28 mei 2010 - Kissimmee - Clearwater Beach

Allé lap, we zijn al dag vijf vandaag! Pfff, de tijd gaat veel te snel!!

We zijn net wakker, en nu komt de vervelende taak om al onze boel weer in die koffer te proppen en zien dat we niks vergeten. Nu niet dat dat zo’n ramp zou zijn, want je kan hier ook alles kopen hoor, maar toch… liever mijn eigen productjes. 

Ons dagprogramma voor vandaag? Eerst ontbijten, nadien richting het huisje van Johan & Hilde in Kissimmee rijden en dan is het richting kust! We zijn héél benieuwd wat we te zien gaan krijgen daar (mooi strand of vuile olievlek?), want President Obama komt blijkbaar vandaag naar de Louisiana “Gulf Coast”, dus in een andere staat dan waar wij zitten, maar toch nog dichtbij ons. Daar zou het blijkbaar écht heel erg zijn. Ocharme die mensen daar, ofwel krijgen ze orkanen op hun dak, ofwel een olievlek… En met president Obama hebben we medelijden: hij krijgt in sommige programma’s soms gewoon de schuld van heel die olievlek (en zitten ze te schimpen op hem over heel die gezondheidszorg). Terwijl hij maar aan ‘t proberen is BP te stoppen, blijft BP zijn goesting doen en vergif spuiten in ‘t water hier. Er is allemaal teveel geld mee gemoeid…
In ieder geval, ik ga hier geen vis in mijn mondje proppen langs de kust. Ik ben niet van plan om hier aan de diarree te zitten tijdens m’n verlof. 

Onderweg naar Clearwater Beach zijn we nog even gestopt bij het huisje van Hilde & Johan en we kunnen jullie al zeggen: ze waren al vlijtig bezig aan jullie dak!

We moeten zeggen, wat is het daar een zalig rustige buurt om te verblijven! Dat dak zal er ook in no time op liggen, volgens ons, want in welk tempo die mannen daar in die hitte aan het werken waren… Dus wees gerust!

Onderweg zijn we ook nog even in Tampa gestopt, waar we eventjes rondlopen in een lokale mall, maar vinden niks naar onze zin. We laten wel onze nieuw, aangekochte horloges verkleinen zodat we ze al kunnen dragen.

Aangekomen in Clearwater Beach stikken we hier bijna van de hitte! Het is hier – als dat al kan – nog heter! Er is hier geen zuchtje wind op dit moment. Mijn kop ziet zo rood als een tomaat, dus dat wilt al wel wat zeggen. Het motelletje dat we hebben gereserveerd, Ambertides Motel ligt hier niet zo heel ver van het strand, dus da’s al een pluspunt.

Voorts valt er weinig te zeggen over onze slaapplaats. Het is echt basic, maar ja, wat wil je voor 84 dollar voor 1 nacht? Da’s goedkoop en dan mag je geen luxe verwachten. Bart en ik vinden het hier eerlijk gezegd een beetje groezelig. Het lijkt op het eerste zicht wel tof, alles is in heel felle kleurtjes geschilderd, zodat het niet opvalt dat het hier eigenlijk wel al een oud en versleten motel is. De uitbater, een Duitser, is ook al niet om te zeggen heel hartelijk. We krijgen onze sleutel overhandigd en that's it. De kamer mogen we zelf gaan zoeken. En ons toilet maakt ook van die heel rare geluiden… De kamer is klein, de twee eenpersoonsbedden zijn hier heel smal maar gelukkig dat we hier 2 bedden hebben, want met 2 in één bed kruipen in zo’n klein kamertje in deze hitte is niet menselijk. Hopelijk doet de airco het nog straks, want als je er buiten langsloopt, verbranden je benen bijna...

De omgeving ziet er hier alleszins wel héél plezant uit, dus we gaan het proberen zo laat mogelijk te maken en hier alleen maar binnenkomen om te slapen! We hebben echt geprofiteerd van het zonnetje hier! Het is hier stralend weer!!! En voor de bezorgde vrienden & familie thuis: er is hier dus totaal geen olie te bekennen. In de verste verte niet. Iedereen zwom vrij rond in de zee, het enige dat je hier veel ziet is zeewier. Of nee, ook nog een hele hoop franke “lachende” zeemeeuwen. En lawaai dat die maken… Hilariteit alom op het strand daarstraks!

Bart en ik hadden ons net geïnstalleerd op het strand. Wanneer Bart eventjes weg was om wat drank te gaan halen, zie ik vanonder de parasol een hele groep meeuwen luid roepend naar onze “buren” vliegen. Die mensen waren net wat gaan zwemmen en lieten hun tas (met eten en drank) staan. Die meeuwen waren zo uit op eten, dat ze gewoon schroom die tas opentrokken, het plastic zakje met het eten eruit trokken en dan een beetje verder loslieten op het strand. Dan begonnen ze ruzie te maken onderling over wie het eten mocht pakken. Totdat er één van de omliggende mensen de meeuwen wegjoeg en de overschot van het eten weggooide. Het was echt grappig. Al die stomme meeuwen bijeen roepend van "that food is mine, mine, mine" (remember het stukje van die meeuwen uit Nemo? Dan begrijp je wat ik bedoel).

En wij hadden vandaag ook wel geluk: normaal moesten we de stoeltjes waar wij zo tam en lam in hingen te luieren, huren. Maar blijkbaar kwam er niemand meer langs om geld te innen, dus ja… dat was weeral 20 dollar uitgespaard!

Na onze "lounge-sessie" op het strand onder onze parasol hebben we onze longen vandaag eens vol zeelucht gesnoven en dan zijn we ons gaan opfrissen om zeker de zonsondergang niet te missen. Op Pier 60, bekend om zijn “Sunset Celebration”, hebben we een beetje genoten van het uitzicht. De kraampjes op het begin van de pier stellen niet zo veel voor. Je kent het wel, handgeschilderde vijltjes, je gezicht laten tekenen voor zoveel geld, schelpjes met je naam op, en meer van die prulletjes. Verder op de pier kan je dan voor 50 dollarcent per persoon tot op het einde van de pier wandelen, waar je kan vissen én… dolfijnen spotten! Wij hebben voor het eerst in ons leven een hele groep dolfijnen zien opduiken en zwemmen. Ik heb geprobeerd om die mooie diertjes te fotograferen, maar da’s redelijk moeilijk, want als ze bovenkomen en jij trekt de foto, zijn ze al weer weg. Ik heb één foto waar één dolfijn (allé, zijn vin) er redelijk goed opstaat…

Ik hoop dus dat we onderweg op onze vakantie nog meer dolfijnen zullen tegenkomen.

De zonsondergang was ook heel mooi om te zien. Nadien kwam de duisternis en we zagen hier daarnet, wanneer we terug wandelden naar ons motel, een paar flitsen in de wolken. Ze hebben dan toch gelijk dat het hier nog zal regenen. Al een geluk hebben we er overdag geen last van.

Daarnet kwamen we hier aan in ons motel en er zat nog zo’n dikke Amerikaan luid in het zwembad te roepen naar zijn vrouw (die aan ‘t kaartspelen was) en een sigaar te roken. Aangezien onze kamer op het zwembad uit komt, vrees ik dat als die pippo’s hier nog lang aan ‘t zwembad zullen liggen vanavond, wij hier niet veel zullen slapen. Al een geluk maakt de airco in onze kamer nog wat lawaai, wat hun lawaai overstemt.

Genoeg gesproken, wij kruipen hier onder de wol en wish you all goodnight!

Inge & Bart xxx