Dag 16 - Page - Williams

Finally! Bye bye to Motel 6 and their crappy internet! 

Ja mensen, excuses voor de late berichtjes, maar ofwel was het onze laptop die niet mee wilde, ofwel geraakten we zelfs niet op internet, zelfs als we superdicht naast dat internet-router-spel zaten. ZUCHT… Motel 6 en hun reclame; mijn gat kan nog beter internet-stralen ontvangen dan dat spel ginder! Wat een zever zeg.

Pfff, ik liep al de hele tijd gefrustreerd rond, want nu kon ik niet schrijven. And I’m getting the hang of it now. Nee echt, ik vind het leuk om zo’n heel verslag te schrijven. Misschien moet ik toch eens overwegen om beginnen verslagen te schrijven na mijn uren ‘s avonds. (Dan zou ik wel verplicht zijn om véél te reizen hé.) Ik jaag nu waarschijnlijk al mijn lieve collega’tjes de stuipen op het lijf… hihi!

Onze dag vandaag is véél beter en minder chaotisch verlopen dan gisteren. En geen kappen in onze kop of sleutels verloren, dus we zijn heelhuids op onze volgende bestemming geraakt: Williams.

Page hebben we achter ons gelaten rond 9u30, want eer ik weeral gereed was om alle rommel in de valiezen te steken - amai! Ik zie er trouwens tegenop om terug te vliegen, want we gaan zooooo over het toegelaten gewicht zitten hé. Ik voel het al tot in mijne kleine teen. Haha!

Hoe ik in de hotelkamer alles heb moeten oprommelen in Page - ik snap nog niet hoe ik het heb gedaan. Er was precies een bom ontploft daar. En eer we konden vertrekken, moest ik eerst nog wel douchen, want ik was al aan 't zweten van al dat opruimen. Ik was natuurlijk nog maar half wakker, want ik had dat stomme douchegordijn niet in de badkuip gestoken, maar eruit laten hangen. Resultaat? Heel de badkamer vol water. Ik heb alle handdoeken erop gelegd om het water op te deppen en die waren natuurlijk allemaal kleddernat. Die kuisvrouwen -die hier allemaal stuurs en onvriendelijk waren- zullen nu wel helemaal slechtgezind geweest zijn. Inge was here.

We zijn onderweg nog gestopt aan een paar stalletjes waar Navajo-indianen nog een paar spulletjes verkochten, waar we uiteindelijk iets héél moois hebben meegenomen. Natuurlijk verklappen we niks, want er zijn een paar cadeautjes bij voor het thuisfront, en die hoeven niet te lezen hier wat er in zit hé!

Dan off to the Grand Canyon!

Onderweg naar de Grand Canyon, in Page nog, hoorden we op de radio dat er 50% kans was op regen vandaag. Nondedju! Wééral… We hebben hier al serieus wat regen op ons dak gehad hoor. Niet gisteren ofzo, maar het is hier wel raar weer. De ene dag is beter en warmer dan de andere. Raar… Spijtig was het vandaag ook wisselvallig, met heel veel bewolking en koud!

Aan de verschillende uitkijkpunten zagen we dan de Grand Canyon in al zijn glorie, en da’s gewoon fantastisch om te zien! Spijtig kon ik weer niet zo’n mooie foto’s nemen. De kleuren kwamen gewoon niet zo goed uit. Echt, ik was al jaloers als ik al die Japanners zag rondlopen met hun professioneel fotogerief. Ik was zover dat ik het bijna uit hun handen had getrokken.

In ieder geval, we hebben van de "wonderful views" genoten… Je rijdt eigenlijk heel de tijd door een bos, genaamd het "Kaibab National Forest", waar er vandaag enkele gecontroleerde bosbranden bezig waren. Je rook het al van ver, alhoewel dat Bart helemaal niks rook. En dan kom je aan een uitkijkpunt, waar je dan ineens de rotsen van de Grand Canyon ziet opdoemen, met héél diep beneden de Colorado-rivier, die van Lake Powell uit Page komt om door de Grand Canyon te klieven. 

Het is geweldig mooi. Ik voelde mij weer helemaal à la Eddy Wally vandaag. Alles was weer geweldig. Maar je moet er geweest zijn, om het te weten hoe het voelt om daar te staan. Onbeschrijfelijk. Alles eigenlijk, héél de vakantie is echt een fantastische reis geweest, die wij allebei nooit zullen vergeten.

Van al de uitkijkpunten, en het visitor center waar ik nog een boek over de Grand Canyon én de Native Americans heb gekocht, tot de weg naar Williams (Arizona) heb ik constant genoten. Van elke dag al, maar toen we dan aankwamen in Williams, kwam dat échte Amerika-gevoel boven. Get your kicks on Route 66, the motherroad of America. Je komt hier precies terecht in allemaal kleine dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan in de jaren 50! En je waant jezelf ook een beetje in die animatiefilm van "Cars". Ik geloof trouwens dat Williams voor de inwoners hier ook een beetje een slaapstadje is, vooral buiten het toeristisch seizoen…

In Williams kan je hier allerlei souvenirs vinden van de jaren ’50 (Elvis Presley-poppen, -asbakken, ijzeren nummerplaten van Route 66, broches, Indiaanse handgemaakte spullen, echt vanalles!). Verder zie je hier een paar diners, een paar BBQ-grill-restaurants en ‘s avonds om 19u. kan je een heuse cowboy-shooting-show bekijken in de openlucht! We vinden het hier wel gezellig. Wel spijtig van de Grand Canyon Railway; da’s een oude trein die hier al luid fluitend voorbij komt gedenderd. Het heeft wel charme, maar hopelijk slapen we daar mooi door. Anders gaan we dat morgenvroeg misschien wel minder charmant vinden.

En die Amerikanen zijn wel grappig. Ze voeren een hele cowboyshow op in ‘t midden van de straat in heuse cowboy-outfit en bijpassende hoeden en -laarzen.

Bart heeft het de hele tijd staan filmen, ik stond in één van de winkeltjes te gapen. Vanwege de kou en de wind. Het waait hier héél erg, en we zagen hier al donkergrijze, dreigende wolken aankomen, dus we verwachten dat het hier vannacht nog goed zal regenen. Als het dan maar morgen een beetje beter weer wordt, want dan gaan we Vegas nog eens onveilig maken. En we willen niet heel de tijd kou lijden hé. Dat Belgisch weertje van jullie zit hier blijkbaar ook aan de overkant van de oceaan. We hebben nog wel niet veel geluk gehad met het weer, maar we maken er het beste van hier. Tenslotte, niet iedere mens kan elk jaar naar Amerika gaan, hé!

Ik zou bijna nog vergeten te vertellen over ons motel! We kwamen hier aan, en het zag er hier goed uit. Helemaal niet louche of vies en oud, zoals de meeste motels in deze straat.

Toen we incheckten, kwam een jong meisje aan die uit Dallas kwam en voor haar oom werkt in dit hotel. Ze zag dat ik had opgeschreven bij mijn reservatie "we’re on our honeymoon"… (grinnik grinnik) Natuurlijk was dat gewoon een beetje proberen van mij, want op heel de vakantie hebben we nog geen reactie gekregen (en ook in het Bellagio niks, wegens te druk en overboekt). En nu lukte het dus wel! Ze vond dat "oh so cute", dus ze zei dat we een free upgrade kregen naar een veel grotere kamer. Jawadde! We kwamen hier in onze kamer aan en waren meteen in ons nopjes. Zo groot en gezellig.

Heel de kamer is in een country/landelijke stijl ingericht, héél leuk. Links van de inkom is er een hoog bartafeltje met twee stoelen, een kleine living met open haard en TV, dan verder door onze slaapkamer met hoog, comfortabel bed en vlak daarnaast een heel propere badkamer. Zaaaaaalig!

Bartje is nu eindelijk zoet met TV-kijken, hij kijkt naar de remake van Starsky & Hutch (die met Owen Wilson & Ben Stiller)… Ga sebiet ook eventjes in de zetel ploffen en dan in onze nest, want we willen niet te laat vertrekken, zodat we morgen de rest van Route 66 kunnen afrijden! WOOOHOOOEEEEE!!! We kijken er al naar uit!

Bedankt voor jullie engelengeduld, ik moest ook op mijn tandjes bijten, want met die internetverbindingen in de meeste motels is het meestal zuchten en wachten en hopen dat het werkt. En nu lukt het wel, dus je leest weer een verslagje van een happy couple!

Geniet van ons verslag, en we houden jullie op de hoogte!!!

Dikke kus,

Inge & Bart xxx