14 juni 2009 - Washington DC

Dag 21 - Washington D.C.

Goodmooooorning BELGIUM!

Onze vakantie loopt op z’n laatste eind, en we beseffen dat we het er nu nog effe goed van moeten pakken! We besluiten om vandaag nog een paar musea te doen waarvan de B&B-eigenaars zeggen dat ze heel goed zijn, en willen nog een aantal Memorials bezichtigen waarvoor we gisteren geen tijd hadden. Onze dag zal weer goed gevuld zijn.

Vandaag wil ik naar Georgetown met de bus. Da's dus de gele route. Die bus rijdt naar het "oudere" gedeelte van Washington DC. En het is echt heel mooi om te zien. Er zijn veel winkeltjes, gezellige (maar waarschijnlijk dure) huizen en het lijkt allemaal zo Europees. Hier lijkt Amerika opeens heel ver weg! De lantaarnpalen zijn ook allemaal versierd met "hanging baskets" die gevuld zijn met fuchsiagekleurde surfina bloemetjes. Mooi mooi… Het pakt mooi op mijn foto's! Haha!!!

Het is natuurlijk vandaag weer even heet en plakkerig als gisteren, dus we lopen voornamelijk in de schaduw. Als dat lukt, want soms is het hier zo groot en zijn er zo'n grote pleinen, dat je wel constant in de zon moet lopen... Gelukkig is het hier overal knap om te zien, mijn kodak maakt elke dag overuren!

Eigenlijk wil ik doodgraag nog naar het FBI-building, ook wel beter bekend als het Edgar J. Hoover-gebouw. Vanbuiten is er niets ongewoons te merken aan dat gebouw, maar vanbinnen zou het er een al bedrijvigheid zijn. Althans dat denk ik toch. Ik hoop écht om een "guided tour" te kunnen doen!

We zien een hokje waar een paar politieagenten de wacht houden. Ik loop er naar toe, om dan charmant te vragen of we naar binnen mogen. But no luck for us… De rondleidingen worden niet meer gegeven sinds 11 september. Begrijpelijk. Maar spijtig voor ons.

Beteuterd nemen we een paar foto’s en we merken een paar parkeergarages op aan de overkant van het gebouw, die allemaal volzet blijken te zijn. In de straat rondom het gebouw zien we overal geblindeerde politiebusjes staan. Volgens mij staan die er om iedereen in ‘t oog te houden.

We stappen uiteindelijk een beetje verder door, waar we zien dat er een grote straat volledig is afgesloten voor de Capital Pride 2009.

Duidelijk is het een parade voor holebi's, want we zien de grote regenboogvlaggen al van ver hangen en wapperen, hét symbool voor holebi's. De ganse straat is afgesloten zodat mensen in de straat vrij kunnen rondlopen, waar ze eetkraampjes en andere tentjes hebben neergepoot. We hebben geen zin om hier staand te eten en tussen een massa volk rond te lopen. Het is hier sowieso al plakkerig warm genoeg, nog iets meer volk rond mij en ik ben enkel nog een plas zweet!

Dus lopen we verder tot we het "Newseum" tegenkomen.

Dat is een supermodern museum over alles wat met het nieuws te maken heeft (kranten, tv, radio) én natuurlijk alles wat ooit in het nieuws is geweest komt daar ook aan bod, zoals een tentoonstelling over "100 years FBI" (die hebben we wel bekeken) en oude kranten die je (in bijna elke taal!!) kan terugvinden.

We bezoeken niet alles, want als je alles op je gemak wil bekijken, heb je bijna een halve voormiddag nodig. Zolang hebben we ook niet echt meer, dus we kiezen een paar dingen uit. Op één van de verdiepingen, kan je eventjes naar buiten en heb je een uitzicht op het Capitool, dus daar trekken we ook een foto van.

Op één van de verdiepingen is een compleet departement gewijd aan 9/11. Ingrijpend en emotioneel. En ik begrijp ook opeens waarom je hier overal dozen met "tissues" vindt. Je kan hier trouwens nog een stukje van de radiomast van één van de WTC-torens bekijken. Die is terug wat aan elkaar gelast en als je de brokstukken bekijkt, word je er stil van.

Er worden hier ook een paar films met getuigen van de ramp vertoond, en zelfs ik kan het niet droog houden. Ik neem dus ook een paar papieren zakdoekjes om tranerige ogen te deppen...

Terug op de hop on/hop off bus gekomen, komen we in aanraking met de grootste, wansmakelijkste vetzak die ooit in Washington DC heeft rondgelopen volgens mij. Die vent zit vlak achter ons op de bus en zit constant – volgens mij heeft hij een tic nerveux – zijn neus (met het nodige snot) op te trekken en dan al het snot terug op te rochelen. IIIIIIIIIIEUWWWWW!!! Ik word er gewoon vies en zenuwachtig van. En dan zit hij nog een hele tijd te hoesten en vies te doen. In onze nek... JAKKES! De kleine jongen die iets verder naast ons zit, zit ook al met grote ogen naar mij te kijken en dan naar die vent, die geen manieren kent. We zitten er na een paar minuten al mee te lachen, omdat de vieze geluiden maar uit die vent blijven komen. Iedereen mag meegenieten! Als we besluiten om ergens anders te gaan zitten, stapt die vent plots af van de bus. Eindelijk verlost van die viezerik…

We besluiten het Air & Space museum te bezoeken, nog een museum dat ons is aangeraden geweest door de eigenaars van onze B&B. Niet dat het onderwerp ons zo aanspreekt, maar we willen het vanbinnen wel eens gezien hebben. De hele hal staat volgestouwd met raketten, vliegtuigen van vroeger,… het is immens groot daar!

En heel spectaculair om te zien, zo al die grote ruimtetuigen en raketten op grote hoogte te zien hangen. We vroegen ons af hoe ze die dingen daar ooit naar binnen hebben gekregen. Ook hier blijven we niet te lang hangen, want er is nog veel meer te zien dat op ons lijstje staat vandaag.

Aan het Jefferson Memorial stappen we nog eens van de bus af. Hier staat hij dan statig voor zich uit te staren: Thomas Jefferson met boven zijn hoofd een witte, marmeren koepel. Rondom zijn standbeeld een horde toeristen die hem uitgebreid fotograferen en bewonderen.

Lang blijven we er niet, want we willen nog wat genieten van het laatste beetje zon dat we hier zullen zien. Bij ons zal het waarschijnlijk toch een heel pak kouder aanvoelen... Dus we zitten wat aan het water te rusten en gaan dan terug op stap.

We lopen vlakbij het water in het park en genieten een beetje van de koele schaduw die de bomen afgeven… Dat doet echt deugd, want het is hier écht bloedheet! Het duurt niet lang of we komen vanzelf terecht bij het Franklin D. Roosevelt Memorial, wat opgericht is ter nagedachtenis van de president Roosevelt. Alles is hier echt héél groot eigenlijk. En verzorgd. Het doet ook allemaal zo Europees aan, veel groen en rustig... Je hoort het water van allerlei rotsen klateren en dan zie je de president met een lange cape en z’n hond op schoot zitten.

We nemen een aantal foto’s, blijven een beetje stilstaan overal en houden vooral onze mond, want overal zien we hier bordjes met "silence". Men vraagt respect en stilte voor deze memorials (nergens aankomen, op klimmen, vuilnis proper weggooien) en dat wordt hier dan ook uitermate gerespecteerd. Het is hier overal super verzorgd en netjes.

Opeens valt onze frank dat ik hier nog per sé eens even langs het Visitor Center van het Witte Huis wil langsgaan en dat het al bijna 16u00 is! En dat center sluit z’n deuren stipt om dat uur… Oh oh! We schieten uit onze sloefen richting een dichtbijzijnde bushalte, en zien net zo’n dubbeldekker aan komen rijden. Ik loop met grote passen over het hoge gras, aangezien ik hier nergens op m’n gemak ben (bang voor slangen hé). Terwijl we lopen, gieren we van het lachen omdat we er waarschijnlijk super onnozel uit zien, zo spurtend naar die bus. We zien er dan ook écht uit als twee toeristen die hun toeristenbus niet willen missen.

De buschauffeur moet blijkbaar ook heel erg lachen om ons, hoogstwaarschijnlijk omdat we er ook écht belachelijk uit zagen (en bezweet). Veilig en wel op de bus, laten we ons weer op het zonnige bovendek in de zeteltjes vallen en hopen we dat ‘t Visitor Center nog open is. Tot onze horror en grote verbazing zitten we wéér met die vieze vent op de bus, die nog steeds de meest walgelijke geluiden maakt met z’n neus en zich blijkbaar in maanden niet meer heeft gewassen, laat staan z’n neus heeft gesnoten of z’n oren heeft proper gemaakt. Gelukkig stapt hij een halte later al af.

Uiteindelijk komen wij aan bij het Visitor Center van het Witte Huis, nog nét op tijd (op een paar minuten na), maar het blijkt na een paar minuten de deuren te gaan sluiten. Dus ik heb niet veel gezien, buiten veel boeken en een paar norse medewerkers. Een beetje teleurgesteld loop ik terug naar buiten met Bart. Ik vind het maar belachelijk; je mag niet in het Witte Huis én hun visitor center (zo’n beetje het toeristische informatiecenter van het Witte Huis) lijkt me op het eerste zicht ook niet veel soeps. Ik had er misschien toch iets meer van verwacht...

Na al dat geloop en rondgetoer op de bus houden we onze sightseeing doorheen de stad maar voor bekeken, we hebben uiteindelijk toch héél veel gezien op deze laatste drie dagen en genoeg foto’s om boeken vol te plakken. We beslissen om ‘t laatste eind te wandelen naar onze kamer en ons op te frissen om ‘s avonds nog wat te gaan eten in een ander restaurant dat ook vlakbij onze B&B ligt. Na het eten zijn we snel terug weg en kruipen vroeg onder de wol. Morgen is écht onze allerlaatste dag hier en dan moeten we naar huis.

Slaapwel iedereen en nog eens bedankt voor alle reacties hier! Het deed deugd om jullie te horen (allé, lezen...)!

Inge & Bart xxx