Dag 8 - SF - Mariposa

Dag iedereen!

We zijn goed aangekomen in Mariposa, wat vlakbij Yosemite ligt. De bed & breakfast Meadow Creek Ranch Inn is heel gezellig, met supertoffe eigenaars! Het verslagje dat ik al heb uitgetypt op onze laptop zal ik -hopelijk- pas morgen er op kunnen zetten… De internetverbinding op onze kamer werkt nog steeds niet, dus mochten we van de eigenaars op hun MacBook typen in hun living (wat ik nu dus aan het doen ben)! Echt lieve mensen hier hoor, want we mogen hier binnen en buiten lopen, zolang dat we ‘s avonds maar de deur dichtdoen, want de coyote’s zouden hier wel een poes lusten voor "a late night snack"! 

Veel ga ik hier niet typen, want alles gaat supertraag, aangezien deze MacBook een qwerty-klavier heeft en ik daar totaaaaal niet aan gewend ben. Dus ik hou het voorlopig op een kort berichtje dat alles heel goed en warm en leuk is hier! Morgenvroeg vertrekken we direct na het ontbijt uit Mariposa om door het Yosemite Park te rijden… Dus aan iedereen: nog eventjes geduld en morgen gaan jullie weer kunnen lachen met onze zotte avonturen hier!

Hierbij dus de update, waar jullie eventjes op hebben moeten wachten omdat we van de grote buitenwereld waren afgesloten…

Vanmorgen zijn we redelijk vroeg wakker geworden (rond 6 uur plaatselijke tijd)…  We zijn snel onder de douche gesprongen, en voor een laatste keer nog eens in Lori’s Diner gaan ontbijten. Deze keer heb ik gekozen voor wentelteefjes banaan en nog een stevige portie extra fruit 'on the side'. Amai, en ook dit ontbijt hebben we met moeite weeral opgekregen. Bartje nam hetzelfde als gisteren: omelet met ham, toast en röstipatat (met ketchup…gelijk nen echte Amerikaan… hihi).

We steken onszelf serieus goed vol met eten ’s morgens, zodat we hier ’s middags niet met rammelende magen moeten rondlopen. En dat lukt vrij goed! Na het uitchecken bij hotel Diva (met spijt in mijn hartje… ) stonden er tegelijkertijd nog een groep Franstalige motards, die blijkbaar van België kwamen. Uit Luik. Tja, ik weet het, ik begin tegen iedereen een klappeke als het moet. En als het niet moet ook. Ben nu eenmaal een héél nieuwsgierig mens. Die mensen waren op Harley Davidsons aan het rondtoeren doorheen de Westkust. Lijkt mij ook wel tof, maar alleen kan ik geen moto besturen. Zie je Inge & Bart al rondsjezen op zo’n zwaar geval?

In hotel Diva moesten we een tijdje wachten op onze auto, die dan werd voorgereden voor het hotel. Lekker makkelijk, want zo moet je niet al te ver sleuren met je koffers. Na alles ingeladen te hebben, zetten we onze gps vertrekkensklaar op de volgende locatie om weg te rijden, maar eerst wilde Bartje toch nog zelf door Lombard Street rijden, het bochtigste straatje ter wereld.

Manman, we slaan nog maar de eerste straat rechtsaf of ik hoor in de auto al een Chinese op straat naar ons roepen: “OH NO, OH MY GOD!!! They’re driving in the street!". En we hadden het nog niet door zene, tot op een gegeven moment wij allemaal auto’s en taxi’s van de helling naar ons toe zien rijden én dan een hoop luid getoeter en claxons! Amai, zijt maar zeker: ons gaatje ging een paar keer open en dicht toen! We waren dus eventjes aan het spookrijden in San Francisco… Moet kunnen. Maaaaaarrrr... we zijn veilig tot op de top van Lombard Street geraakt én weer veilig naar beneden gereden. Ik heb een stukje gefilmd, want ’t is wel spectaculair, vooral als je (de berg) Lombard Street eerst al eens te voet hebt bedwongen.

Daarna zijn we met veel druk verkeer uit San Francisco gesukkeld! *zucht van opluchting* En vanaf het moment dat we de "ring van SF" afgereden waren, was het weer op het gemakje in de auto. Onze bestemming: Mariposa.

Onderweg kom je veel McDonalds, Subway's en Starbucks Drive-thrus tegen. Dus we zijn enkel maar gestopt om drank in te slaan (water!!), en om te tanken. Vanaf het moment dat je Merced binnenrijdt, heb je écht het gevoel in Amerika te zitten. Het enige wat je hier naast de lange weg ziet, zijn veel velden, koeien, en zo van die typisch oude, houten schuren. 

Ik vond het fantastisch om te zien… De tijd is hier soms stil blijven staan! En je ziet soms echt niemand voor je of achter je rijden. Zaaaalig!

Aan Mariposa zijn we uiteindelijk gestopt, waar we onze Bed & Breakfast (Meadow Creek Ranch B&B) zonder enig probleem hebben gevonden. Maar ja, waar zouden we zijn zonder ons Josefientje de gps? Nergens denk ik, want we hadden al lang verloren gereden zonder dat handig spel. Buiten een keertje spookrijden in een grootstad als San Francisco dan. 

Omdat we nog een beetje te vroeg waren, zijn we eerst wat verderdoor gereden naar boven (op Triangle Road in Mariposa) waar aangeduid stond op een houten bordje: Gas, groceries & post office – 2 miles. Dus wij daarnaartoe, vermits we deze morgen in San Francisco niet meer tot in een postkantoor zijn geraakt. 

Je moet een paar bochtjes steil naar boven rijden en boven op de top van de 'heuvel' zie je enkel een klein café/restaurant/bistro met daarnaast de plaatselijke kruidenierszaak/tankstation vindt (zie foto's hierboven). Verder niks niemendal. Geweldig, oud en klein en je stapt precies in een filmscène binnen. Dit heb ik nog nooit echt gezien behalve dan in films, en ik vind het fantastisch. Een vriendelijke madam aan de balie helpt ons verder omdat we niet zeker weten hoeveel we van postzegels moeten kleven om een postkaart naar België te sturen. Ze belt overal rond om dan uiteindelijk uitgevist te hebben dat je er beter 1 dollar op kleeft… want 0,98 cent zou betekenen dat we de hele kaart moesten volplakken met postzegels. :-)

We hadden geluk, want ook de plaatselijke vrouwelijke postbode kwam net binnen in het winkeltje waar ze vriendelijk wachtte tot we alle kaartjes hadden volgeplakt met een zegel. Leuk toch? No stress here! Wanneer we de kaartjes in de postzak van de postbode mogen gooien, rijden we terug naar beneden en daar valt het ons op... Hier is het echt goed warm!  

Op het landgoed van de B&B rijden we een beetje verder en stappen uit om te zoeken waar de eigenaars precies zijn. 

De lavendel groeit hier goed en ruikt al fel, je hoort heel veel vogels fluiten en voorts is er hier alleen maar rust en stilte. Zalig! We stappen op de "porch" en willen op de deur kloppen, maar moeten eerst de vliegendeur opendoen daarvoor. Plots gooit een vriendelijke vent met grijze baard en vriendelijke ogen de deur open en verwelkomt ons in de living. Want er is daar geen gang, geen hal, nee, je staat direct in de mensen hun living. "Hi, please call me Willy! Nice to meet you guys, I'm guessing you're Inge and Bart, right?"

Voila, we installeren ons in de living van de Willy en blijven een tijdje praten. Eerst wil hij graag noteren wanneer we ons ontbijt willen hebben en wat we niet willen/mogen eten. Dan zegt hij dat we hier eender wanneer mogen binnen wandelen: we zijn hun gasten, dus we mogen ook in zijn living komen zitten en hier tv kijken, of platen beluisteren of boeken komen lezen. Tracy zijn vrouw komt er ook eventjes bij staan om zich voor te stellen. Echt hele lieve mensen. Willy is een echte babbelkous, en tatert de hele tijd de oren van ons lijf. Hij weet veel af van muziek, want hij heeft een hoop oude elpees in zijn living staan, en boeken over muziek (the Rolling Stones, Pink Floyd, enz). Brengt ‘m terug naar zijn jeugdjaren, zegt hij. 

Uiteindelijk liet hij ons onze kamer zien, die net achter hun huis ligt. Proper, rustig en een goei bed, wat heeft een mens meer nodig? 

Het is hier overal zo rustig en gezellig. Tracy, zijn vrouw, was net nog bezig om de kamer in orde te maken, en die was ook al zo vriendelijk. Er staat hier zelfs een beetje sherry, als we zin zouden hebben in een borreltje ’s avonds. We hoeven de deur niet dicht te doen, zei Willy, maar wel de deur met het gaas erin, zodat de twee katten April & May niet komen binnenwandelen in onze kamer. Ze vinden het namelijk heel gezellig bij de mensen en vooral als ze op het bed kunnen springen en aandacht krijgen. Het zijn twee dikke kattinnen met een eigen willetje - zoals de meeste katten. Maar wel heel schattig… En als we geen hagedissen of andere beesten in onze kamer willen, moeten we best wel die deur met het gaas dichthouden. 

Er zijn inderdaad veel beesten te spotten, maar vooral vlinders! Als we ons “huisje” uitlopen, kijken we uit op één van de garages van Willy. In één van z’n garages, waar hij ons mee naartoe heeft genomen, staat nog een stokoude Buick van 1927 die hij zelf helemaal aan het opknappen is. 

Elke keer hij een beetje vrije tijd heeft, werkt hij eraan. Er moet nog veel werk aan gebeuren, maar daar ziet hij niet tegenop. Meer tegen zijn nieuwe badkamer die hij in zijn huis wil installeren. Het oude bad dat er eerst in stond, moest weg van zijn vrouw, dus is hij eerst daarmee begonnen, en “zo blijf ik altijd bezig door mijn vrouw”, zegt hij. :-) Maar we mochten zelfs hun privé-badkamer zien, en nu begrijpen we wat voor werk ze nog wel voor de boeg hebben! Nadat hij een paar tegels heeft verwijderd van de muur, bleek hij op een oude houten muur te stoten, die volbehangen was met oude kranten van rond de tijd van Wereldoorlog I! Ze willen nu die speciale houten muur bewaren, en vernissen, zodat het hout niet krom trekt wanneer je een bad neemt. Zoals de Willy al zei: mijn vrouw geeft mij steeds maar meer werk sinds ik op pensioen ben!

Hij is sinds dit jaar op pensioen gegaan en heeft altijd in een garage als mechanicien gewerkt. Geweldig toffe vent, veel te vertellen, al veel naar Europa gereisd, waaronder naar Brugge… Zijn vrouw noemt hem de wandelende encyclopedie. Mmmmh, is niet gelogen.

Mariposa is trouwens een heel stil dorp (of een stad?), je hoort hier enkel de vogeltjes en andere beesten lawaai maken… De naam “Mariposa” komt eigenlijk van het Spaanse woord ‘vlinder’, van de Spanjaarden die hier vroeger hebben gezeten. Dat heb ik weeral van Willy, je moet dus niet vragen hoelang die heeft staan praten met ons. Ik leer elke dag iets nieuws… hihi! 

Toen ze Amerika kwamen bewonen, zaten de Spaanse “conquestadors” hier net in het seizoen van de lente wanneer je dus héél veel vlinders kan zien. En ze hebben alle kleuren: geel, zachtgeel, donkeroranje… Zelfs de eekhoorntjes zien er hier anders uit. Hier zien ze er bijna grijs uit en ze zijn heel schuw. Dag en nacht verschil met die andere maffe, tamme eekhoorns van aan de kust van LA die bijna aan je tenen kwamen bijten om toch maar nootjes te krijgen. 

Het is momenteel half vier in de namiddag, het is lekker warm en zonnig - eindelijk - en Bart ligt hier helemaal uitgeteld op het bed en is in slaap aan het vallen. Er is blijkbaar geen internetverbinding te verkrijgen op onze kamer, dus moeten we vanavond eventjes binnen bij de eigenaars gaan zitten. Daarom dat ik mijn verslag al typ in Word, zodat ik het straks maar hoef te knippen en plakken. Willy zei dat we ook welkom zijn in hun huis, zelfs als ze niet thuis zijn! Ze laten namelijk hun deur open en als we dan op internet willen zitten, kan dat bij hen binnen. We mogen enkel de voordeur niet open laten tegen valavond, want dan zouden de katten wel eens prooi kunnen worden voor enkele coyote’s of andere beesten die katten wel graag als “late night snack” zien arriveren. 

Dus ik vrees dat we straks die mensen eventjes moeten storen, maar ze zeiden dat dat geen probleem was. Ik ga het daar wel moeilijk mee hebben, want da’s in iemand z’n huis eventjes binnenwandelen als vreemdeling. Blijkbaar hebben de mensen hier in Amerika daar minder moeite mee dan bij ons in Europa… 

We zijn na ons geluilak in de hangmat hier, eerst een eindje naar Mariposa-town gereden waar we niet echt leuke restaurants gevonden hebben en bij gebrek aan beter, een Burger King zijn binnengestapt om wat frieten en (voor mij kip) een burger in ons kas te slaan. Nadat we terug kwamen uit Mariposa waar écht niks te zien is, wilden we toch nog eens proberen of we op internet geraakten in de living van Willy & Diana. Maar spijtig genoeg lukt het allemaal niet. Dus zoals jullie eerder hierboven hebben gelezen, heb ik dan uiteindelijk hun persoonlijke Mac Book mogen gebruiken om een kort berichtje te typen (waarmee ik supererg aan het sukkelen was, want het was een qwerty-klavier).

Tijdens ons gesukkel met de internetverbinding bij Willy & Diana binnen, begon er daar een andere gaste tegen ons te praten die een eindje verder van ons huisje ook logeerde. Maar na een tijdje gepraat te hebben, kregen we toch in de mot dat dat eigenlijk een raar mens was. Die zat op den duur de hele tijd naar mij of naar Bart te staren. En ik wist op den duur niet meer wat zeggen, dus begon zij soms te vertellen over waar ze vandaan kwam enzo… En wij maar heel beleefd luisteren en vriendelijk knikken, maar ik dacht ECHT op een gegeven moment dat ze ging zeggen: "I practice witchcraft" of zoiets in dien aard. 

Waarom ik dat dacht? Ze had haar looks al mee: zo'n lang pluizig weerspannig donkerbruin haar dat langs haar gezicht viel, een donkerblauw t-shirt, en haar schoenen waren wel hilarisch: zwarte ballerina’s met van die strass-steentjes op de tippen. Ik zei later tegen Bart: vanavond zien we ze nog rondvliegen op haar bezem… 

In ieder geval… we zijn vroeg in onze nest gekropen, nadat we nog een beetje van de laatste zonnestraaltjes hebben geprofiteerd – in de hangmat in de tuin. 

Morgen gaan we vroeg opstaan om veel van Yosemite NP te kunnen zien. Ontbijt is morgen voorzien om 8u00, dus onze oogjes moeten dicht nu. ;-)

Hoe onze nacht is verlopen, lees je dan wel in ons volgend verslagje… 

Dikke zoen van ons tweetjes, Inge & Bart xxx