15 juni 2009 - Washington DC - Brussel

Dag 22: Washington D.C. - Brussel

Met een grote geeuw worden we wakker op een redelijk vroeg uur. Snel nemen we nog een douche, want het weer is hier zoals nog steeds heel vochtig en warm. Ik grijp zelf weer een uitgebreid ontbijtje mee (het is hier zoooo verzorgd en lekker!) en ons plan is om vandaag nog wat aan last-minute shopping te doen. Want straks moeten we weer vertrekken. Zucht. Alhoewel het weer moeilijk zal worden om vroeg te vertrekken, want de vrouwelijke gasten hier kunnen nogal een eindje tateren….

Na het ontbijt stelt Raymond, de eigenaar, voor om ons nog weg te brengen naar één of andere mooie kerk waarvan hij vindt dat we die moeten gezien hebben, maar we bedanken hem vriendelijk voor het aanbod en gaan zelf op weg. Ik kan het niet laten om nog wat laatste foto's te nemen van de rustige, mooie, statige buurt waar we logeerden, en dan lopen we richting het centrum waar we hopelijk nog onze slag kunnen slaan. Ook onze B&B wordt -naturellement- gekiekt!

We lopen een heel eind, maar zien niet echt bekende winkels. Blijkbaar bevinden we ons niet in de beste buurt om aan shopping te doen! Heel toevallig spot ik een Victoria Secret-lingerie winkel die ik niet kan voorbijlopen. Het duurt wééral uren voor ik wat gezien heb, maar ik scoor toch nog een leuk t-shirt, een resem lipgloss en beautyproductjes. Blij met m’n aankopen lopen we verder, maar de rest van de omringende winkels zijn niet echt de moeite waard. Het enige wat écht deugd doet aan al die winkels in en uit te wandelen, is de airco! Buiten is het veel te heet voor enige intensieve inspanning en doen we niet meer dan slenteren. Je kan hier niet anders...

Tegen 15u00 lopen we op ons gemak terug naar onze bed & breakfast om onze bagage mee te nemen en de taxi in te stappen. Bij het afscheid nemen van de eigenaars krijgen we nog een hartelijke knuffel en stopt Raymond ons nog zelfgebakken vijgencake, een paar flesjes Perrier-water en twee ongelooflijk grote, dikke, gifgroene appels toe. Hoe lief! Voor onderweg, mochten we honger krijgen. Uiteindelijk heb ik die cake en één appel flink mogen opschrokken in de luchthaven, maar de flesjes Perrier heb ik moeten achterlaten. Security op de luchthaven is hier écht streng.

Alles gaat goed bij het inchecken, behalve verder bij de security die de handbagage controleert en waar je je bijna half mag uitkleden vooraleer je door mag wandelen. Ik leg daar niksvermoedend onze logge, oude laptop in een bak met daarbovenop onze jassen. Ik loop alvast door op mijn sokjes, Bart gaat na mij. En dan staan we wat te wachten op de rest van onze handbagage die nog moet gecontroleerd worden. De kerel die de monitor checkt kijkt al ongelooflijk nors, en krijgt dan plots een ongelooflijke crisis. Hij blaft ons toe dat we moeten terugkomen en begint dan wat te brullen dat "we onze jassen niet op onze laptop mochten leggen en dat de ganse controle opnieuw moet gebeuren". Manmanman zeg… Wat een gedoe! Bart had al schrik dat z’n horloge kapot was, aangezien die lomperik gewoon de laptop op mijn juwelen en beide horloges gooide, die in een andere bak lagen. Wat een mens al niet moet doen en ondergaan om zijn reisavonturen op een blog bij te houden! Haha!

Met een waarschuwing komen we er vanaf en EINDELIJK mogen we dan doorlopen. We moeten nog een eindje wachten vooraleer we mogen zitten in ‘t vliegtuig, maar dan vertrekken we zoals getimed richting Brussel. De vlucht zelf verloopt redelijk rustig. Tot ik midden in de nacht (ik vermoedde dat het nacht was, ik had geen besef van tijd en het was donker toen ik uit het raampje keek) wakker schrik van superhevige schokken. Er is hevige turbulentie en de lampjes 'Fasten Your Seatbelt' blijven bijna constant branden. Ja lap, dat heb ik écht niet nodig. Ik doe van de schrik geen oog meer dicht, en probeer me te concentreren op een grappige film die speelt in het schermpje van mijn stoel voor me. Uiteindelijk val ik terug in slaap, zoals Bart naast mij, en komen we een paar uur later veilig maar moe aan op Brussel.

Daar staan mijn lieve ouders weer op ons te wachten om ons veilig thuis te brengen. Het was echt een fantastische reis, vooral omdat we zoveel knappe dingen hebben gezien en meegemaakt! En ook Bart vond het geweldig, alhoewel hij er eerst zo tegenop zag om zo ver te vliegen en daar rond te rijden met een auto. Hij heeft daar het stuur van onze auto nooit losgelaten. Haha!! En ook al vinden we het spijtig dat we terug thuis zijn, we zijn toch blij om iedereen terug te zien. Vooral onze kleine woef Lilly is superenthousiast wanneer we terug aankomen. Hopelijk kunnen we ooit nog eens een keertje terug naar Amerika… Want dit was een reis om nooit meer te vergeten!

Bedankt ook aan iedereen om ons zo trouw te blijven volgen elke dag én voor jullie reacties! Echt leuk!
Inge & Bart xxx