4 juni 2010 - Key West
Kuukelekuuuu!!!
De haan en zijn kip worden weer op een vroeg uur wakker. Alleen geraken we nooit vroeg uit ons bed gestapt om eens vroeg te gaan ontbijten. Wij worden een beetje loom van het goei leven hier, vrees ik. Daarnet ben ik nog eens goed gaan ontbijten, en daarbij leg ik de nadruk op mezelf, want Bart heeft hier na 2 omeletten al genoeg gegeten. Ik voel mezelf een beetje een walvis op sommige momenten, en vooral ‘s morgens. Mijn eigen vent eet gelijk een kanariepietje, en ik zit hier dan een geroosterde bagel met confituur, een snee notenbrood, drie stukken meloen en een glas fruitsap naar binnen te werken. Mét smaak. Alhoewel dat nog weinig is voor mijn doen. Vroeger at ik nog veel meer, dat zullen wel meer mensen kunnen beamen…
Vandaag ben ik niet van plan om veel kilometers te wandelen in die plakkerige hitte, en aangezien ons begindoel redelijk veraf ligt, vragen we een taxi te bestellen hier aan de balie. Laura, een vriendelijke jonge madam, was al bezig met bellen. Die is altijd superbezorgd om mij. Ze was vanmorgen weer aan ‘t vragen of ik niet te misselijk was, of ik genoeg had gegeten en of ik nog iets anders nodig had. Ge zijt hier precies familie…
Oh enne… als Ivantje dit leest: ik heb eindelijk de baas van het hotel te pakken gekregen en ‘m gekiekt.
Hier onze Charlie met mij op de foto!
De taxi zet ons mooi af aan Ernest Hemingway z’n huis. Wij hebben met onze huwelijksreis in Cuba gezeten, waar Ernest ook heeft gezeten met z’n derde vrouw, dus zijn huis hier op Key West staat hoog op onze to-visit-list!
De 'guided tour' begint net als wij aankomen, dus betalen we onze entrée en gaan naar binnen. De gids, Stan, weet ongelooflijk veel te vertellen over Hemingway zijn leven, zijn vrouwen en zijn boeken. Wat er nog steeds rondloopt: de zestenige katten… Blijkbaar brengt dat geluk, en gezien Ernest Hemingway een bijgelovig persoon was, omringde hij zich graag met zestenige katten. Raar om te zien, maar blijkbaar worden ze daar goed gesoigneerd en kweken ze zich nog steeds verder. Die poezen hebben hier echt een luxeleventje. Ze mogen overal komen, overal rondlopen en sommige slapen zelfs op het bed waar Ernest Hemingway sliep.
Hemingway was blijkbaar ook een globetrotter, dat zag je aan al zijn meubels. De ene kast komt van Mexico, het hoofdbord van hun bed komt van een Spaans klooster dat ooit een houten poort was (hoofdborden van bedden bestonden in die tijd nog niet).
Gedurende de W.O. I werkte hij bij het Rode Kruis als ambulancier en raakte toen serieus gewond door een ontploffende granaat in de buurt. Hij heeft lang moeten genezen in een ziekenhuis in Milaan, waar hij – romantisch als hij was – verliefd werd op een verpleegster die wat ouder was dan hem (hij was toen 19). Hij vroeg haar ten huwelijk en die vrouw gaf ‘m de bons. Uiteindelijk nam hij zijn wraak in z’n literatuur een paar jaar later en nam hij die vrouw als zijn personage, zij het een beetje vermomd, en liet hij haar op het einde omkomen bij een bombardement. Een beetje een gruwelijk einde om zijn revenge te kunnen nemen dus...
Hij was trouwens ook de allereerste mens op heel het eiland dat een zwembad had!
Eigenlijk was het zijn tweede vrouw die, beu van zijn affaire met zijn (toekomstige) derde vrouw, uit razernij en jaloezie een zwembad liet installeren. Moet je weten dat het huis van de Hemingways in die tijd 8000 dollar had gekost, en de installatie van het zwembad 20.000 dollar… Ongeveer het prijsje dat je nu zou betalen dus.
Het verhaal gaat dat Ernest toen een rosse “penny” uit z’n zak haalde en hem kwaad op de grond smeet en riep tegen zijn vrouw: “daar, gij hebt het laatste geld uit m’n zakken geslagen”. Zijn toenmalige tweede vrouw was daar best trots op en heeft die rosse penny in de stenen laten inmetselen, zodat ze elke keer datzelfde verhaal kon vertellen aan alle vrienden die ze uitnodigden.
Wat ook typerend is: het huis is het enige op Key West dat zo’n groot stuk grond heeft aan het huis. Rondom rond is het een hele are waar je kan rondlopen, er is zelfs een kerkhof voor al de katten die er hebben rondgezworven, en een droge, grote kelder onder gans het huis (zeer zeldzaam voor ‘t zuiden van Florida), wat Ernest gebruikte als zijn wijnkelder. Het huis ligt ook iets hoger dan al de rest, en er zijn stenen gebruikt als fundering, zodat het huis nooit is weggevlogen bij orkanen die het eiland hebben geteisterd.
De schrijver heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd in 1961. De vrouw, een zekere Hetty Dixon, die het huis na de dood van de laatste vrouw van Hemingway had overgekocht, heeft het uiteindelijk getransformeerd tot een museum, aangezien er steeds zoveel mensen naar het huis kwamen kijken en binnenin een kijkje wilde nemen hoe die bekende schrijver er had gewoond.
De mensen van ons hotel hadden ons gezegd dat het interessant was om te doen, vooral als je dan toch maar 1 museum wil doen, dan is dat toch een aanrader. Daarna zijn we verder geslenterd naar het Southernmost Point, de roodkleurige boei waar je in een rij mag aanschuiven om een kiekje te nemen van jezelf aan de plaats waar je maar 90 mijl bent verwijderd van Havana, Cuba!
En dan zijn we – wonder boven wonder – terug in ons hotel geraakt, na een aantal airco-gekoelde winkeltjes te doen op Duval Street. Thank God for airco! Dat is hier echt wel broodnodig, of je overleeft hier niet. Ik toch niet. Hoe dat die Hemingways het ooit hebben uitgehouden in dat huis zonder airco en zonder ventilators… mij een raadsel!
In ieder geval, ik ben hier een beetje aan ‘t afkoelen op de kamer, straks is het hier weer “happy hour” met gratis cocktails aan de kleine “Pink Monkey Bar” aan het zwembad, dus Bart wil wel weer een paar Margarita’s in zijn graat slaan. Ik hou het vandaag liever op water, want ik voel mij al zo opgezwollen gelijk ne patattenzak, ‘t is de warmte denk ik… Strakskes verfrissen we ons dan, om naar Mallory Square te gaan om daar de Sunset Celebration mee te maken, en om nog wat kaartjes te kopen en een souvenirtje. En ik wil per sé gaan eten in een restaurantje “Azur” wat hier niet zo veraf is. Het ziet er gezellig uit op de foto’s in een boekje dat ik hier heb gelezen en het wordt hier stevig aangeraden, dus dat moeten we zeker en vast nog uitproberen.
De mensen hier zeggen zelf dat het zeer heet is voor de tijd van het jaar, ik wil ze gerust geloven. Elke keer als ik hier buitenstapt, zweet ik, word ik zo rood als een tomaat en krijg ik gratis ne coupe frisée… We worden hier een beetje lui van de hitte, en vragen maar een taxi die ons afzet op Mallory Square. De taxichauffeur is wel ne grappige kerel. Hij zit constant te vloeken op een taxi die voor hem rijdt, waarschijnlijk een vrouw, want iedereen noemt haar radio personality "little miss underpants". Dus iedereen spreekt haar over de taxi-radio ook zo aan. Rare mensen die taxichauffeurs… Deze valt goed mee, dus geven we hem een goei fooi.
Aan Mallory Square staat het vol artiesten die zelfgemaakte schilderijtjes en andere dingen verkopen, én straatartiesten die constant de boel bij zich proberen te scharen, een beetje zichzelf als beste artiest promoten, zodat er zoveel mogelijk mensen komen kijken én zoveel mogelijk mensen dan ook na hun show een cent in ‘t zakje gooien.
Er was ene kerel, een zwarte, die écht hilarisch grappig was, die zichzelf helemaal liet inwikkelen in kettingen. Hoe dat ‘m eruit geraakt is, weet ik niet, maar ‘t is wel straf. En een beroemde straatartiest hier, ik ben z’n naam vergeten, doet hier al 27 jaar z’n trucs, op een koord balancerend, en terwijl jongleert hij met grote kegels en balletjes. Die koord hangt misschien een paar meter van de grond, maar het vieze ervan is… die is zo opgesteld dat ze bijna vlakbij het water hangt. Ik wil daar niet in ‘t water vallen zene… Er zijn ook een heleboel souvenirwinkeltjes, maar ik wilde een echte “conch” kopen (spreek uit als "konk"), een roze grote schelp dat blijkbaar een symbool is van Key West. Nu vissen ze deze conchs op rond de Caraïben omdat deze schelp een beschermde diersoort is, maar vroeger lag het er hier vol van.
Indertijd zaten er hier op dit eiland ook veel artiesten, kunstenaars en (drank)smokkelaars die een zekere reputatie gaven aan Key West. Toen de politie in 1982 een blokkade opwierp, riepen de bewoners de “Conch Republic” uit. De naam wordt nog altijd gebruikt, en een inwoner van Key West noemen ze hier nog steeds een “Conch”. Pas op, als je hier nooit bent geboren, kan je nooit een Conch worden genoemd, maar als je hier wel al een aantal jaren woont, noemen ze je “a freshwater conch”.
De mensen in het hotel hadden ons “el Meson de Pepe” aangeraden om daar te gaan eten, een Cubaans restaurant dat hier altijd stampvol zit en waar er buiten altijd live salsa wordt gespeeld.
We zijn hier wel binnen gekropen (airco airco!), en moeten redelijk lang op ons eten wachten. Niet moeilijk, het zit gewoon STAMPVOL! En we moeten zeggen, we hebben héél lekker gegeten. Er lag zoete aardappel bij, soort van gebakken banaan, zwarte bonen, rijst, en ik neem rundsvlees en Bart vraagt de kip met een speciaal sausje. Hij eet heel z’n bord leeg, ik krijg amper alles op, dus eet hij ook nog mijn stuk vlees op. Komt dat tegen… We vragen wel een taxi terug naar ons hotel, aangezien het té ver stappen is en ik niet teveel wil zweten. Want je staat gewoon nog maar in die hitte en je lekt al van ‘t zweet, je voelt het over je rug lopen zelfs…
Nadat we hier in het hotel aankomen, is het nog steeds veel te warm om al te gaan slapen en babbelen we nog een tijdje met een homo, die vroeger 17 jaar getrouwd is geweest, twee zonen heeft en waarvan de oudste op 25 oktober zal trouwen. Een andere madam, een lesbische, is ook nog getrouwd geweest en heeft twee zonen en een dochter. Ze heeft altijd geweten dat ze anders was, maar vanwaar ze komt (een zwaar conservatieve, religieuze familie uit het Zuiden) is dat allemaal not done. Dus eer ze er voor uit kon komen, heeft dat jaren geduurd. Ook al zijn het hier bijna allemaal homo’tjes of lesbiennes, ze zijn hier allemaal superlief voor mij. Iedereen weet al dat ik zwanger ben, dus zitten ze mij hier constant te bemoederen. Zelfs de homo’tjes! Die zijn veel zachter dan de meeste vrouwen hier.
We hebben ook afscheid genomen van Charlie, my favorite guy here!! Hij bakt hier trouwens de muffins en het speciaal brood, maar ja, hij is een food nutrionist, dus hij weet wel wat gezond eten is…
Aangezien hij hier morgen niet gaat zijn, hebben we nu al een knuffel gekregen en hij wil geen fooi krijgen van ons. Hij zei, “och, ik ben al 58 jaar, ik doe dit enkel parttime en ik doe het met plezier voor jullie. Jullie zijn nog zo jong, spaar jullie geld maar, jullie hebben een baby’tje dat eraan komt. ‘k Vind het lief dat je het voorstelt, maar ik wil geen geld. Hou het maar”.
Hij heeft z’n website gegeven, want hij is kok (dus mama, ik ga de receptjes laten zien als ik thuis ben!!!) hier in Key West. Heeft z’n eigen catering bedrijf… en hij zei, je kan mij dan een mailtje sturen met de foto van jullie baby’tje, ok? Wow, als ik het hier na ga, zal ik veel mensen mogen mailen met een foto van onze pasgeboren telg. Dus morgen zijn we weeral weg naar onze volgende bestemming.
Maar eerst nog eens een goei nachtje slapen hier en dan inpakken!
Dikke zoenen van twee plakkerige kiekens… Ingetje & Bartje xxx
De haan en zijn kip worden weer op een vroeg uur wakker. Alleen geraken we nooit vroeg uit ons bed gestapt om eens vroeg te gaan ontbijten. Wij worden een beetje loom van het goei leven hier, vrees ik. Daarnet ben ik nog eens goed gaan ontbijten, en daarbij leg ik de nadruk op mezelf, want Bart heeft hier na 2 omeletten al genoeg gegeten. Ik voel mezelf een beetje een walvis op sommige momenten, en vooral ‘s morgens. Mijn eigen vent eet gelijk een kanariepietje, en ik zit hier dan een geroosterde bagel met confituur, een snee notenbrood, drie stukken meloen en een glas fruitsap naar binnen te werken. Mét smaak. Alhoewel dat nog weinig is voor mijn doen. Vroeger at ik nog veel meer, dat zullen wel meer mensen kunnen beamen…
Vandaag ben ik niet van plan om veel kilometers te wandelen in die plakkerige hitte, en aangezien ons begindoel redelijk veraf ligt, vragen we een taxi te bestellen hier aan de balie. Laura, een vriendelijke jonge madam, was al bezig met bellen. Die is altijd superbezorgd om mij. Ze was vanmorgen weer aan ‘t vragen of ik niet te misselijk was, of ik genoeg had gegeten en of ik nog iets anders nodig had. Ge zijt hier precies familie…
Oh enne… als Ivantje dit leest: ik heb eindelijk de baas van het hotel te pakken gekregen en ‘m gekiekt.
De taxi zet ons mooi af aan Ernest Hemingway z’n huis. Wij hebben met onze huwelijksreis in Cuba gezeten, waar Ernest ook heeft gezeten met z’n derde vrouw, dus zijn huis hier op Key West staat hoog op onze to-visit-list!
De 'guided tour' begint net als wij aankomen, dus betalen we onze entrée en gaan naar binnen. De gids, Stan, weet ongelooflijk veel te vertellen over Hemingway zijn leven, zijn vrouwen en zijn boeken. Wat er nog steeds rondloopt: de zestenige katten… Blijkbaar brengt dat geluk, en gezien Ernest Hemingway een bijgelovig persoon was, omringde hij zich graag met zestenige katten. Raar om te zien, maar blijkbaar worden ze daar goed gesoigneerd en kweken ze zich nog steeds verder. Die poezen hebben hier echt een luxeleventje. Ze mogen overal komen, overal rondlopen en sommige slapen zelfs op het bed waar Ernest Hemingway sliep.
Hemingway was blijkbaar ook een globetrotter, dat zag je aan al zijn meubels. De ene kast komt van Mexico, het hoofdbord van hun bed komt van een Spaans klooster dat ooit een houten poort was (hoofdborden van bedden bestonden in die tijd nog niet).
Gedurende de W.O. I werkte hij bij het Rode Kruis als ambulancier en raakte toen serieus gewond door een ontploffende granaat in de buurt. Hij heeft lang moeten genezen in een ziekenhuis in Milaan, waar hij – romantisch als hij was – verliefd werd op een verpleegster die wat ouder was dan hem (hij was toen 19). Hij vroeg haar ten huwelijk en die vrouw gaf ‘m de bons. Uiteindelijk nam hij zijn wraak in z’n literatuur een paar jaar later en nam hij die vrouw als zijn personage, zij het een beetje vermomd, en liet hij haar op het einde omkomen bij een bombardement. Een beetje een gruwelijk einde om zijn revenge te kunnen nemen dus...
Hij was trouwens ook de allereerste mens op heel het eiland dat een zwembad had!
Eigenlijk was het zijn tweede vrouw die, beu van zijn affaire met zijn (toekomstige) derde vrouw, uit razernij en jaloezie een zwembad liet installeren. Moet je weten dat het huis van de Hemingways in die tijd 8000 dollar had gekost, en de installatie van het zwembad 20.000 dollar… Ongeveer het prijsje dat je nu zou betalen dus.
Het verhaal gaat dat Ernest toen een rosse “penny” uit z’n zak haalde en hem kwaad op de grond smeet en riep tegen zijn vrouw: “daar, gij hebt het laatste geld uit m’n zakken geslagen”. Zijn toenmalige tweede vrouw was daar best trots op en heeft die rosse penny in de stenen laten inmetselen, zodat ze elke keer datzelfde verhaal kon vertellen aan alle vrienden die ze uitnodigden.
Wat ook typerend is: het huis is het enige op Key West dat zo’n groot stuk grond heeft aan het huis. Rondom rond is het een hele are waar je kan rondlopen, er is zelfs een kerkhof voor al de katten die er hebben rondgezworven, en een droge, grote kelder onder gans het huis (zeer zeldzaam voor ‘t zuiden van Florida), wat Ernest gebruikte als zijn wijnkelder. Het huis ligt ook iets hoger dan al de rest, en er zijn stenen gebruikt als fundering, zodat het huis nooit is weggevlogen bij orkanen die het eiland hebben geteisterd.
De schrijver heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd in 1961. De vrouw, een zekere Hetty Dixon, die het huis na de dood van de laatste vrouw van Hemingway had overgekocht, heeft het uiteindelijk getransformeerd tot een museum, aangezien er steeds zoveel mensen naar het huis kwamen kijken en binnenin een kijkje wilde nemen hoe die bekende schrijver er had gewoond.
De mensen van ons hotel hadden ons gezegd dat het interessant was om te doen, vooral als je dan toch maar 1 museum wil doen, dan is dat toch een aanrader. Daarna zijn we verder geslenterd naar het Southernmost Point, de roodkleurige boei waar je in een rij mag aanschuiven om een kiekje te nemen van jezelf aan de plaats waar je maar 90 mijl bent verwijderd van Havana, Cuba!
In ieder geval, ik ben hier een beetje aan ‘t afkoelen op de kamer, straks is het hier weer “happy hour” met gratis cocktails aan de kleine “Pink Monkey Bar” aan het zwembad, dus Bart wil wel weer een paar Margarita’s in zijn graat slaan. Ik hou het vandaag liever op water, want ik voel mij al zo opgezwollen gelijk ne patattenzak, ‘t is de warmte denk ik… Strakskes verfrissen we ons dan, om naar Mallory Square te gaan om daar de Sunset Celebration mee te maken, en om nog wat kaartjes te kopen en een souvenirtje. En ik wil per sé gaan eten in een restaurantje “Azur” wat hier niet zo veraf is. Het ziet er gezellig uit op de foto’s in een boekje dat ik hier heb gelezen en het wordt hier stevig aangeraden, dus dat moeten we zeker en vast nog uitproberen.
De mensen hier zeggen zelf dat het zeer heet is voor de tijd van het jaar, ik wil ze gerust geloven. Elke keer als ik hier buitenstapt, zweet ik, word ik zo rood als een tomaat en krijg ik gratis ne coupe frisée… We worden hier een beetje lui van de hitte, en vragen maar een taxi die ons afzet op Mallory Square. De taxichauffeur is wel ne grappige kerel. Hij zit constant te vloeken op een taxi die voor hem rijdt, waarschijnlijk een vrouw, want iedereen noemt haar radio personality "little miss underpants". Dus iedereen spreekt haar over de taxi-radio ook zo aan. Rare mensen die taxichauffeurs… Deze valt goed mee, dus geven we hem een goei fooi.
Aan Mallory Square staat het vol artiesten die zelfgemaakte schilderijtjes en andere dingen verkopen, én straatartiesten die constant de boel bij zich proberen te scharen, een beetje zichzelf als beste artiest promoten, zodat er zoveel mogelijk mensen komen kijken én zoveel mogelijk mensen dan ook na hun show een cent in ‘t zakje gooien.
Er was ene kerel, een zwarte, die écht hilarisch grappig was, die zichzelf helemaal liet inwikkelen in kettingen. Hoe dat ‘m eruit geraakt is, weet ik niet, maar ‘t is wel straf. En een beroemde straatartiest hier, ik ben z’n naam vergeten, doet hier al 27 jaar z’n trucs, op een koord balancerend, en terwijl jongleert hij met grote kegels en balletjes. Die koord hangt misschien een paar meter van de grond, maar het vieze ervan is… die is zo opgesteld dat ze bijna vlakbij het water hangt. Ik wil daar niet in ‘t water vallen zene… Er zijn ook een heleboel souvenirwinkeltjes, maar ik wilde een echte “conch” kopen (spreek uit als "konk"), een roze grote schelp dat blijkbaar een symbool is van Key West. Nu vissen ze deze conchs op rond de Caraïben omdat deze schelp een beschermde diersoort is, maar vroeger lag het er hier vol van.
Indertijd zaten er hier op dit eiland ook veel artiesten, kunstenaars en (drank)smokkelaars die een zekere reputatie gaven aan Key West. Toen de politie in 1982 een blokkade opwierp, riepen de bewoners de “Conch Republic” uit. De naam wordt nog altijd gebruikt, en een inwoner van Key West noemen ze hier nog steeds een “Conch”. Pas op, als je hier nooit bent geboren, kan je nooit een Conch worden genoemd, maar als je hier wel al een aantal jaren woont, noemen ze je “a freshwater conch”.
De mensen in het hotel hadden ons “el Meson de Pepe” aangeraden om daar te gaan eten, een Cubaans restaurant dat hier altijd stampvol zit en waar er buiten altijd live salsa wordt gespeeld.
We zijn hier wel binnen gekropen (airco airco!), en moeten redelijk lang op ons eten wachten. Niet moeilijk, het zit gewoon STAMPVOL! En we moeten zeggen, we hebben héél lekker gegeten. Er lag zoete aardappel bij, soort van gebakken banaan, zwarte bonen, rijst, en ik neem rundsvlees en Bart vraagt de kip met een speciaal sausje. Hij eet heel z’n bord leeg, ik krijg amper alles op, dus eet hij ook nog mijn stuk vlees op. Komt dat tegen… We vragen wel een taxi terug naar ons hotel, aangezien het té ver stappen is en ik niet teveel wil zweten. Want je staat gewoon nog maar in die hitte en je lekt al van ‘t zweet, je voelt het over je rug lopen zelfs…
Nadat we hier in het hotel aankomen, is het nog steeds veel te warm om al te gaan slapen en babbelen we nog een tijdje met een homo, die vroeger 17 jaar getrouwd is geweest, twee zonen heeft en waarvan de oudste op 25 oktober zal trouwen. Een andere madam, een lesbische, is ook nog getrouwd geweest en heeft twee zonen en een dochter. Ze heeft altijd geweten dat ze anders was, maar vanwaar ze komt (een zwaar conservatieve, religieuze familie uit het Zuiden) is dat allemaal not done. Dus eer ze er voor uit kon komen, heeft dat jaren geduurd. Ook al zijn het hier bijna allemaal homo’tjes of lesbiennes, ze zijn hier allemaal superlief voor mij. Iedereen weet al dat ik zwanger ben, dus zitten ze mij hier constant te bemoederen. Zelfs de homo’tjes! Die zijn veel zachter dan de meeste vrouwen hier.
We hebben ook afscheid genomen van Charlie, my favorite guy here!! Hij bakt hier trouwens de muffins en het speciaal brood, maar ja, hij is een food nutrionist, dus hij weet wel wat gezond eten is…
Hij heeft z’n website gegeven, want hij is kok (dus mama, ik ga de receptjes laten zien als ik thuis ben!!!) hier in Key West. Heeft z’n eigen catering bedrijf… en hij zei, je kan mij dan een mailtje sturen met de foto van jullie baby’tje, ok? Wow, als ik het hier na ga, zal ik veel mensen mogen mailen met een foto van onze pasgeboren telg. Dus morgen zijn we weeral weg naar onze volgende bestemming.
Maar eerst nog eens een goei nachtje slapen hier en dan inpakken!
Dikke zoenen van twee plakkerige kiekens… Ingetje & Bartje xxx
Reacties