gemak voel ik me hier niet - raar maar waar.
Uiteindelijk hebben we het goedkoopste vlees gekozen (39 dollar), filet mignon en de lamsribbetjes, ik vroeg daar nog een bordje gewokte spinazie bij en we bestelden gratin dauphinoise erbij. Man man man, ik slikte al een keer toen die mensen van naast ons tafeltje de rekening kregen: 210 dollar (zonder tax, zonder fooi). En wij bestellen dan voor we de menukaart hebben gekregen, een cocktail! Shit zeg…
Bart kan hier nog lachen...
Ik zeg nog tegen Bart: “gij doet de rekening, want ik durf niet kijken straks”. Pfff, het eten van Bart ziet er echt heel lekker uit, maar omdat mijn vlees doorbakken moet zijn (omwille van mijn zwangerschap), is het eigenlijk niet meer smakelijk. Elk stuk vlees dat je hier ziet passeren, ziet er trouwens zwartgeblakerd uit. Echt elk stuk! En natuurlijk ook dat van mij. Ik heb er heel mijn (MINI)potje saus overgekieperd om toch maar een beetje de smaak van dat zwartgeblakerd vlees weg te krijgen, maar echt smaken doet het me niet. Bart heeft met smaak alles opgegeten, ik zat met lange tanden te eten. Tja, en terugsturen wil ik ook niet, aangezien hier blijkbaar elk stuk vlees zo wordt geserveerd.
Ik ben echt teleurgesteld. Je krijgt hier enkel een lap zwartgeschroeid vlees op je bord geserveerd, en al wat je extra wil, is bij te betalen. Zo erg! En onze rekening blijkt 150 dollar te zijn in totaal, met tax en fooi er dan inbegrepen, dus je kan je al voorstellen hoe erg ik het vind. Het is alleszins redelijker dan onze buren (210 dollar zonder tax en fooi), maar ik ben redelijk slechtgezind. Ik voelde me er al niet op mijn gemak en dan is het op de koop toe ook nog eens schijteduur voor wat je maar op je bord krijgt.
Slaapwel en tot morgen iedereen,
Inge & Bartje xxx
Reacties