27 mei 2010 - Kissimmee

Geeeeeeeuuuuuuwwwww!!!!!

Bibi is net wakker en heeft eens goed geslapen. Het is weliswaar nog altijd een redelijk vroeg uur hier (7u30) maar Bart en ik voelen ons eens goed uitgeslapen. Ik heb niks meer gehoord of gezien, mijn kop raakte m’n kussen en ik was al in dromenland. Tinkerbell heeft hier wat slaapglitters over onze hoofdjes gestrooid misschien? 

Vandaag gaan we eerst weer een gans ontbijt in onze maag schuiven (kwestie van niet te rap weer honger te krijgen) en dan off to the Space Coast!! We willen eerst naar the Kennedy Space Center waar we Space Shuttles zullen zien, een stukje maanrots kunnen aanraken, misschien een oud-astronaut zien rondlopen ginder, de geschiedenis leren over belangrijke ruimtemissies én… de landing op de maan!

Hier kijk ik vooral het meest naar uit! Het is niet alleen belangrijke Amerikaanse geschiedenis, maar toch ook een beetje wereldgeschiedenis. Dus ik ben eens benieuwd wat we daar allemaal te zien gaan krijgen.

Onze tickets hebben we gisteren in het tankstation gekocht met korting, dus daar moeten we ook al niet meer naar kijken. Gewoon eten en doorrijden! Yeeeeehaaaaaa!
En als we terugzijn, gaan we eerst nog eens doorrijden naar Kissimmee waar we het huis van onze vrienden eens willen uitchecken. Ze hebben een mooi huis gekocht in Kissimmee dat momenteel wordt verhuurd. Kwestie van te weten waar we dan logeren als we ooit nog eens naar Florida zouden gaan met kindjes. En dan vragen we Johan & Hilde of we hun huisje eens mogen huren.

Tot straks en nog eens bedankt voor al jullie lieve berichtjes!

Hier zijn we terug, toch nog teruggekeerd uit de ruimte....
Kennedy Space Center was geweldig tof om te zien en te bezoeken!



Je komt binnen in het bezoekerscentrum waar je eerst wel alle tassen moet laten zien en onderzoeken door het personeel en door een scanner moet lopen. Kwestie van mogelijke aanslagen te vermijden waarschijnlijk.
Ik moet mijn fototas afgeven en doorlopen naar een (iets oudere) medewerker van het Kennedy Space Center en die zegt zo heel lief tegen mij: “oh, ik denk dat je daar een héééél sjieke camera in hebt zitten.” Hij doet de tas open en dan ziet ‘m mijn spiksplinternieuwe fotokodak zitten en zegt hij zo heel schattig: “zie je wel? Met deze kodak ga je héél mooie foto’s kunnen nemen hier”

Eerst vragen we aan de informatiebalie wat we best eerst bezoeken, want er is zoveel daar om te doen, dat we een plannetje vragen. De mevrouw zegt dat we eerst de “vluchtsimulatie” moeten doen. Een simulatie van een grote Space Shuttle, waar ze je het gevoel willen geven hoe het moet voelen voor astronauten in zo’n groot ding. Natuuuurlijk mag ik hier weer niet in: teveel schokken en gewiebel, wat gevaarlijk kan zijn voor zwangere vrouwen. Ik vermoed dat het ook niks voor mij zou geweest zijn, want je hangt zo met je hoofd horizontaal en je benen in de lucht, zegt Bart. Die er overigens wel is in geweest, en die vond het wel heel plezant.

Ik vind het wachten buiten totdat Bart eruit is maar niks. Het stikt hier van die vieze vliegen en muggen. En het zijn geen strontvliegskes zoals wij ze kennen. Neenee, hier zijn dat van die “thriller vliegen”. Ik heb er hier een zien vliegen die zeker 2 cm dik is, en lichtbruin van kleur. Om schrik van te krijgen! Misschien zijn het eerder killer-muggen? En dan die muggen, die zijn pikzwart, en hangen vaak aan elkaar – een grote en een kleine erachter. Raar zicht...

Na die vluchtsimulatie doen we de bustoer. De bus neemt je dan naar drie verschillende belangrijke plaatsen. De eerste plaats is een observatiedek vanwaar je dus foto’s kan nemen van bepaalde gebouwen in de verte. Eén daarvan lijkt op een grote, ijzeren stelling vanwaar elke astronaut die naar de maan is gevlogen (en dat waren er 12), van daaruit werd gelanceerd.

Bangelijk om te zien hoe groot de baan daarnaartoe is! De stroken “verharde weg” zijn zo groot gemaakt omdat de space shuttles zo groot zijn om te vervoeren.

Ze worden vervoerd op grote machines met rupsbanden die 19 miljoen pond (ik ben niet zeker hoeveel kg. dat juist is) kunnen dragen. Kan je nagaan hoe zwaar die dingen zijn hé!

Dan rijden we langs het Vehicle Assembly Building, waar Space Shuttles en raketten enz. worden samengesteld.

De rest van de stukken voor die ruimtetuigen komt aan via trein of vliegtuig. Een supergroot mega gebouw dus, waarnaast ook een gebouw staat waar de familie van de astronauten rustig kan zitten wanneer er een lancering gebeurd. Daar zitten ze veilig beschermd, ver weg van de pers. Het Vehicle Assembly Building heeft twee grote logo’s op het gebouw geschilderd staan. Aan de linkse kant staat de Amerikaanse vlag, die klein lijkt vanuit de bus, maar eigenlijk zo groot is als een basketbalveld!! En aan de andere kant zie je het logo van NASA.

Wat we daarna zien is een paar films over de Apollo 8, de Spoetnik en de Apollo 11 oftewel de “Eagle” die met Neil Armstrong op de maan is geland, zoals zoveel van voor onze generatie op tv hebben kunnen volgen. En dat allemaal in de zaal waar de oude computers nog stonden opgesteld van toen Armstrong is geland op de maan... We mochten eigenlijk geen foto's ervan nemen, maar het is toch gelukt:

Wat ik me afvroeg: waarom duurt het zolang voor we nog eens een hoop mensen terug naar de maan hebben gestuurd? De laatste keer was in 1972. Misschien heb ik niet goed opgelet…

Na de films lopen we rond in een heel grote hal waar je de grote Apollo 11 kon zien hangen, die dus nog véél groter is dan het Vrijheidsbeeld van New York. De Amerikanen zeggen dat hij 525 feet is, maar hoe groot dat in meter is, stond er niet bij. Zal ik nog eens moeten opzoeken…

Nadien terug de bus op en richting het International Space Center, waar je voorbij het gebouw reed waar de astronauten die gisterenmorgen plaatselijke tijd om 7u45 zijn geland, in isolatie zitten. In het gebouw zijn ook de kantoren van de astronauten te vinden. Je mocht er niet in, maar ik heb wel een goeie foto kunnen nemen.

In het International Space Center kan je dan in zo’n ruimtetuigen rondlopen en krijg je een ideetje van hoe klein alles wel is voor astronauten. Ik heb gezien hoe klein hun “slaapkamer/kleedkamer” is: een klein mini-kotje waar aan de linkerkant een pak hangt en waar ze zich in moeten vastmaken om zo staand te slapen.

het badkamertje voor astronauten...

Dan een paar deuren daarnaast, een douchekotje, een kot met schuiven, waterkraantjes en een oventje, allemaal in kotjes. Het is zot hoe klein het daar is, ik zou zot worden om zo te leven in de ruimte. Aan de andere kant zie je dan waar ze hun bloeddruk kunnen meten en bloed en urine nemen (waarschijnlijk om te zien of er iets veranderd aan de mens en het lichaam in de ruimte). Daarnaast zie je dan een kotje met allerlei plantenscheuten in potjes wat ze waarschijnlijk ook in ‘t oog moeten houden op eventuele veranderingen in “space”.

Daarna loop je naar boven en over een brug en kan je een beetje achter glas meeloeren achter de schermen van het ganse International Space Center. Mensen die aan van die ruimtetuigen werken, in blauwe steriele pakken, zoals die in ziekenhuizen, zodat er zeker nooit geen ziektes of besmettingen worden overgedragen in die dingen. Alles gebeurt heel secuur.

Onze buschauffeur weet daarna te vertellen, na ons bezoekje aan de laatste stop aan het International Space Center, dat er veel dingen dankzij NASA in onze levens zijn gekomen waar we helemaal niet bij stilstaan. Een aantal dingen: microgolfovens, flatscreen tv’s, computers, laptops, ductape, velcro en zelfs Gatorade (de “sport”limonade waarvoor ze vroeger vaak reclame voor maakten maar bij ons blijkbaar niet meer verkopen).
Nog een weetje: Kennedy Space Center blijft bestaan dankzij onze bezoeken. Ze krijgen géén overheidssteun, dus alle dollars die ze vragen voor eten, drankjes, souvenirs en dergelijke, worden integraal gebruikt om te blijven onderzoeken, testen, lanceren, enz…

Het land rondom het Kennedy Space Center werd trouwens helemaal opgekocht, zodat wilde dieren daar rustig kunnen blijven verder bestaan. Er mag niet gejaagd worden, er mogen geen mensen lopen, dus de populatie van de alligators bijvoorbeeld, blijft hier gegarandeerd. En ik heb er zeker 3 zien liggen in het water hier, maar geen foto van kunnen nemen. Hopelijk komt dat nog! We hebben zelfs een adelaarsnest gezien. Zo’n nest is zo groot in omvang dat er een volwassen mens helemaal in kan neerliggen, hun nest is te vergelijken met een Amerikaans kingsize bed…

We zijn er lang blijven hangen en hebben zelfs nog een 3D-film gezien over de maanlanding.

Na die film hebben we er stilletjes onze buik van vol en rijden we terug richting ons motel terug. Natuurlijk veel te laat om nog langs het huisje van onze vrienden te rijden, dus dat gaan we morgen proberen te doen. Ik heb nu andere zorgen aan mijn hoofd, want sinds ik zwanger ben, scheur ik hier constant van de honger! Ik moet écht op tijd mijn eten hebben... We zijn rap nog een pasta gaan eten in een Italiaans restaurant, want ik had geen zin in steaks of kip (zoals je hier véél kan eten).

Nadien zijn we nog het oude “stadje” van Kissimmee gaan bezoeken. Het oude dorpje is eigenlijk echt gebouwd rond een kermis die er jaar in-jaar uit staat.

Je ziet veel attracties en veel souvenirwinkeltjes (maffe t-shirts om te lachen, grappige baby-pakjes en andere typische dingen die de gemiddelde toerist graag koopt).

Bart voelt zich er helemaal op zijn gemak, ik knijp ‘m toch meestal. Er lopen zoveel ongure types rond, echt creepy. Brrrr, er lopen zelfs niet te veel toeristen rond, dus ik ben blij dat het daar opeens serieus begint te regenen. Misschien is het hier wel fijner overdag, maar deze avond vind ik het een beetje guur aandoen... Bart ziet dat allemaal niet, maar als ik zelfs een winkeltje zie met “knives & things”, wil ik gewoon doorlopen en liefst zo vlug mogelijk. Ik wil me dan zelfs niet afvragen wat die mensen hier op zak hebben. De rest van de attracties kunnen we toch niet doen, omdat het te fel regent. Ik vind het niet erg, ik wil het liefst weg.

Het stratenplan is hier ook een beetje vervelend: de restaurants liggen hier verspreid over een grote weg, langs beide kanten. Als je naar de overkant wil, moet je (als je bijvoorbeeld aan de ene kant staat) verplicht naar rechts rijden, en af en toe heb je dan voor de verkeerslichten zo’n weg die je kan nemen om de straat over te steken en af te draaien naar links. Wij zien zo’n wegje opduiken voor onze neus, als ik ineens roep: “neeeee, wij rijden spook nu!!!!”

Bart verschiet zich rot… Dat bleek dus een wegje te zijn voor de andere mensen om naar onze kant van de straat af te draaien. (Pffff, waar hebben we dat nog eens tegengekomen? Juist ja, in San Francisco!! Daar was het toen iets griezeligers dan nu, maar toch...) Dus wij hopen dat er nu maar niemand naar onze kant afdraait, want anders moeten wij schoon manoeuvers uitsteken om terug te rijden. Gelukkig zien we op dat moment ook géén politie rijden (en zijt maar zeker dat die hier héééél vaak rondrijden)!

We zijn dus al bij al veilig terug geraakt tot in ‘t motel en zijn direct in onze tram gekropen. Stikkapot. Vandaag had ik ook wel last van de airco's hier. We lopen hier constant binnen- en buiten en binnen heb je die ijskoude lucht van de airconditioning (die Amerikanen zetten hun airco graag 20 graden kouder dan buiten - bij wijze van spreken), buiten krijg je bijna een klop van de hamer in de snikhete lucht. Pffff, ik krijg er een beetje buikpijn van (aan mijn darmen hé mensen), dus ik ben blij dat ik mijn bedje kan opzoeken. Bart volgens mij ook...

Slaapwel!

Tot morgen en een dikke zoen van ons,
Inge & Bart xxx