13 juni 2009 - Washington D.C.

Het is 9u. ‘s morgens… en onze vakantie is ook al bijna teneinde. SNIF!

We zijn alletwee suf en slaperig wanneer we wakker worden. Bart heeft nog de moed om op te staan, ik heb zoiets van: "pfff, laat mij maar liggen vandaag, want ik ben moe". Ik vermoed dat ik al een beetje last heb van de jetlag… Na onszelf klaargemaakt te hebben, sleffen we alletwee ‘fashionably late’ naar beneden om te ontbijten. Allé, ik slef, want met mjin zeurende rugpijn, geraak ik nergens rap of ver. Hopelijk werkt die stomme Dafalgan vandaag wel. Ik neem er eentje van 1mg, om zeker te zijn. We zijn van plan om veel te wandelen, aangezien hier alles redelijk dichtbij ligt. 

Laura, de eigenares van de B&B, begroet ons héél vrolijk met "goodmorning, Inga & Barrrrt". Ik gniffel in mijn binnenste, want mijn naam wordt hier altijd zo onnozel uitgesproken. Da’s blijkbaar een onmogelijke naam om uit te spreken voor bijna de hele wereld, behalve dan voor Duitsers en mensen uit de Scandinavische landen.

Ik schuif aan de grote ontbijttafel aan. Die overigens mooi is gedekt met Engels servies, linnen servietjes en bijhorend blinkend bestek. Rondom de tafel kan je op verschillende plekjes kiezen wat je wil om te eten: zelfgebakken cake, brood, yoghurt, honing, fruit, zalm, allerlei kazen, enz. Mmmmh! Ik word al wat beter gezind van het zien van zoveel lekkers...

Ik kies een stoel tussen twee Engelse vrouwen, Susan & Mary, die een weekje in Washington DC verblijven. Ze gaan altijd samen op verlof, aangezien hun twee mannen altijd "too busy" zijn met hun werk… Ze zijn supervriendelijk tegen ons en hebben niet op alles wat er gezegd wordt commentaar. In tegenstelling tot het andere koppel dat over ons zit. Een Amerikaans koppel, Jean & Bob, is nogal irritant. Jean, de vrouw, zit constant luid te kwaken en te kwetteren over wat ze allemaal wel niet heeft gezien en gedaan hier in de stad. Vervelend mens. Wat interesseert mij het wat ze allemaal wil zien. En haar gekwaak is ergerlijk, zeker als je ‘s morgens nog half slapend aan komt en nog niet helemaal wakker bent. Manman, ik zat de hele tijd maar te knikken, maar in mijn binnenste had ik zoiets van: "hou toch eens voor vijf minuten je stomme kop".

Aangezien ik vanmiddag niks wil eten, probeer ik me nu vol te proppen. Zeggen ze niet: "ontbijt als een keizer, lunch als een koning en dineer als een armeluis?" Ik neem het letterlijk: een paar sneden lekker volkoren brood, wat gerookte zalm, fruitsap, en daarna nog twee grote scheppen fruitsla. Kwestie van mijn maag goed vol te steken hé. Eindelijk lekker fruit, én rijp, want dat ben ik toch niet zo héél vaak tegengekomen hier. Het is een heel tof land om naartoe te reizen, maar ik mis toch af en toe die lekkere Belgische kost...

Ik prop mezelf vol, maar mijn ventje eet maar weinig omdat hij last heeft van zijn maag. Na mijn geschrok vertrekken we. Het is hier echt heel rustig en een mooie buurt... Dupont Circle is het district waar we zitten en ik ben blij dat we hier verblijven voor onze laatste drie dagen - het is overal niet zo ver vandaan te voet.

Vandaag willen we naar "The Mall". Da's een groot park waar je alle musea en memorials bijeen terugvindt, en natuurlijk ook het Witte Huis kan bezichtigen.

We lopen een eindje, tot mijn rugpijn weer op begint te komen. Dus wanneer we rode Engelse dubbeldekkers zien rijden, de "hop on/hop off-bussen, zit ik te zagen om toch een ticket te kopen. Ik zie het niet meer zitten zoveel te wandelen hier. We zien ze overal, maar we weten niet waar ze stoppen. En waar we die tickets kunnen kopen, is ook een groot raadsel... 

Pffff, ik bijt dan nog maar wat op mijn tanden. Het begint nu echt heet te worden, en het is nog maar pas middag. De hitte voelt plakkerig aan, vanwege de hoge luchtvochtigheid. De rugpijn speelt mij parten en aangezien ik nog moe ben, begin ik ook een beetje lastiger te worden. Het wandelen ben ik nu gewoon beu.

We nemen foto’s van die bekende, grote pilaar in het park, het "Washington Monument".



Pas daarna merken we het Witte Huis op, dat net erover ligt. Snel halen we onze kodakskes terug boven, gelijk twee Japanese paparazzi! En dan ineens ziet Bart zo'n rode sightseeing-bus staan, niet ver van het Witte Huis. We lopen gelijk twee idioten richting die bus (ik al hinkelend en sukkelend achter Bart, zodat ik toch niet teveel mijn rug belast want zelfs lopen doet pijn).

Hijgend komen we aan die bus, als een zwarte vrouw ticketjes staat te verkopen voor de bussen. Er zijn 3 routes waaruit je kan kiezen: de gele, blauwe en rode route. De gele gaat langs de meeste bekende hotels én langs het oude gedeelte van Washington DC: Georgetown. De blauwe route doet het Arlington Cemetery aan, waar ik wel een stop wilde maken, om het graf van JF Kennedy te bezoeken. En de rode route is de meest bekende en ook de langste: alle bekende musea, memorials en monumenten kan je hier bekijken vanop de bus. Het allerbeste hieraan is: je kan uitstappen waar je wil en terug opstappen aan een halte, waar je maar wil!

We betalen ineens een ticket dat we voor 48 uur lang mogen gebruiken. Zo kunnen we morgen en overmorgen (tot en met 11u30) ook nog luilekker hangen op die bussen. Ik wil eerst de rode route doen, maar natuurlijk komt die bus pas over 20 minuten, vertelt die verkoopster. En wanneer we de bus met de blauwe route aan zien komen, stappen we gauw hierop. Die rijdt richting Arlington Cemetery, de bekende begraafplaats waar J.F.Kennedy begraven ligt. Ik ben allang blij dat ik gewoon eventjes kan zitten, en het windje boven in de bus doet geweldig veel deugd.

De chauffeur is wel iets minder. Hij rijdt bruusk vooruit en remmen is hier blijkbaar iets wat ze niet graag doen: op ‘t laatste nippertje gooit de chauffeur alles dicht. Om goeie foto’s te trekken van de monumenten hier is het dus een echte ramp. We zitten dan maar wat rond te gapen naar al het moois, gelijk twee echte Amerikanen. Blijkbaar staan zij erom bekend om niet graag te willen rondlopen in steden wanneer ze zelf op vakantie zijn. Hihi!

We rijden over één of andere mooie brug die Washington DC verbindt met de staat Virginia, waar Arlington Cemetery ligt. Na een paar minuten mogen we alweer van de bus, en lopen we naar de ingang van de begraafplaats. Het blijkt al even groot te zijn als Père Lachaise in Parijs… Met even grote lanen, en straatnaamborden! Ik rits gauw een plannetje mee binnen aan de balie, waar de airconditioning volle toeren draait en redelijk veel volk geniet van die frisse lucht. Het is hier ook geen overbodige luxe, een airco! 

De bus zal over een uur al terug aan de stopplaats staan, dus moeten we flink doorstappen. En ‘t is geen platte vlakte waar die mensen allemaal liggen begraven. Het is net ietsje minder heuvelachtig als San Francisco, gelukkig… Maar toch, amai mijn voeten. Ben ik content dat ik deze keer niet koppig ben geweest en gewoon simpele sportsloefkes heb aangedaan. Vorige keren liep ik daar altijd in die parken met teenslippers aan! Deze keer hebben ze mij niet meer liggen…

 

Overal waar je hier kijkt, zie je mooi aangelegd gras met volstrekt perfecte rijen witte marmeren grafstenen. Als je op een bepaald punt staat, zie je één rechte lijn van graven. Knap. Rustgevend ook. Het is hier superstil, alleen wanneer er toeristen voorbij komen. Er zijn ook een pak luie toeristen: die nemen hier een treintje om op deze begraafplaats rond te "toeren".

John F. Kennedy's graf ligt op een aparte plaats, op een heuvel, die uitkijkt over de hoofdstad Washington DC. Het is echt prachtig hier.

Vlak achter het graf van JFK ligt er een soort rond, stenen uitkijkpunt over de stad, waarin bekende uitspraken van hem staan gegraveerd. Als je hierover in de verte tuurt, kijk je ook uit over Lincoln Memorial, het Capitool en het Washington Monument.

De eeuwige vlam die werd ontstoken door zijn toenmalige vrouw Jackie O, brandt er trouwens nog steeds.

Wat we wel raar vonden, was dat Jackie na haar dood naast hem werd begraven. De twee kinderen die zij twee kort na de geboorte hebben verloren, liggen naast hen. De broer van John Kennedy, Bobby, ligt een eindje verderop begraven. Het heeft een simpel wit kruis, met een grijze grafsteen op de grond.

Om tot hier te geraken, hebben we al een eind gewandeld en ik wil niet echt veel meer zien of wandelen. Het is genoeg. Dus we stappen terug naar de bus. Mijn benen zijn getraind nu. En we zijn net op tijd voor onze bus hoor… Aan de bushalte vliegen er veel "mini-mosquitos" rond. En ze zwermen constant op plaatsen waar je het niet graag hebt.  Maar ja, we zijn ook zo plakkerig en zweterig, dus ik begrijp die beestjes wel.

Het enige wat ik niet begrijp, is dat je hier veel "locals" ziet rondlopen in een jeans met trui of hemd! Echt, ik heb een short en topje aan en ik zweet na elke stap te veel. Bart zit hier constant te zagen dat hij het veel te warm heeft. Ik ben allang blij dat het warm is, want ik heb het deze ganse vakantie veel te koud gehad. Alleen spijtig van de plakkerige hitte. Maar ik zeur niet!

Na Arlington Cemetery komen we terug in het centrum van Washington DC. We zitten nu op rode route en op deze bus blijven we de hele tijd zitten. Zaaaaalig, met dat windje in ons gezicht. Alleen moet je hier wel uitkijken voor afhangende takken van de bomen overal. Ik heb er vandaag natuurlijk juist één vlak in mijn gezicht gekregen…

Maar we blijven lachen. :-)

Ergens midden in het centrum stappen we af. Vlakbij het "International Spy Museum".

Er gaat massaal veel volk naar binnen hier. We begrijpen waarom nadat we het hebben bekeken. 

Enkele leuke weetjes die ik hier heb opgestoken: 

• de USA alleen geeft -en dit is een algemene raming, want geweten is het niet- ongeveer 84.500 dollar uit per maand (!!!) aan spionage! 
• Al diegenen die nog een interessante job zoeken: een spion hier in de USA verdient ongeveer - in zijn beginperiode - 24.000 dollar per maand… 

In het museum haalde ze inspiratie uit bepaalde attributen van een James Bond-film, waaronder de bekende auto Aston Martin (en wat die in de film allemaal kon).

De spionnen die bestaan of hebben bestaan, zijn echt soms waaghalzen geweest. Je raadt het nooit wat die spionnen allemaal konden, moesten doen en uiteindelijk ook deden! En wat voor apparatuur er zoal bestond... Je kijkt hier je ogen uit. Belangrijke berichten werden in de oorlog in codetaal geschreven, of in melk, of met onzichtbare inkt. Dubbelspionnen gebruikten allerlei trukjes waardoor ze aan informatie konden geraken: van holle munten, ringpistolen (ja hoor, een ring aan de vinger waarmee je kan schieten), knoopsgaten waarin een mini-fototoestel zat verstopt,enz. Je kan het nog niet zo gek verzinnen, of het bestaat en het werd gebruikt.

Het is zelfs ongelooflijk om te zien waar mensen of spionnen zich zoal verstopten in tijden van oorlog. Mensen ten tijde van de Muur in Berlijn die wilden ontsnappen, deden dat op de meest onvoorstelbare manieren! Auot's werden uit elkaar gehaald, zodat er 2 mensen in de kofferbak konden, dan nog eentje op de achterbank (verstopt onder een doos), eentje in de voorklep… 

De bekendste spionnen zijn natuurlijk Marlène Dietrich & Mata Hari…Ninja’s, in het oude China, waren ook spionnen. Ik ga vooral die film "The Reader" eens bekijken, want die zou over een dubbelspion gaan, vertolkt door Kate Winslet. 

In ieder geval, we vonden het een héél interessant en leuk museum, terwijl we meestal niet zo voor musea zijn. Maar ja, in Washington DC zijn er echt veel musea, dus moet je er wel een paar gezien hebben hé!

We kruipen 'moe gespioneerd' terug op de bus, waar we echt heel comfortabel zaten zo boven in de wind. Af en toe gebeurde het dat de tape van de bus uitviel of gewoon door bleef ratelen als je al voorbij één of ander monument was gereden. Zo kon je niks meer van de uitleg begrijpen soms, maar we zaten op ons gemak hé.

Aan de halte World War II Memorial zijn we afgestapt, waar je een heel spektakel aan fonteinen kan bewonderen. Heel mooi en ook rustgevend. De meeste mensen zitten hier met hun voeten in het water af te koelen in het memorial, maar de Park Ranger loopt hier constant over en weer en stuurt alle stinkvoeten uit het water. Die mens heeft alleszins genoeg te doen, want iedere keer hij net voorbij is geweest, zit iedereen wéér met z’n voeten in 't water te pootje baden. Tja, dan moet het weer maar niet zo heet zijn en het water niet zo aanlokkelijk zijn om erin te zitten.

We kunnen hier ook echt héél mooie foto's nemen. Achter dit Memorial zie je het Lincoln Memorial en de Reflecting Pool - ik begrijp waarom het zo noemt. Het is hier vreemd genoeg stil en rustig zo midden in de stad, en de aanblik van de immense lange vijver voor het Lincoln Memorial doet je mijmeren, althans ik toch.

Aan President Lincoln zijn voeten rusten we een uur of twee uit, trekken een paar foto’s van onszelf en wachten tot het donker wordt en alle lichtjes aan gaan. En weer laat ik mezelf gaan: Belgian Paparazzi in the USA.

Tegen half 9 begint mijn ventje te zagen dat hij honger krijgt… Omdat we de avond voordien zo lekker hebben gegeten in dat restaurantje Kramerbooks, willen we er nog eens gaan eten. Deze avond willen we een andere schotel uitproberen. We zijn het hele eind van Lincoln Memorial terug gewandeld naar Dupont Circle… Ik ben weer helemaal nat van ‘t zweet, want met elke stap die je zet, kweek je gewoon grotere okselvijvers.

Een douche verhelpt zo'n stinkende vijvers, en fris ruikend met propere kleren wandelen we op ons gemakje terug naar dat restaurantje. Deze avond hebben we een supervriendelijk meisje die ons bedient. We vragen een frisse rosé wijn, Bart kiest voor een of andere pasta-schotel en ik ga voor lamsvlees. Njam… Simpel maar ongelooflijk lekker. We eten direct ons buikje rond.

Bart vraagt nadien de rekening. En ik vermoed dat dit de laatste keer is dat we daar zullen eten, want we hebben waarschijnlijk verkeerd geteld wanneer we de rekening betaalden. Ik ben te moe en te verstrooid om er aandacht aan te besteden, maar wanneer ik toch nog eventjes in de boekenwinkel wil rondkijken, komt Bart naar mij en trekt mij mee aan mijn arm, al sissend in mijn oor: "vlug, vertrek nu maar".

Buiten zegt Bart dat hij waarschijnlijk te weinig "tip" heeft gegeven, want die serveerster keek nogal kwaad naar ons toen we weg gingen. Aiaiai… We hebben wel onze schotels betaald, maar de fooi was blijkbaar klein uitgevallen toen Bart het nadien in onze kamer nog eens had nagerekend. Tja, we waren toch van plan om morgenavond eens een ander restaurantje uit te proberen.

Tot hier het reisverslagje van twee "gierige pinnen". ;-)

Inge & Bart x