Dag 15 - Page

Aaaaaauw… mijn rug doet zeer vandaag! Waarschijnlijk van die te zachte matrassen in dat stomme motel 6. Mensenlief, ik ben toch ook geen motel-mens hoor. De mensen die naast onze kamer zaten vannacht, hadden kleine kinderen bij, die al héél vroeg wakker waren. Dus wij ook… Maar ja, eerlijk gezegd, ik vond dat niet zo erg. Zo konden we al vroeger uit die duffe motelkamer en op pad om nog meer dingen te ontdekken in Page.

Je ziet trouwens direct dat je op het terrein van de Native Americans terecht gekomen bent, want Indianen zie je hier overal. De meeste vind ik vriendelijk, maar ze staan nogal terughoudend tegenover blanken… In Page vind je heel veel Navajo-indianen, die echt armzalig leven.

Vandaag staat de Antelope Canyon op de agenda. Het is een pareltje waar in de meeste reisgidsen niet zoveel aandacht aan wordt besteed, wat spijtig is, want het is echt wondermooi om te zien. We hebben eerst nog een paar boterhammetjes als ontbijt in ons mondje gepropt en dan zijn we naar de Antelope Canyon gereden. Na veel omwegen, want we vonden het niet direct.

Na veel gesukkel en rond te vragen aan locals, zijn we er uiteindelijk geraakt.

We wilden graag de Lower Antelope Canyon bezichtigen, die volgens de meeste mensen (en ook onze reisgids) goedkoper is dan de Upper Antelope Canyon. Het verschil tussen de twee canyons? De Lower is veel rustiger, en je moet er van bovenaf in klimmen. Het is ook veel avontuurlijker dan de Upper Antelope Canyon. Die laatste is meer toegankelijker, maar ook toeristisch, drukker en ook wel iets fotogenieker dan de Lower.

De beide canyons liggen in Navajo-gebied en worden ook uitgebaat door hen, onder hun regels. Ze rijden met busjes vol toeristen door de woestijn naar de Upper Antelope Canyon, waar ze de toeristen droppen gelijk sardientjes in een blik. Daar zegt de gids enkel: "daar moet je foto’s nemen en nu moet je daar foto’s nemen".  Verder krijg je geen uitleg. Als je kiest voor de Upper Antelope Canyon, dan moet je de gids ook bijbetalen, plus de inkom voor het park, plus een toegang tot het Navajo-gebied.

Wij kozen maar voor ‘t avontuur - in de Lower Antelope Canyon klimmen zonder gedropt te worden tussen een horde toeristen. En we hoefden hier geen gids bij te betalen… We parkeerden onze auto op het zanderig terrein en lopen naar het houten kotje, waar twee Indiaanse kerels zitten – een beetje van onze leeftijd. Naast hun houten kraam zien we een bord staan waarop staat: "Fee: $20 per person, Navajo Permit: $6 per person.

Ik vraag aan hen wat het verschil is tussen de twee. Daar krijg ik een snelle, rare uitleg over, maar blijkbaar heb je beide nodig. En hij zegt heel snel: "it's 56 dollars to visit, m’am". Ok...?? Waarschijnlijk is de tax er dan nog niet ingerekend zeker? Pffff, eventjes 56 dollar betalen om een uurtje in die canyon te liggen klauteren en wandelen? Ja, het moet dan maar hé. We wilden het graag zien dus...

We halen onze portefeuille boven om dan te constateren dat we niet genoeg cash geld bij hebben. En ze aanvaarden enkel traveller’s cheques of contant, dus moeten we terugdraaien om aan een automaat nog extra geld te innen.

Mijn Hollandse roots kwamen een beetje boven en ik mompelde slechtgezind dat dat wel dikke "afzuip" was. Na het tanken en het extra geld af te halen, zijn we teruggereden waar we de inkom moesten betalen.

Omdat het weer deze morgen helemaal bewolkt is en het er naar uitziet dat het kan regenen (volgens de radioberichten), vragen we aan hen bij het betalen van de inkom of het wel veilig is om de Lower Antelope Canyon te betreden. Jaja, knikken ze alletwee lacherig. Terwijl ik één van hen nadien wel stilletjes hoor zeggen tegen de andere: "Do you think it’s gonna rain today?" Zegt de andere: "Maybe".

Ja, ik voelde me al helemaal ongemakkelijk… Maar bon, ik dacht, het zal wel meevallen. Alhoewel ik constant moest denken aan die Franse toeristen die in 1997 door onverwachts onweer in de omgeving, plots zijn verrast door het wassende water van één van de zijrivieren van de canyon en daardoor kansloos zijn verdronken… SLIK. Gezellige gedachten hé?

We moesten nog eventjes wachten tot 11u. waarna we mochten meelopen met de "gids". Ik keek al verwonderd dat er een gids mee ging, want ik dacht dat we die canyon alleen mochten betreden…

Maar blijkbaar gaat er iemand mee om te zien dat je geen graffiti op de zandstenen spuit of geen namen in de canyon begint te kerven en het natuurschoon verkloot. Maar verder moet je niet veel moet verwachten van hun "gegids" in de canyon. Onze gids heette Ken, en was een beetje mollig en had een gitaar rond zijn nek. Ik wist zelfs niet dat hij onze gids was. Hij liep de ganse tijd mee, te tokkelen op zijn gitaar. Het enige dat hij soms eens mompelde, was hoe je je handen en voeten best zette om niet uit te glijden van die smalle rotsen. We lopen een zanderig padje af, waarna we opeens een hele lange smalle kloof zien. Ik vraag nog aan Bart: "Moeten wij daarin kruipen??? Dan moogt ge wel gene dikke patapoef zijn om hier in te geraken".

En inderdaad… het avontuur begon al bij het begin. Je zakt af in de canyon door in de spleten te kruipen, soms heb je ijzeren trapjes of van die "voetjes" die je een beetje kunnen tegenhouden om niet te vallen, maar soms is het gewoon zien hoe je je voeten moet zetten, om door de canyon te wandelen... zeg maar klauteren en afdalen. Ik was daar beneden aan het zweten terwijl het daar eigenlijk lekker verfrissend was. Van de inspanning brak het zweet mij al uit!

De hele tijd heeft onze gids gitaarmuziek gespeeld in de canyon. Dat was helemaal niet vervelend, het was zelfs mooi, maar ik vond het wel stom want die canyon is zo prachtig om te bekijken, dat ze er wel eens wat meer geschiedenis over mochten vertellen! Maar ja, we hebben bij gebrek aan Japanese toeristen extra veel foto’s genomen. Mijn fotocamera stond gewoon propvol na onze dag!

Maar het beste verhaal moet nog komen… We zijn daar na een lange tocht door die canyon bijna aan het eindpunt, waarbij je dus na een heel eind afdalen in de canyon en doorlopen, terug helemaal naar boven moet kruipen op smalle, steile, ijzeren trapjes. Zweten zene!  En het was dan nog geen volle zon als we daar boven komen.

Nog geen minuut dat we daar boven op die rotsen staan te gapen naar die kloof waar we juist zijn uitgekropen, schrikt Bart ineens op: "Shit, waar zijn de autosleutels?"  Ik dacht: nu gaan we het krijgen hé! Paniek!

Ik zeg -nog rustig- tegen Bart dat we eerst tegen de gids moeten zeggen dat we onze autosleutels kwijt zijn, misschien dat zij die al tegen zijn gekomen of dat iemand ze heeft gevonden. Maar Bart, helemaal in paniek, loopt al naar de gids en vraagt of hij terug in de canyon mag lopen om zijn sleutels te zoeken. Da’s dus zoeken naar een speld in een hooiberg hé!

Ik roep nog naar hem: "loop anders eerst mee tot aan dat kot, misschien hebben ze die sleutels al", maar nee, Bart hoorde niks of niemand meer en sprong bijna die kloof terug in, gelijk ik hem daar zag lopen.

Weet je wat ik nog het ergste van al vond? Dat die gids Bart zonder begeleiding in die canyon liet gaan, niet mee hielp zoeken en vooral dat weer baarde mij zorgen. De bewolking was er nog steeds… Op den duur sta je daar alleen op die vlakte, hoor je niks meer en zie je enkel nog zand en struikjes. Je begint sowieso te denken aan rare dingen, zoals: "straks begint het hier te regenen en zit Bart daar nog altijd te zoeken naar die stomme sleutels". 

Dus ik dacht: "rustig blijven Inge, niet beginnen panikeren, loop eerst naar boven en wacht daar, zoals Bart zei". Ik loop nogal zenuwachtig naar boven, terug naar dat houten kotje, waar opeens Ken, onze gids, met onze autosleutels naar mij komt gelopen. En ik vraag waar ze die hadden gevonden. Blijkbaar lagen die daar op de grond, dus moeten ze al voor onze tocht uit Bart zijn zakken gevallen zijn. Ik was helemaal opgelucht, maar toch nog een beetje zenuwachtig, want Bart zat er nog altijd hé! Dus ik zei tegen die gids: "thanks, but what about my husband? He’s still in the canyon." En die gids antwoordde zo heel laconiek: "Don’t worry, he’ll be back".

Ik was daar toch nog niet zo zeker van, want ik ken Bart.  Die blijft zoeken als het moet. Dus ik was al stilletjes terug naar die canyon aan het lopen, als ik op een gegeven moment Bart helemaal bezweet terug zie lopen… zonder sleutels.  En ik zwaai gelijk een zot met die sleutels naar hem.  Was ik blij om Bart terug te zien…

Een beetje bibberend zijn we terug in onze auto gekropen, en wat fris water in onze keel gegoten om die eerste "shock" te verlichten.  Bart was intussen ook wat bekomen en heeft een heel flesje Sprite in één keer leeggedronken. 

Daarna zijn we naar Monument Valley vertrokken, wat maar een twee uurtjes rijden was vanuit Page. Bart vond dat heel goed meevallen, dus zijn we tegen half één ‘s middags vertrokken. Kon ik ondertussen op de weg daarnaartoe nog eens uitkijken naar speciale souvenirs voor het thuisfront. 

In Utah, (jaja, van Arizona naar de andere staat gereden, nl. Utah) zagen we veel van die kleine houten barakjes met vlaggen met "welcome" erop. Die de Navajo-Indianen gebruiken om hun zelfgemaakte juwelen, potjes, vaasjes en andere dingen verkopen. Echt erg om ze zo te zien, want meer hebben die mensen niet, vaak. We reden ietsje verder, waar Monument Valley voor je neus opdoemt. Spijtig genoeg hebben we niet zo’n mooie foto’s, want door het weer kwamen al mijn foto’s er grijs en vlak uit, in plaats van roodkleurig en fel. Op zo’n momenten ben ik jaloers op de mensen die rondlopen met een professionele kodak! 

Vlak voor de ingang van Monument Valley zagen we het Visitor Center én een complex dat vol met Indiaanse mensen zat, waar ze hun shops hadden. Die shops bleken allemaal in een soort van witte garages ondergebracht te zijn, waar de meesten hun waren verkochten. We zijn daar een keertje rond gaan lopen, en we kwamen een aantal mooie dingen tegen, waaronder een mooie dreamcatcher die ik heb gekocht om in onze slaapkamer te hangen. Geen grote, want dat past niet in onze kamer, maar een kleintje, dat een halfuurtje geleden zelfgemaakt was door die mevrouw van wie we het kochten. Zo steunen we blijkbaar de Navajo-nation, zeiden ze.

Een beetje verder kwamen we een winkeltje tegen met enkel zilver en juwelen en van die turkooise stenen. Heel mooi, maar we wilden voorbijlopen, als er een Indiaanse man met een petje op ons vraagt vanwaar we komen. "Belgium", antwoordden we bijna gelijktijdig, want we zijn het gewoon om die vraag hier constant te horen. 

We geraakten aan de praat met die man, die wel van de Navajo-indianen afstamt, maar opgegroeid is in zijn jeugd in een pleeggezin. Die man wist écht heel veel, en ook over onze cultuur. Antwerpen bleek hij goed te kennen, vanwege twee Belgische vrouwen die hij in 1999 in Monument Valley heeft ontmoet. Die vrouwen waren op een rondreis, om een documentaire te maken voor de Belgische nationale TV, over de Navajo-Indianen en hun cultuur, drugsproblemen, werkloosheid en hun leven.

Zo kwam de conversatie op het complex waar ze hun shops hadden. Die man vertelde ons dat het 10 jaar heeft geduurd om dat complex zelf te kunnen bouwen. Ooit heeft de Amerikaanse overheid enkele rechten en plichten verdeeld over de Navajo-nation, zodat zij op hun eigen grondgebied hun eigen ding konden doen. Maar wat blijkt? Eigenlijk wordt de Navajo-nation en hun eigen overheid nog steeds "gecontroleerd" door de Amerikaanse overheid. Wat hij niet logisch vond, aangezien zij wel de eerste bewoners waren van dit continent. (Waarin hij groot gelijk heeft)

De Navajo-Indiaanse stam is één van de grotere stammen hier in Amerika, waarvan de Navajaanse overheid even corrupt is als de Amerikaanse overheid – volgens die man. Het kleine complex duurde zo lang om te bouwen, omdat de Navajo-overheid niet wilde dat het werd gebouwd. Hun eigen overheid kijkt niet om naar de werkloosheid onder de Indiaanse bevolking, die hier héél erg is. Ook drugsproblemen en de economie lijkt hen niet te schelen. Zelfs het leggen van de elektriciteit in het kleine complex heeft 3 jaar geduurd. Die man is één van de stichters van dat complex waar alle shops van de Navajo-Indianen zijn gelegen, en heeft dan ook voor het stichten ervan ongeveer 3,5 miljoen dollar ingezameld via fondsenverwerving met een paar andere Indianen. Dat hadden ze allemaal zelf gedaan, zelfs tot het bouwen van die kleine garages waarin hun shops lagen, maar nog blijft de Navajo-overheid beweren dat dat illegaal is en dat ze er eigenlijk hun shops niet mogen hebben, terwijl wel alles volgens de legale juridische stappen gebeurd is. "And you wonder why we, Native Americans, still live like we live here?" En die man heeft gelijk: als je hier rondrijdt, zie je de gammele trailers, caravans en houten huisjes staan waar al die Indianen wonen. Veel is er niet, behalve dan hun eigen "arts & crafts" die ze proberen te verkopen aan de toeristen; hun hoogdagen beginnen dan ook pas vanaf juli, wanneer het hoogseizoen start.

Die man bleef maar honderduit vertellen, ook over de juweeltjes die hij en zijn vrouw zelf maakten. Het zilver komt blijkbaar uit Italië, de gepolijste turkoois-blauwe stenen worden bewerkt in China (ze kunnen het daar tegen een lagere werkkost bewerken) en dan terug naar Amerika verscheept, en sommige parels komen zelfs uit Tsjechie of Slovakije. Dat gebeurt zo, om de kosten te drukken. Anders zouden ze veel te veel geld moeten vragen voor hun eigen kunstwerkjes van juweeltjes, en krijgen ze het nog niet aan de straatstenen verkocht. Ik had er echt medelijden mee.

In ieder geval zei die man dat hij zeker eens ooit naar Antwerpen wilde gaan, en daar zichzelf een paar diamanten wilde kopen, als hij op pensioen was. Ikke maar reclame maken voor Antwerpen.  ) En hij wilde ook chocolade kopen, "die met die olifant erop, da’s de beste". Jaja, hij weet wat goed is.  Die Antwerpse vrouwen hebben hem goei dingen wijsgemaakt!  Maar Bartje zei dat hij zeker eens naar Brugge moest komen ook, want dat die stad ook heel bekend is om zijn chocolade…  Die mens zal wel gedacht hebben: "Man, ik moet naar België verhuizen." 

Bon, ver zijn we niet meer geraakt, want we moesten dan nog terug naar ons motel in Page rijden en het bleek al 16u30 te zijn!  Hadden wij daar zolang gebabbeld? Ik heb er wel wat gekocht hoor, maar toch… Die mens had zoveel te vertellen, ik vond het allemaal weer héél interessant. 

We hebben nog wel een paar foto’s kunnen nemen van Monument Valley, maar we zijn niet meer tot helemaal in de vallei gereden, wegens te weinig tijd.

Toen we dan eenmaal terug op de weg naar Page zaten, begon het al stilletjes te schemeren. En we kregen honger!  Dus we zijn ‘s avonds maar gauw nog een McDonalds binnengewandeld, kwestie van op ons geld te letten, want we waren weer enkele dollars lichter – eerst die dure inkom in Antelope Canyon, dan nog een souvenir of twee gekocht bij die Indianen (niet al te duur), maar toch…  We wilden niet nog eens zoveel dollars armer worden door op restaurant te gaan eten. 

Na ons etentje in de Mac, zette Bartje zijn auto op de parking, ik stap heel nonchalant uit en wat ik dan weer heb uitgestoken, weet ik zelf niet meer.  Blijf ik daar haken of stomp ik mijn hoofd nu, in ieder geval… ik heb mij serieus pijn gedaan aan een boom met uitstekende takken die héél scherp waren.  Dat pikte serieus, bleek ik weer een snee aan mijn slapen te hebben.  In ‘t motel zag Bart dat het bloeide, dus ja… weeral alles moeten proper maken aan mijn hoofd, en het pikte zene.  Al een geluk dat mijn ventje mij goed heeft gesoigneerd.  Die heeft mij in bed gestoken, en ik ben – als bij wonder – direct in slaap gevallen.  Bartje heeft nog een tijdje tv gekeken, maar dat heb ik allemaal niet meer gehoord…

SNURK SNURK. 

Inge & Bart xxx

Klik hier voor de foto’s van vandaag!