29 mei 2010 - Clearwater Beach - Bradenton Beach

Raar maar waar: we hebben fantastisch goed geslapen in Ambertides Motel! En gezien we hier al om 10u moeten uitchecken, kunnen we extra vroeg op pad om nog wat van de prachtige stranden van de Gulf Coast te genieten… Ik begin te begrijpen waarom er in Florida veel gepensioneerden overwinteren: de zon schijnt hier gemiddeld 361 dagen per jaar én er hangt hier een relaxt, ongedwongen sfeertje.  

Ook opvallend: de stranden zijn hier écht proper. Het zandstrand is zo wit dat je niet zonder zonnebril kan rondlopen. En natuurlijk: bangelijke zonsondergang gezien… Ik denk dat wij niet meer naar huis willen teruggaan.

Vandaag rijden we een beetje langs de kust en als we mooie stranden tegenkomen, stappen we daar gewoon uit om wat te relaxen en foto’s te nemen. We hebben niet echt een plan, we pakken het er hier gewoon van. Het enige dat een beetje vastligt, zijn onze hotels. En ons volgende hotel ligt in Bradenton; vlakbij het strand. Bradenton is het bekendst als de thuisbasis van de Nick Bollettieri Tennis Academy. Dé school die tennistalenten als Andre Agassi en Pete Sampras heeft grootgebracht.
Er zijn er blijkbaar ook nog een aantal bezienswaardigheden buiten het mooie strand: Manatee Village Historical Park waar je kan zien hoe de eerste pioniers in Florida leefden, het South Florida Museum (al weet ik niet of we dat allemaal willen bekijken) en dan nog de schilderachtige Anna Maria pier uit 1910. Maar: we doen waar we goesting in hebben.

We checken uit na onze nacht in het groezelige motel en geven onze sleutel af aan de Duitse eigenaar (zijn naam blijkt Ulli Zimmerman te zijn, what’s in a name!!!). Onze gps, Josefien, stuurt ons langs de snelweg, en we komen vroeger dan verwacht aan in Bradenton Beach. Het is een eilandje waar de mensen kunnen watersporten beoefenen en genieten van de zon.
Want geloof mij: het is hier broeierig warm, misschien nog ietsje warmer dan in Clearwater Beach, maar wij genieten alleen maar van die stralende zon! Ik ben na 2 dagen strand al meer gebruind dan Bart. (Maar zwijgen iedereen, want dat hoort ‘m niet graag)

Ons hotelletje hier in Bradenton Beach is superschattig! Zo rustig en romantisch. En zo’n typische stijl hier, ik ben al helemaal verliefd op onze kamer. Echt zalig.

Aangezien onze kamer nog niet klaar was toen we vanmorgen arriveerden, konden we aan het strand liggen (het was misschien 11u00 ‘s ochtends) en zelfs de stoelen waren comfortabel. Van die houten bedden met twee lange kussens erop aan weerskanten en een grote parasol in het midden van het tafeltje. Je kijkt vanop je strandbed naar de azuurblauwe oceaan en het witte strand. Mmmmmhhhh… we hebben een paar fotootjes genomen, zodat jullie ook kunnen meegenieten!

Er lag daarstraks trouwens een bride-to-be naast mij, die vanavond haar “dress rehearsal” ging doen en morgenvroeg ging trouwen hier in Bradenton Beach. Ze lag daar nog wat te zonnen zonder zorgen. En ik heb haar veel geluk gewenst. Waarom kan België zo geen sjieke stranden hebben? Nee, wij hebben bruin water en den dijk en dat is het dan zo’n beetje. *zucht*

Daarnet nog een zwemmeke gedaan in de zee (met onze mondjes dicht). Blijkbaar is de olie nog steeds niet in Florida aangespoeld volgens de Amerikanen hier. Dus hebben we er maar van geprofiteerd nu dat het nog mooi helderblauw water is… Daarna zijn we ons zwembadje hier gaan testen en dat was ook zalig van temperatuur, net zoals het water in de oceaan.

Ik ben juist vanonder de douche gekropen (allé, gekomen)… nadat Bart die bijna had afgebroken. Dat systeem van trekken en draaien aan één doucheknop ben ik nog niet gewoon, en deze knop was nogal straf. Ik en mijn “forsbollen”: het bleek toch niet genoeg te zijn. Bart draait en trekt eens eventjes aan dat spel… en vlam! Dat dekseltje met hot & cold vliegt er af en dat plastiekske dat ervoor stak, ook.) Tssss, wij kunnen ook overal maar één keer komen hé!

Nu zijn we een beetje aan ‘t kijken wat we nog kunnen doen vanavond. Er zijn hier restaurants, dus eindelijk geen stomme fastfood-restaurants langs de weg te bespeuren, en er is hier vlakbij ook nog een shopping plaza, dat ik wel eens wil uitchecken. Nu alleen nog mijn haar drogen (want mijn kapsel daarnet was eerder een rattennest) en dan kunnen we mee met het “trolley-busje” dat hier op en af rijdt. Ben eens benieuwd voor vanavond – we zullen het hier nog laten weten!

Ik post alvast nog wat fotootjes… en voor de party-gangers van vanavond: enjoy yourselves! Vergeet zeker niet te reageren, want dat maakt het altijd extra leuk voor de reporter (Bibi dus) om zeker verder te doen. 

We zijn Italiaans gaan eten, in Omas Pizzeria. Een echt restaurant deze keer… En het zat stampvol! Altijd een goed teken, hebben we al geleerd van onze vorige reizen. We weten ondertussen ook al dat we nooit teveel moeten vragen, want de porties hier zijn bestemd voor bouwvakkers-magen.

Gezien ik toch altijd koud krijg in de restaurants (met hun airco op ijskoud), vroeg ik om buiten op het terras te zitten. Dat meisje dat onze bestelling kwam opnemen, Samantha, vroeg welke dressing ik wilde bij mijn salade. Ik zei “geen”, want ik lust hier niet echt de dressings: ofwel smaakt het te zoet naar m’n goesting, ofwel veel te zout, allé… ik ben al geen sausboerin dus no sauskes for me. De salade krijg je er trouwens meestal gratis bij.

Ik ging voor lasagna, want daar had ik echt zin in gisteren, en Bart voor ne pizza met ham. Ik zeg hem nog: “zie dat ge maar ne superkleine vraagt, want ge gaat dat niet opkrijgen als ge die pizza’s hier ziet passeren”. Maar meneer vertrouwde erop dat ‘m die kleine pizza ging opkrijgen – helemaal in z’n eentje. Hij zat al met een klein hartje te wachten op zijn pizza, want op een gegeven moment zag ‘m daar eentje passeren en dacht al dat die voor hem bestemd was. 

Ik krijg eerst mijn lasagne, die overigens ook weer SUPERlekker was en veel te veel, en Bart zat nog te lachen met mij… Gij gaat dat nooit opkrijgen, zegt ‘m zo. En ik lach met hem: “ziet dat gij uwe pizza maar binnenkrijgt”. En wat zeggen ze nu ook alweer? Wie laatst lacht, best lacht? Ik post een fotootje, dan kunnen jullie meelachen:

 Uiteindelijk heeft Bart de helft van zijn pizza meegekregen in zo’n doos om nog op te eten thuis...

Er liep daar ook nog een klein manneke rond, zo’n superschattig knulletje met krulhaar en van die curieuzeneuze-ogen. Hij was van niemand niet bang en was maar geïnteresseerd in de beelden die op het terras stonden. Hij kende blijkbaar al een paar woordjes, zoals “man” en “woman”. Het ene standbeeld stond aan ons tafeltje, een man, en het andere beeld was dat van een vrouw. Hij zat maar te wijzen naar de tenen, benen, handen… Allé, hij was gefascineerd in die beelden. En op een gegeven moment krijgt ‘m Bart in de mot. Begint ‘m daar tegen te brabbelen. En zijn mama (die achter ons aan tafel zat) zegt nog tegen haar kleine van eens dag te zeggen tegen ons. Die kleine tegen Bart: “Hi man”. Daarna kwam ‘m aan mijne fotokodak en ik zeg zo tegen hem: “hi, what’s your name?” En hij zegt zo “tsjoe” (twee jaar dus). Zijn mama zegt tegen hem: “no, you’re two years old, you have to say your name. Is your name…?” En die kleine: “Tsjoeliaa” Ik kijk zo niet begrijpend naar de mama en zij antwoordt: “his name’s Julian and he didn’t get his nap at 2 o’clock, so he’s tired”.
Schattig knulletje, ik hoop ook een schattig kindje te krijgen dat van niemand bang is. 

Nadien zijn we in een tankstation nog wat vers drinken gaan halen om dan snel naar onze romantische kamer te vluchten. We installeren ons op het zalige bed en op een gegeven moment krijgen we in de mot dat die ventilator aan ‘t plafond wel de hele tijd aan ‘t piepen was.
Dus wij proberen aan dat touwtje te trekken, 1 keer, 2 keer, 3 keer, 3 keer kort na elkaar… Allé, vanalles geprobeerd, maar niks hielp. Dat spel begon alleen maar harder te draaien en te piepen. Gezien dat dat wel veel wind maakte en Bart ook geen zin had om daaronder te slapen, hebben we uiteindelijk proberen op te zoeken op internet hoe je in godsnaam zo’n spel uitzet… Een geluk dat wij een laptop mee hebben op vakantie! Bart vond dan opeens een tekst waarin staat dat zo’n ventilator normaal gezien 4 standen heeft. En dat hadden we nog niet geprobeerd: 4 keer trekken aan dat touwtje. Waar Google al niet goed voor is hé??? 

In ieder geval… wij kruipen hier eens onder de wol. Tomorrow’s another day!
Slaapwel!
Inge & Bart xxx