Dag 19 - Las Vegas - Washington D.C.

FINALLY…

Weg uit dit vieze hotel in Las Vegas! We hadden de wekker heel vroeg gezet - om 7 uur - om al onze rommel vroeg in onze auto te gooien en te kunnen vertrekken richting de luchthaven. Om 10u. moeten we daar al zijn, maar zo hebben we toch genoeg tijd om in te checken en te boarden.

Mijn koffer is natuurlijk compleet volgepropt met kledij, nieuwe schoenen en wat nog allemaal, dus ik zit al te zweten voor de kerels die buiten aan de luchthaven terminal je koffer wegen en inchecken. De mijne is volgens die meneer "just a little overweight", maar ik lach eventjes hulpeloos. En tadaaa: ik mag zonder extra kosten verder lopen om in te checken! Het helpt toch soms om vrouw te zijn... Hihi!

Mijn dag is dan toch een beetje goed begonnen, want we zijn allebei wel moe. We hebben niet zo goed geslapen in dat stinkhotel in Vegas. Het is niet echt een pretje als je nog altijd met een geblokkeerde rug zit, wetende dat je binnen een uur weer voor lange tijd opgevouwen in een stoeltje zit vastgekluisterd.

Ik heb nog eens Dafalgan genomen, maar nog steeds blijft die pijn in mijn rug verder zeuren. Ik koop een salade en wat water, kwestie van vet eten te vermijden voor mijn darmen… Bart neemt een dikke hamburger met vieze frieten, en voor dat grapje betalen we weeral veel te veel. Ze weten wat ze moeten vragen in die luchthavens zene!

Eens op het vliegtuig zit Bart vurig te hopen dat we vooral geen dik, zwetend persoon naast ons gezeteld krijgen… Al die binnenlandse vluchten gebeuren altijd met kleine vliegtuigen, waardoor je 3 passagiers aan de linkerzijde hebt, en 3 aan de rechterzijde. Je hebt trouwens ook altijd veel meer last van luchtzakken en turbulentie, dus ik kijk er écht niet naar uit. Het is niks voor mij, zo’n "bumpy flights". 

Naast ons is er dus nog plaats voor 1 iemand, en we zitten al de hele tijd te lachen van "’t is te hopen dat ‘t geen dikke patapoef is", maar we hebben geluk. Voor mij komt er een knappe, stoere bink zitten met van die forsbollen waar ik niet naast kan kijken… En naast Bart – ‘t kan weer niet missen – komt er een sportieve, blonde vrouw zitten, met krullen en grote blauwe ogen. Typisch!

Maar ze blijkt héél goed mee te vallen. Bart maakt al direct kennis en begint een hele uitleg te doen, en ik vind ze eigenlijk ook wel sympathiek. Voor we het weten is onze vlucht voorbij! We wisselen zelfs elkaars e-mailadressen, en ze wil zeker onze weblog eens bekijken (de foto’s dan, want aan ons taaltje geraken die Amerikanen niet uit wijs). Ze komt oorspronkelijk uit Colorado, maar woont in New Hampshire aan de Oostkust en heeft er net een kleine week in Las Vegas opzitten voor haar werk.

Ze is zelfs al een keertje in België geweest, om te tennissen. En tennis kan ze goed, geloof ik, want ze laat op een bepaald moment haar bovenarmen zien... Amai, waren die stevig zeg! Ze lijkt een beetje op een vent qua lijf, alleen haar gezicht is vrouwelijk. Misschien is ze wel zo'n vrouwelijke bodybuilder? Ik durf het haar niet vragen, dus ik zwijg.

In ieder geval geeft ze ons goeie tips voor in Washington DC, vooral als we ergens in een rare buurt zouden verzeild geraakt zijn. "Doe normaal, stap flink door en spreek Engels tegen elkaar, pas als je in een buurt bent met meer volk of je ziet geen volk meer, dan pas zou ik een plan opendoen." zei ze, zodat het niet zou opvallen dat we toeristen zijn.

Ook geeft ze ons nog wat tips waar we het best kunnen shoppen en eten. Geweldig! Het is supergezellig, en ze doet onze vermoeidheid en mijn rugpijn een beetje vergeten doordat ze honderduit babbelt. Haar mond staat geen vijf minuten stil. Ze vindt trouwens dat we ook heel goed Engels spreken. "Van al die Europeanen vind ik dat", zegt ze, "behalve dan van de Fransen. Die verwachten dat je zelf terug Frans kan spreken".  Ze stelt zelfs voor, wanneer we uitstappen, om zeker contact te houden en als we ooit nog eens naar Amerika komen, we altijd welkom zijn om bij haar thuis te logeren en ze ons een beetje van de Noord-Oostkust wil laten zien. Geweldig toch?

In de luchthaven blijkt onze bagage zelfs al op de band te liggen, dus zijn wij eventjes opgelucht! We hoeven niet meer wachten en moeten enkel nog een telefoontje plegen naar onze B&B-eigenaars. Zo weten ze dat we bijna arriveren, zodat ze nog de deur kunnen opendoen, want het is hier al laat en er slapen al enkele gasten.

De taxirit naar onze B&B is weer geweldig grappig, wegens de chauffeur. Sal, een kerel uit Ethiopië die hier voor een paar jaar in Amerika komt werken, werkt hier al een tijdje als taxichauffeur, maar droomt ervan binnenkort een restaurant in Brussel te openen. Wij verschieten ons dood dat die kerel zo veel weet over België, over onze politiek en al die dingen, dus wanneer we hem vertellen dat we Belgen zijn, begint hij helemaal honderduit te ratelen. Hij nodigt ons prompt uit om in zijn restaurant te komen eten als we ooit nog eens in Brussel zijn en wanneer hij daar zijn restaurant heeft. Ik moet een beetje giechelen, want hij vertelde zo snel, ik versta hem soms amper.

Maar wanneer hij zegt: "you know, you have to do in life what you really love. Don’t do it for the money, but go for it because if you care about it, you’ll do it at your best" kan ik hem niet anders dan gelijk geven. Mooi gezegd!

De Sal weet ons te vertellen dat de B&B die we nu geboekt hebben in een superrustige buurt ligt, met veel bezienswaardigheden vlakbij, dus wij zijn al content dat we niet ver zullen moeten stappen deze drie dagen. We zijn het stappen "verleerd", na al ons rondrijden aan de Westkust!

We komen uiteindelijk aan en ik zie Raymond, de eigenaar van onze B&B, al naar onze taxi komen om ons te helpen met de bagage. Alleen is er een klein probleempje. We hebben nog maar 43 dollar op zak en het bedrag dat op de meter staat, was 50 dollar! We komen dus 7 dollar tekort. We proberen eerst om met onze VISA te betalen, maar dat spel in die taxi wil dat niet aannemen. Goed bezig...

Ik loop al naar binnen in de B&B, met de vraag of ze eventueel geld kunnen voorschieten aan de taxichauffeur zodat wij dat kunnen terugbetalen later op de avond als we hier ergens een bank hebben gevonden. De eigenares wil al geld nemen, als ik buiten gejoel en vrolijk geroep hoor. Wanneer ik mij omdraai, zie ik Bart al een hand geven aan die taxichauffeur. Ik zie hem wegrijden, nog vrolijk toeterend en zwaaiend naar mij, en ik hoor hem nog roepen: "have a nice evening miss".

Huh???

Bart had tegen de chauffeur gezegd, dat onze euro nu eenmaal sterker stond dan de dollar. En had de Sal een briefje van 5 euro gegeven en gezegd: "die 5 euro is meer waard dan 7 dollar man". En Sal de taxichauffeur was content. Waarschijnlijk denkt die kerel nu: "hier is de start van mijn Belgisch fortuin, voor mijn restaurant in Brussel".

Ondertussen is het hier al 22u. ‘s avonds en we hebben nog steeds niks gegeten, buiten dan een slaatje ‘s middags op de luchthaven van Las Vegas. Op de vlucht van Las Vegas naar Washington DC kregen we enkel drank voorgeschoteld, want het is een binnenlandse vlucht en daarop wordt er geen eten geserveerd. Toch niet op de onze...

De eigenaars hebben ons hier trouwens super warm en vriendelijk onthaald. We hoeven uiteindelijk helemaal niet ver meer te wandelen naar het restaurant dat ze ons hebben aangeraden: Kramerbooks Café & Grill.

Foto's via Google

Het is een hippe, een beetje alternatieve boekenwinkel vlakbij de B&B met achteraan een restaurantje/café mét terras! Iets wat je hier wel vaker ziet, en wat we normaal gezien niet echt veel tegengekomen zijn. Je ziet wat ik bedoel met dat Washington DC Europees aanvoelt? Het is echt supergezellig hier. De boekenwinkel zelf is in de weekends 24/24 open!

Ik heb nu echt razende honger en zin in iets gezonds, dus ik kies gegrilde kip met groenten. En ik krijg een groot bord vol met groene asperges, broccolini, rode pepers en gestoofde ajuinen. Njammmie!! Bart kiest pasta, wat er heel lekker uitziet, maar aangezien die schotel vol kaas ligt, proef ik er niet van. Kwestie van niet meer last te krijgen van m’n darmen en rug dan nu al het geval is. Ik blijf sukkelen van een geblokkeerde rug en mijn darmen liggen helemaal stil nu.

Ik verbijt mijn pijnlijke rug en wil toch nog even in de boekenwinkel rondsnuffelen, en als ik Bart niet zou hebben, had ik waarschijnlijk nog steeds in die winkel gestaan. Tja, ik en boeken hé. Ik heb nu al weer een nieuwe trolley en die steekt, naast nieuwe kleren en schoenen, helemaal vol met brochures, magazines en boeken. Om dan alles mooi in te plakken in m’n sjieke fotoalbums als we thuis zijn.

Na ons etentje zijn we terug geslenterd naar onze B&B. We waren helemaal op en vermoeid, dus we zijn direct in onze tram gesukkeld. 

Slaapwel en tot morgen… xxx