2 juni 2010 - Key Largo - Key West
Sunny greetings from Florida!
Ons avondje gisteren was geslaagd, we zijn nog wat lekkers gaan eten in een gezellig restaurantje aan het water “Old Tavernier”, waar de bediening ook supervriendelijk was. Het was ook heel lekker (althans mijn gerecht toch).
Bart reed zoals altijd weer mooi terug naar het hotel, maar onderweg ging het opeens van “ping ping” in onze auto… het lichtje van de motor sprong aan: oil change required. Af en toe gaat dat lampje eens uit. En eigenlijk hebben we weinig zin om voor die laatste dagen hier nog van auto te verwisselen, maar in het boekje staat er: “als het lampje blijft pinken, dan mag er niet meer gereden worden”.
We hebben het nog eens aan de balie van het hotel gevraagd en die zeiden dat er normaal nog mee kan gereden worden, pas als dat lampje blijft pinken en lawaai blijft maken, dan moeten we er mee naar een garage... Dus dat wordt naar een garage rijden straks.
Vanmorgen was er in Coconut Palm Inn een klein continentaal ontbijt te eten onder de tiki-hut, vlakbij het zwembad.
Er lagen muffins en nog een paar andere dingen in een mand. Een of andere muffin heb ik opgegeten plus een glaasje vers fruitsap, meer vond ik niet naar mijn zin. Ik kon niet zeggen dat het me smaakte, maar ‘t was toch iets om de voormiddag mee door te komen.
Van Key Largo reden we zo door alle eilandjes en over allerlei bruggen. Je voelt dat je niet meer op ‘t vasteland zit, want de eilandjes doen stuk voor stuk een beetje Caribisch aan. Elk eilandje heeft zo zijn eigen supermarktjes, tankstations, motels, hotels en zelfs z’n eigen “real estate”. Echt veel foto’s hebben we niet kunnen nemen, want onderweg is het bijna onmogelijk om ergens te stoppen, of je moet aan een winkeltje stoppen.
In Islamorada (spreek uit: I-la-ma-raa-daa) zijn we even gestopt, want we hadden ergens gelezen in een boekje dat "Theater of the Seas" wel iets leuks is om te doen. Hier geven ze shows met dolfijnen, zeeleeuwen en je kan ook op zo’n glazen bodem-boot meevaren. Eventueel kan je ook nog met een dolfijn of zeeleeuw of zo’n rog zwemmen én je kan zelfs de zeeleeuw of dolfijn laten schilderen.
Daar binnengekomen zien we de prijzen en die zijn zonder zwanzen om achterover te vallen. Ik heb geen zin om rond de 150 dollar voor 2 personen te betalen om enkel ingang + show + een zeeleeuw te laten schilderen, laat staan dat je om met een zeeleeuw te mogen zwemmen dan al 135 dollar per persoon betaalt! Mmmmh, nee... toch maar niet. Het is daarbij waarschijnlijk in lange tijd de laatste keer dat we in Amerika zijn, dus ik ga hier binnenkort nog eens wat shoppen – een beetje dingen inkopen die hier veel goedkoper zijn.
Ondertussen zijn we net aangekomen in Key West, in ons hotelletje dat eerder pro-gay is dan pro-straight. Al zijn er af en toe wel eens straight koppels welkom. En we worden er wel heel hartelijk ontvangen én niet raar aangekeken.
Zaaaaaaaaaaaalig mooi is het hier! Ivantjen, this is the place to be for you! De eigenaar is echt 'hot stuff' (spijtig genoeg homo, voor de vrouwelijke lezers), en het ruikt hier overal superlekker.
De ontvangst is hier ook geweldig, zeg. Je komt binnen, en ze weten al direct wie je bent. Dan sleuren ze je valiezen naar boven en krijg je eerst even een rondleiding, waar je binnen kan met je sleutels. In de keuken staat de eigenaar nog wat te bloemschikken en voor de keuken is er een lounge-plaats waar je kan internetten of dvd’tjes kan uitnemen om op je kamer te kijken. Daarvoor zijn we natuurlijk niet gekomen, dus binnen een paar minuten staan we weer beneden. Bij de balie krijgen we een plan en een infopakket met wat er hier allemaal te doen is. We hebben alleszins al een keertje rondgewandeld op Duval Street:
Het zwembad met jacuzzi ziet er ook al mooi uit, dus dat wil ik zeker nog eens proberen één van de komende dagen.
En onze kamer is gewoon fantastisch. Zacht, wit, eenvoudig en toch gezellig ingericht. Allemaal gedaan door eigenaar Raùl.
We hebben ons eigen terrasje waar je uitkijkt op het zwembad en de jacuzzi beneden. Beneden kan je vers water nemen zoveel je maar wil, brochures liggen er ook. Er is ijs, koffie en thee, en in de keuken kan je wat muffins opeten als je nog honger hebt.
Bart is net nog de rest van de spullen uit de auto gaan halen, als hij hier net terug binnen komt gevallen met de mededeling: “zeg, ik had hier weer touche van de homo’tjes beneden”. Hij zit hier nu in z’n bloot gat rond te wandelen in de kamer en hij durft niet op de witte lakens van ‘t bed te gaan zitten. Hahahaha!! Nu zit ‘m maar op z’n gemak op ‘t wc. En hij voelt dat de wc-pot los staat… ik zit hier weer keihard te lachen, want hij vraagt zojuist aan mij: “wat doen die homo’s hier eigenlijk op die pot dat die pot zo los staat?” Allé… we gaan hier weer wat aflachen, ik ben er zeker van.
Beneden aan het zwembad krijgen we van Charlie, een medewerker hier van de B&B, direct een cocktail aangeboden. Eén kan geen kwaad, dus sloeber ik toch gezellig eentje mee op… Ik vraag – of course – een cosmopolitan en Bartje probeert voor de eerste keer een Margarita die hij superlekker vindt.
Aan de bar geraken we sowieso direct aan de praat met de hotelgasten en alhoewel ze hier ofwel lesbisch of homo zijn, ze zijn hier allemaal stuk voor stuk vriendelijk. Een lesbisch koppel dat aan ‘t zwemmen is, vraagt waar we vandaan komen en als ze horen dat we van België komen, was ‘t al direct “ne parler en Français”. Toffe mensen, vooral Charlie, die ons bedient! Hij is 58 jaar, maar ziet er zeker nog niet zijn leeftijd uit. Is van New York City (je hoort ‘t direct aan z’n accent, think: Al Pacino!), heeft Italiaanse roots, gezien zijn moeder van Sicilië afkomstig is. Hij werkte vroeger achter de schermen van fashion shows, dan is 'm zijn eigen catering bedrijf gestart en nu werkt hij parttime hier bij Alexander’s guesthouse en geeft hij ook instructies als “food nutrionist”; eigenlijk probeert hij de mensen hier gezonder te doen eten. Da’s wat Amerika wel nodig heeft, want ook ik voel het aan mijn buik dat ik nog niet veel gezonde dingen ben tegengekomen. Hij zei het zelf: de generatie die jullie hier nu zien rondlopen, is de fastfood generatie. Ze kennen geen gezond eten. "People really need to learn how they make their own food and eat right". ‘t Is echt een supervriendelijke kerel… Raadt ons ook een lekker Italiaans restaurantje in de buurt aan voor vanavond: Mangia Mangia.
We zijn daar een kijkje gaan nemen en na daar te hebben gegeten, snappen we wel waarom: het is allemaal zelfgemaakte pasta en je kan vanuit je stoel in de keuken kijken wat ze aan ‘t bereiden zijn. En het is ook zo! Spijtig genoeg kijken we deze avond niet naar the Sunset Celebration in Mallory Square, want daar geraken we simpelweg niet meer. Het is hier heet. Niet gewoon heet, maar broeierig heet. Het is ook zo vochtig dat je zelfs niks moet doen buiten om direct te plakken en te zweten. Ik heb dit nog nooit meegemaakt! De hitte maakt je hier echt loom en moe, dus wij zijn terug in ons bedje gekropen. Morgen is er nog een dag.
Dikke subtropische zoen,
Ingetje & Bart xxx
Ons avondje gisteren was geslaagd, we zijn nog wat lekkers gaan eten in een gezellig restaurantje aan het water “Old Tavernier”, waar de bediening ook supervriendelijk was. Het was ook heel lekker (althans mijn gerecht toch).
Bart reed zoals altijd weer mooi terug naar het hotel, maar onderweg ging het opeens van “ping ping” in onze auto… het lichtje van de motor sprong aan: oil change required. Af en toe gaat dat lampje eens uit. En eigenlijk hebben we weinig zin om voor die laatste dagen hier nog van auto te verwisselen, maar in het boekje staat er: “als het lampje blijft pinken, dan mag er niet meer gereden worden”.
We hebben het nog eens aan de balie van het hotel gevraagd en die zeiden dat er normaal nog mee kan gereden worden, pas als dat lampje blijft pinken en lawaai blijft maken, dan moeten we er mee naar een garage... Dus dat wordt naar een garage rijden straks.
Vanmorgen was er in Coconut Palm Inn een klein continentaal ontbijt te eten onder de tiki-hut, vlakbij het zwembad.
Er lagen muffins en nog een paar andere dingen in een mand. Een of andere muffin heb ik opgegeten plus een glaasje vers fruitsap, meer vond ik niet naar mijn zin. Ik kon niet zeggen dat het me smaakte, maar ‘t was toch iets om de voormiddag mee door te komen.
Van Key Largo reden we zo door alle eilandjes en over allerlei bruggen. Je voelt dat je niet meer op ‘t vasteland zit, want de eilandjes doen stuk voor stuk een beetje Caribisch aan. Elk eilandje heeft zo zijn eigen supermarktjes, tankstations, motels, hotels en zelfs z’n eigen “real estate”. Echt veel foto’s hebben we niet kunnen nemen, want onderweg is het bijna onmogelijk om ergens te stoppen, of je moet aan een winkeltje stoppen.
In Islamorada (spreek uit: I-la-ma-raa-daa) zijn we even gestopt, want we hadden ergens gelezen in een boekje dat "Theater of the Seas" wel iets leuks is om te doen. Hier geven ze shows met dolfijnen, zeeleeuwen en je kan ook op zo’n glazen bodem-boot meevaren. Eventueel kan je ook nog met een dolfijn of zeeleeuw of zo’n rog zwemmen én je kan zelfs de zeeleeuw of dolfijn laten schilderen.
Daar binnengekomen zien we de prijzen en die zijn zonder zwanzen om achterover te vallen. Ik heb geen zin om rond de 150 dollar voor 2 personen te betalen om enkel ingang + show + een zeeleeuw te laten schilderen, laat staan dat je om met een zeeleeuw te mogen zwemmen dan al 135 dollar per persoon betaalt! Mmmmh, nee... toch maar niet. Het is daarbij waarschijnlijk in lange tijd de laatste keer dat we in Amerika zijn, dus ik ga hier binnenkort nog eens wat shoppen – een beetje dingen inkopen die hier veel goedkoper zijn.
Ondertussen zijn we net aangekomen in Key West, in ons hotelletje dat eerder pro-gay is dan pro-straight. Al zijn er af en toe wel eens straight koppels welkom. En we worden er wel heel hartelijk ontvangen én niet raar aangekeken.
Zaaaaaaaaaaaalig mooi is het hier! Ivantjen, this is the place to be for you! De eigenaar is echt 'hot stuff' (spijtig genoeg homo, voor de vrouwelijke lezers), en het ruikt hier overal superlekker.
De bar van Ernest Hemingway
We hebben ons eigen terrasje waar je uitkijkt op het zwembad en de jacuzzi beneden. Beneden kan je vers water nemen zoveel je maar wil, brochures liggen er ook. Er is ijs, koffie en thee, en in de keuken kan je wat muffins opeten als je nog honger hebt.
Bart is net nog de rest van de spullen uit de auto gaan halen, als hij hier net terug binnen komt gevallen met de mededeling: “zeg, ik had hier weer touche van de homo’tjes beneden”. Hij zit hier nu in z’n bloot gat rond te wandelen in de kamer en hij durft niet op de witte lakens van ‘t bed te gaan zitten. Hahahaha!! Nu zit ‘m maar op z’n gemak op ‘t wc. En hij voelt dat de wc-pot los staat… ik zit hier weer keihard te lachen, want hij vraagt zojuist aan mij: “wat doen die homo’s hier eigenlijk op die pot dat die pot zo los staat?” Allé… we gaan hier weer wat aflachen, ik ben er zeker van.
Beneden aan het zwembad krijgen we van Charlie, een medewerker hier van de B&B, direct een cocktail aangeboden. Eén kan geen kwaad, dus sloeber ik toch gezellig eentje mee op… Ik vraag – of course – een cosmopolitan en Bartje probeert voor de eerste keer een Margarita die hij superlekker vindt.
Aan de bar geraken we sowieso direct aan de praat met de hotelgasten en alhoewel ze hier ofwel lesbisch of homo zijn, ze zijn hier allemaal stuk voor stuk vriendelijk. Een lesbisch koppel dat aan ‘t zwemmen is, vraagt waar we vandaan komen en als ze horen dat we van België komen, was ‘t al direct “ne parler en Français”. Toffe mensen, vooral Charlie, die ons bedient! Hij is 58 jaar, maar ziet er zeker nog niet zijn leeftijd uit. Is van New York City (je hoort ‘t direct aan z’n accent, think: Al Pacino!), heeft Italiaanse roots, gezien zijn moeder van Sicilië afkomstig is. Hij werkte vroeger achter de schermen van fashion shows, dan is 'm zijn eigen catering bedrijf gestart en nu werkt hij parttime hier bij Alexander’s guesthouse en geeft hij ook instructies als “food nutrionist”; eigenlijk probeert hij de mensen hier gezonder te doen eten. Da’s wat Amerika wel nodig heeft, want ook ik voel het aan mijn buik dat ik nog niet veel gezonde dingen ben tegengekomen. Hij zei het zelf: de generatie die jullie hier nu zien rondlopen, is de fastfood generatie. Ze kennen geen gezond eten. "People really need to learn how they make their own food and eat right". ‘t Is echt een supervriendelijke kerel… Raadt ons ook een lekker Italiaans restaurantje in de buurt aan voor vanavond: Mangia Mangia.
We zijn daar een kijkje gaan nemen en na daar te hebben gegeten, snappen we wel waarom: het is allemaal zelfgemaakte pasta en je kan vanuit je stoel in de keuken kijken wat ze aan ‘t bereiden zijn. En het is ook zo! Spijtig genoeg kijken we deze avond niet naar the Sunset Celebration in Mallory Square, want daar geraken we simpelweg niet meer. Het is hier heet. Niet gewoon heet, maar broeierig heet. Het is ook zo vochtig dat je zelfs niks moet doen buiten om direct te plakken en te zweten. Ik heb dit nog nooit meegemaakt! De hitte maakt je hier echt loom en moe, dus wij zijn terug in ons bedje gekropen. Morgen is er nog een dag.
Dikke subtropische zoen,
Ingetje & Bart xxx
Reacties