Dag 13 - Las Vegas - Zion NP

Snik snuf snotter…

Vanmorgen was ons Vegas-avontuur (voor eventjes dan) voorbij… Alleszins in het Bellagio! De bewolking kwam weer opzetten deze morgen als we opstonden, dus we dachten, mja dat zal nog wel meevallen. Maar nee, die bewolking heeft ons gewoon de hele tijd achtervolgd, als het ware! 

We zijn vanmorgen om 10u uit Vegas vertrokken, waarna we richting Valley of Fire State Park zijn gereden… En we zijn blij dat we hebben besloten om dat park te bezoeken, want dat is in één woord te beschrijven (zoals Bart het zei): MACHTIG!  Je rijdt de hele tijd rond door grijs gebergte, totdat dan plots roodkleurige zandformaties opdoemen voor je neus. Héél mooi, we hebben er dan ook prachtige foto’s kunnen nemen. Het weer, zoals ik al zei, heeft ons de hele tijd achtervolgd, want op sommige foto’s stond er een stralend blauwe hemel met enkele witte wolkjes op en op andere foto’s dikke, dreigende wolken. We zijn daar het Visitor Center nog eventjes binnengewandeld, waar er op een gegeven moment bakken lagen waar slangen in lagen. 

Ik zag ze al van ver, dus ik bleef al verstijfd staan en probeerde dan naar de kaartjes te gaan kijken…Kwestie van mezelf te concentreren op leukere dingen. Bart zat maar de hele tijd naar die slangen te kijken. Brrrr, was ik weeral blij dat ik weg mocht uit dat Visitor Center. Ik heb het écht niet met die beesten hé! Ik sta daar dan te zweten… En binnen zag ik trouwens dat ze er ook "rattle snake eggs" verkopen in kleine zakjes. JAK! Helemaal eng vond ik.  Maar buiten in de parken valt het mee, ik ben nog geen enkele slang tegengekomen, buiten dan dat ene kleintje daar vlakbij Hearst Castle. 

Dus na het Valley of Fire State Park zijn we verder doorgereden naar Springdale, nog een héél eind rijden. Je rijdt op een gegeven moment door de "gorges" van de Virgin River, wat me soms aan Frankrijk deed denken. Daar kan je ook door machtig grote gebergtes rijden met beneden een kronkelende rivier die dwars door de bergen snijdt. Ik heb zeker en vast genoten van het landschap… tot we daar dreigende wolken over onze kop kregen. We hebben serieuze regen gehad, tot we aan ons motelletje aankwamen.

We slapen in het Zion Park Motel, een klein motel in het hartje van Springdale-town, waar je nog wat winkeltjes, restaurants en een paar kleine gallerijtjes hebt. Het mevrouwtje hier aan de balie was superlief. Ze gaf ons een welkomstpakketje waarin wat koekjes en mini-tandpasta en nog wat spulletjes inzaten. Toen we aan haar balie stonden, begon het lichtjes te regenen en hoorden we serieuze donder…

Ik vroeg haar: "oei, gaat dat weer hier zo blijven?". Ze zei: "we hebben al de hele tijd zo’n weer in de namiddag, met een paar donderslagen, hopelijk gaat het over". Dus wij al beteuterd, want we zijn niet echt voorzien qua kleding op hevige regenval… Ze moest ons ook herinneren aan het feit dat we ons horloge 1 uurtje later moesten zetten, aangezien het in Utah 1 uur later is als in Nevada of California. Dus eigenlijk was het al 16u. toen we goed en wel op onze kamer zaten. En we zijn net geïnstalleerd met onze koffers, als de regen en de donder pas echt los barste.

Al een geluk dat het maar een dik halfuur heeft geregend, anders hadden we daar mooi gezeten. Ik heb ondertussen nog een paar keer op internet proberen te geraken, maar omwille van het weer (de elektriciteit is een paar keer uitgevallen, zei dat mevrouwtje) ging het niet zo snel. En ook onze laptop begaf het weer 2 keer na elkaar, dat beestje wordt oud. Er is blijkbaar iets kapot aan onze laptop, want hij geraakt oververhit aan één bepaalde kant en valt dan plotseling uit als ik aan mijn verslag bezig ben. (Om kwaad van te worden!!)

Nu… we kunnen er deze vakantie nog mee voort, maar daarna vliegt dat spel hier zene! 

We zijn na de regen naar de busstop gelopen waar gratis shuttlebusjes je komen oppikken om naar het park te rijden. Daar moet je dan op een volgend busje stappen dat je door het park rijdt (als je niet wil afstappen), of gewoon naar een bepaalde busstop in het park waar je wil wandelen.

Aangezien we een beetje teleurgesteld waren in het weer, hadden we eerlijk gezegd geen zin meer om een verre wandeling te doen. Vooral ik niet, aangezien mijn voeten en kuiten nog steeds zeer doen van de wandelingen in Las Vegas. Ik vermoed dat ik al meer kilometers in de grote steden heb afgelegd, dan in de parken hier.

We zijn afgestapt aan Weeping Rock, aangezien ik dat wel zeker wilde zien. Ze noemen dat zo, aangezien de rotsformaties zo poreus zijn, dat ze het water doorlaten (dat van de toppen van de bergen komt) en zo langs de rotsen drupt. Er hangen echt hangende tuinen aan, en het is écht prachtig om te zien in zo’n droog gebied… In ieder geval, we hebben daar een paar mooie foto’s kunnen nemen, tot ik daar een koppeltje zag staan (Tom en Fien) die heel mooie foto’s namen met een professioneel toestel. Ik hoorde dat ze van België kwamen, dus we zijn daar mee beginnen praten en wat ervaringen uitgewisseld over wat zij al hadden gezien en gedaan, en wat wij al hadden gezien. Tja, what can I say? Ik ben gewoon een dikke babbelkous. 

Heel leuke mensen, we hebben mekaars weblogadres uitgewisseld en ik heb van Tom ook nog z’n emailadres gekregen, aangezien ik vond dat hij supermooie foto’s had gemaakt. Straks hoop ik eens op zijn weblog te geraken, maar eerst mijn verslag nog afwerken en hopen dat onze laptop niet weer uitvalt vanwege oververhitting… 

Uiteindelijk was het alweer 18u. geworden en we hadden alletwee grote honger gekregen. Dus we zijn dan maar terug naar beneden gegaan met het busje, en ik heb dan maar wat postkaartjes gekocht in het winkeltje van ons motel. Dat mevrouwtje was écht schattig; ik kocht postkaarten voor minder dan 1 dollar, maar met taks erbij kwam het op $1,04. Ik was maar aan ‘t zoeken naar die rosse centjes, en ze zei gauw: "no no, just leave it dear, it’s ok, I don’t need those 4 cents".  We hebben nog eventjes een babbeltje gedaan met haar, en dat was zo’n lief menske, 66 jaar en altijd al gewerkt hier. Haar passie, zegt ze zelf, ze kent niks anders. Ze zou ook wel graag reizen, maar ze doet haar werk graag en ze ziet zoveel mensen, dat dat ook een beetje reizen is, vindt ze. Uiteindelijk zijn we buiten gegaan, en iets gaan zoeken om te eten. Ze wenste ons nog een goeie reis: "have safe trip home dear" en klopte op mijn schouder. Ze deed mij een beetje denken aan moeke, mijn grootmoeder. Even groot, even mollig en even lief. 

Dat eten hier uitzoeken en wat je weeral gaat eten, is wel vermoeiend. Wat Fien, van dat koppeltje dat we zijn tegengekomen in Zion Park, ook al zei tegen mij… Het is ofwel fastfood ofwel andere dingen, maar echt goed dineren kan wel duurder uitvallen. Och ja, ik ga niet op reis hier voor het eten, maar wel voor de mensen, de cultuur en gewoon alles dat Amerika te bieden heeft. Het is écht een gevoel van vrijheid om door dit land te cruisen… Gewoon al rondrijden hier geeft je het gevoel dat je hier soms alleen rijdt. (Op sommige baantjes dan toch…) 

Aan de overkant van ons motel zijn we een pasta gaan eten (again) en dan naar ons motel gesjokkeld.  Ik kreeg ineens een klop van de hamer, en Bart was ook al serieus moe. We zijn in slaap gesukkeld en ik heb doorgeslapen tot een uur of 5 deze morgend. Wakker geworden van de dorst… 

In ieder geval, we kijken uit naar morgen, want dan gaan we via Bryce National Park zo naar Page rijden… Ben benieuwd of het weer verbetert morgen!

Tot morgen iedereen!

Dikke zoen, Inge & Bart xxx

Klik hier voor de foto’s van vandaag!