Dag 11 - Death Valley NP - Las Vegas

Vegas Baby, VEGAS!

Vanmorgen was ik al van 5u ‘s morgens wakker, maar ik voelde mij redelijk uitgeslapen. Bart was ook al wakker, waarschijnlijk alletwee wakker geworden van de hitte in de kamer. We hadden onze airco uitgezet, want die rammelde gelijk zot. Met airco konden we geen oog dicht doen! Dus hadden we die ‘s avonds laat uitgezet, maar tegen de morgen was de warmte in de kamer geslopen… Bart had een beetje last van jeuk op zijn bil, dus ik vermoed dat er een beest heeft gebeten vannacht. (Ik denk niet dat ik het was… hihi) Dus heb ik hem al wat zalf moeten geven tegen insectenbeten… Maar ik vond het daar ook al niet proper, er lagen van die rare dingen in de guest lounge, waar we gisteren tijdens de zandstorm een paar keer op het internet probeerden te geraken (en wat supertraag ging) en waarna de laptop twee keer uitviel van de hitte. Maar ja, we wilden niet helemaal van Lee Vining door Death Valley zo naar Las Vegas rijden, want dat hadden té veel kilometers geweest om te rijden…

Wat ik hier trouwens wel altijd heb, is honger. En er was niks in de wijde omtrek in Death Valley dat er hier lekker genoeg uitzag om als ontbijt te nemen. Dus heb ik mijn appeltje dat ik gisterenavond in de winkel van Stovepipe Wels Village had gekocht, opgegeten als ontbijt. 't Is gene vette, maar we wisten dat we een paar uurtjes later in Vegas zouden zitten én dat daar alles mogelijk is, dus we dachten: "mmmh, nog effe wachten…"

Wanneer we deze morgen vroeg uit Death Valley gereden, heb ik nog Mud Canyon gefotografeerd. Het was superstil in Death Valley…. Echt zalig. Toen we verder doorreden, zagen we in de verte de weg zoals je ze kan zien in de film: een weg met "dips" - de weg gaat zo op en neer. De woestijn wordt als het ware gescheiden door die asfaltweg, waarlangs niks anders dan stenen, bergen en wat struikjes langs de weg staan. Zo mooi om te zien. Ik probeer ook altijd wat foto’s te nemen vanuit de auto, maar dat mislukt natuurlijk meestal grandioos. Het is beter uit te stappen om een foto te nemen, maar soms kan je niet echt stoppen…

Toen we dan op de grens van Californië met Nevada aankwamen, stond er een bord "Welcome to Nevada" met een hele hoop kogelgaten erin! :-) Ge moet dus niet vragen… we waren écht in het wilde Westen terechtgekomen. Ik was al aan ‘t uitkijken voor eventuele cowboys te paard. ;-)

Aangezien we de dag ervoor redelijk veel hadden rondgereden in Death Valley (het is echt een heel uitgestrekt park), was de naft in onze tank weeral mooi geslonken. In Beatty, een klein & typisch Amerikaans slaapstadje vlakbij Death Valley, zijn we gaan tanken voor weinig geld. Na onze goeie tuutuut te hebben volgeladen, zaten we eindelijk weer op een snelweg, waar we voor het eerst 70 mph mochten rijden (oftewel 120 km/u)! Eindelijk, want al die bochtige wegeltjes waar we niet meer dan 50 per uur konden tuffen, was ik langzamerhand beu geraakt. Nu was het één recht stuk doorrijden aan een goei tempo. Misschien lijkt dit ook een tikkeltje saai voor sommigen, maar ik geniet van elk uitzicht hier – het is tenslotte iets waar ik al zolang naar uitkeek.

Je weet trouwens wanneer je Las Vegas binnenrijdt: het verkeer wordt drukker wordt én de opeengebouwde huisjes langs de snelweg doen merken dat je in een voorstad aankomt. Ze zijn bijna op mekaar geplakt. En dan doemt Las Vegas voor je neus op.

Eerst weet je niet wat je moet verwachten, maar dan wordt het duidelijk wanneer je hier eens rondrijdt: het is hier glam, glitz, kitsch maar absolutely fabulous! Met Josefieneke, onze super-gps, zijn we gewoon BOEF op ‘t Bellagio gereden, zonder enig probleem. Maar bij de parking waren we een beetje aan ‘t sukkelen waar we nu eigenlijk onze auto moesten zetten. We volgen het bordje "Valet parking", tot we aan de achterkant van het Bellagio aankomen. Die kerel zegt ons dat we voor het inchecken aan de voorkant moeten zijn, dus wij willen doorrijden, als we ineens zo’n superluide "NO SIR, NO, GO THAT WAY" horen. We zaten weeral waar we niet moesten zitten: in de ondergrondse parking. LOL!!!! Dus terug achteruit op die helling (wij zijn toch nogal twee kiekens) en dan gemanoeuvreerd tot we op het juiste baanvak zaten om richting de voorkant van het hotel te rijden. Eerst zijn we terug een klein stukje op de Las Vegas Boulevard gereden, en dan moesten we rechts afslaan waar we naar de voorkant van het Bellagio konden rijden. Oef! ;-)

Mannekes toch, die entrée hier is poepsjiek! Zo’n héél grote koepel hangt over de balie, met grote luchters. Er zijn grote groene draaideuren en fonteinen…

de speciale verlichte bloemen over de lobby van het Bellagio hotel

Wat ook wel eens leuk is: hier doen en houden ze de deur van de auto open voor je, halen de koffers uit je bak, zetten die op zo’n goudkleurige trolley waar de bellboys mee rondrijden en dan geef je een tip om de koffers weg te zetten. Hoe gemakkelijk het hier allemaal wordt gemaakt voor je. Zalig. Die luxe zou je hier direct kunnen gewoon worden. Spijtig dat ze ‘s avonds in Brugge na mijn werk nooit de eieren onder mijn gat komen leggen. ;-) Dat zou nogal wat zijn…

De tuin binnen in het Bellagio hotel

Aangezien het nog maar 10u. ‘s morgens was – we wilden graag al een hele hoop gezien hebben in Vegas – zijn we eerst eventjes ons eigen hotel (Bellagio dus) gaan verkennen en we waren al bijna verloren gelopen. Hoe groot het hier is: je houdt het niet voor mogelijk! Je zag hier al van ‘s morgensvroeg allerlei volk aan de "gok-kaskes" zitten. Onderuitgezakt, sommige precies ongewassen (ge ziet hier écht wat rondlopen zene!!!) met een sigaret en een cocktail. Het casino heb ik natuurlijk niet gefotografeerd, er zat iets té veel volk in het casino te spelen aan de "zware tafels"…

Ik vrees dat we hier geen gokje ga wagen, want het ziet hier gewoon allemaal Chinees uit voor ons. Misschien dat we eens een paar dollars in zo’n gokkast dumpen waar je dan aan die hendel moet trekken en hopen dat je 3 x hetzelfde tekentje op je "machien" hebt staan. Maar dan nog, ik vind het zonde van het geld. Ik loop veel liever rond in de winkels… Dan ben je zeker dat je voor het geld dat je hebt uitgegeven, er nog wat aan hebt. ;-)

En dat hebben we na een korte wandeling door ons hotel, dan ook gedaan! Het is hier bewolkt maar wel lekker heet. Maar het is echt wel welkom, na al die koude dagen aan de kust. Ik heb een zomerkleedje aan voor de allereerste keer en dat voelt zalig aan. En wat ook zalig is na al die heuvels te beklimmen in San Francisco? Je kan hier buiten op roltrappen de stad verkennen. Lekker lui, zoals de rechte roltrappen in Zaventem. :-D Dus we zijn - toen we uit het Bellagio stapten - eerst naar de overkant gelopen… euhm, nee...gerold. Je kan hier gewoon wandelen of blijven staan en de roltrap voert je verder. Geweldig toch? Ik kan het wel verstaan dat die dingen hier zijn geplaatst, want met die hitte hier kunt ge u écht een ongeluk zweten. :-)

De roltrappen hebben ons "veilig" tot in Planet Hollywood gebracht, waar je de Miracle Mile Shops hebt. Dat is hier godverdorie nog gene krot!!!! Er zijn hier -echt waar- mensen die volgens mij een fulltime job hebben om de vloeren hier op te blinken tot je hier binnen komt gegleden.

Winkelcentrum van het hotel & casino Planet Hollywood

Knappe winkelcentra kunnen ze hier wel maken zeg. En de airco hier deed voor een keertje eens deugd. En wat voor shops je hier allemaal vindt! This is a paradise for shopaholics! Echt waar, ik heb mezelf al moeten inhouden of ik zou hier weeral buitenwandelen met schoenen, sjakochen en kleren van elk merk dat in België gewoon veel te duur zou zijn en hier betaalbaar. ;-)

Als je op the Strip loopt, kan je echt vanalles tegenkomen.

Van oude bomma’s in een korte short met strapless gestreept topje met uitgezakte borsten (overduidelijk zonder beha aan), tot schooiers, proppers voor nightclubs of gewoon mensen die je constant proberen hun casino in te lokken. Da’s een klein minpuntje, want voor de rest vind ik het hier héél leuk! Je kan hier dus alles zien. ;-)

Verder op the Strip stapten we in de grote Coca-Cola shop binnen, waar ze écht ALLES verkopen van het merk. De collectioneurs halen hier hun hart op, want hier vind je vanalles: magneten, t-shirts, pyjama’s, limited edition flesjes tot grote plastic cola-flessen die eigenlijk één grote spaarpot zijn. Ironisch, vooral dat je dat (een spaarpot) hier in Vegas vindt.

Nog iets dat we wel héél ironisch vonden: mensen die gokproblemen hebben, kunnen gratis terecht op een bepaald telefoonnummer hier. Zeg maar, de hulplijn voor gokverslaafden. Er liggen hiervoor overal brochures, maar het is hier Las Vegas. Ik bedoel maar: élk hotel staat vol met casino’s!

De winkel daarnaast bleek de M&M’s winkel te zijn, met vier verdiepingen, dus die hebben we ook eens een bezoekje gebracht.

Ik begon ondertussen al zere voeten te krijgen én mijn sjakoche die volstak met prullen, begon zwaar te wegen. We hadden nog niet kunnen inchecken in het hotel, dus onze spullen in de auto had ik rap-rap in mijn sjakoche gepropt deze morgen. Maar natuurlijk moest ik van 10u. tot 15u. nog eventjes rondlopen met een volle – naar mijn gevoel 10 kilo wegende – sjakoche.

Uiteindelijk heb ik nog eventjes kunnen voort wandelen, richting hotel Paris waar je de Arc de Triomphe hebt staan, de Eifeltoren (waar je dus ook écht naar boven kan gaan) en aan de fontein voor het hotel hebben we nog een foto laten nemen van onszelf van twee toeristen die ons vroegen om van hen een foto te nemen. Het ene plezier is het andere waard. ;-)

Daarna was het op naar het hotel Flamingo en Hotel Bally’s, waar we op het binnenpleintje eventjes zijn gestopt om de barman in ‘t oog te houden die daar buiten show stond te verkopen om zijn cocktails te shaken. Manman, het ijs vloog langs alle kanten, en die flessen… Dat zijn kunstjes zene! Ik wil daar ook wel ene gaan drinken zene! De cocktails worden geschonken in van die hééééééél grote flessen met een lange hals waaraan je een koordje hebt, die kan je dan rond je nek hangen en met een XL-rietje drink je de ganse dag door van zo'n fles. Zou ik zoiets kopen, den alcohol zat direct in mijn kop.

Al een geluk dat we de laatste twee dagen ook nog in Las Vegas hebben geboekt, en dan pas Washington DC gaan bekijken! Want we gaan ogen te kort hebben hier. Sowieso hebben we overal al ogen tekort, maar toch…

Morgenavond gaan we trouwens naar een show kijken hier in het Bellagio: de O-show van Cirque Du Soleil!

Ik wilde dat al zo lang doen… Toen ik verderop reclame zag voor Bette Midler haar show, begon ik te twijfelen, maar we zijn toch maar voor de O-show gegaan. Eindelijk tickets gekocht, met korting, dus morgenavond om 22u30 gaan we naar een supermooie show kijken, waar we dus in het 1ste blok zitten (héél goeie plaatsen) voor ongeveer 90 euro per man. Ik vind dat toch een mooie prijs, want in België zijn ze al even duur, dus ja… En volgens mij is dat toch een heel mooie show, volgens de beelden die je hier op Bellagio-tv kan zien. Jaja, onze tv heeft een Bellagio-kanaal…

Heb ik trouwens al verteld hoe sjiek onze kamer wel is??? Zalig gewoon. Je komt hier binnen en loopt via een marmeren vloer in een mini hal, dan loop je verder op dik tapijt naar een zalig groot bed met dikke kussens en een grote tv voor je neus.

De gordijnen gaan hier dicht met bediening naast je bed… En onze badkamer is helemaal in marmer!! Ik ga hier geen 1 of 2 maar 4 douches per dag pakken. Hoeveel handdoeken je hier wel hebt hangen! Heel dikke, met een "B" erop geborduurd… Dat moet hier geld gekost hebben?!

Naast ons hotel zijn ze trouwens nog aan het bouwen, we kunnen het zien vanuit ons raam.

We hebben uitzicht op het zwembad en de parking. Daar ietsje verderop ligt een bouwwerf waar een hotel wordt gebouwd dat ook al in Dubai ligt… Er steekt hier veel geld in Vegas! In onze kamer ligt ook een bordje met vers fruit, héél strategisch gelegd waarvoor je wel 12 dollar moet betalen, mocht je eraan willen zitten. De rest van de bar mag je zelfs niet aanraken, of laten bewegen, of er zou geld van je credit card gaan! Dus onze vingertjes houden we diep in onze zakken. ;-)

Je zou bijna vergeten dat je hier midden in de woestijn zit als je hier rondloopt en kijkt! Er is hier zoveel te zien en te doen en elk hotel heeft zo’n grappig thema, dat je gewoon niet weet wat eerst te doen. Voor we incheckten in ons hotel, hebben we ook nog eventjes in de Forum Shops at Ceasar’s Palace rondgelopen.

de nabootsing van een tropische regenbui binnenin het winkelcomplex The Forum Shops in hotel & casino Caesar's Palace - kijk naar de geschilderde wolken op het plafond!

Geweldig groot winkelcomplex, helemaal in protserige Romeinse stijl met veel waterfonteinen, net zoals de Trevi-fontein maar dan in het klein.

Hier kwamen we trouwens in een mooie gallerij binnengewandeld van een zekere Australische fotograaf Peter Lik. Ik was aangetrokken door zijn mooie gekleurde foto’s waar je bijna niet naast kan kijken: een anderhalve meter of twee meter lange foto ingekaderd zien is prachtig! De kaders zijn heel speciaal ingekaderd, allemaal heel stijlvol. Die fotograaf Peter Lik heeft al héél veel gefotografeerd én is laatst bekroond met een of ander Achievement for Fotography. Ik was zo wég van zijn foto’s, dat ik wel eens wilde weten hoeveel het zou kosten voor zo’n foto.

De fotograaf zelf heeft blijkbaar al enkele bekende verzamelaars achter zich geschaard: Barack Obama, Bill Clinton, Céline Dion, en nog een pak anderen… Ook Europese, maar die moeten dus kopen in zijn gallerijen, want via internet gaat het niet. Ik slikte toen die mevrouw begon over de prijzen (al had ik het wel kunnen denken): 2500 dollar ingekaderd, verzekerd en op hun kosten overgescheept tot in Europa. Da’s dan voor een foto van een anderhalve meter.

Omdat ik zei dat ik niet geïnteresseerd was in een ingekaderde foto en zei dat mijn schoonouders zelf een gespecialiseerde winkel hebben voor inlijstingen, begon ze over andere prijzen: in het prijzenboek zag ik dat een anderhalve meter lange foto de prijs op 1400 dollar kwam ofwel 1000 euro met verzekering en ‘shipping to Europe on their costs’. Heb ik spijt dat ik geen gefortuneerde madam ben!!!

Ik begon direct te denken: ofwel moet ik een paar maand doorsparen ofwel de lotto winnen ofwel hier aan de kaskes beginnen spelen. ;-) Al heb ik wel spijt, want ik vind de foto’s gewoon magnifiek mooi. Iemand goesting om anders voor mijn verjaardag bij te leggen voor zo’n foto??? Ik WIL echt ooit zo’n foto kunnen kopen, want die zijn genummerd en fantastisch… De foto's worden op speciaal Fuji-papier gedrukt, met extra kristallen in het papier verwerkt, waardoor de kleuren door bepaalde lichtinval nòg spectaculairder worden. Iedereen die nu al verlekkerd is geworden, kijk maar eens op Peter Lik .

Maar er zijn natuurlijk ook nog héél mooie winkeltjes die véél goedkoper zijn dan in België die we hebben gezien hier! Guess, Diesel, Abercrombie & Fitch, Victoria’s Secret, enz… Gucci en Dolce & Gabbana, Valentino en consorten vind je hier ook, maar da’s even duur als bij ons.

overal roltrappen...

Ik gaap daar wat rond, maar da’s dan ook alles. Ik kan dat spijtig genoeg niet betalen of we zouden verplicht terug op het eerste vliegtuig richting België zitten, vrees ik.

Nu zitten we eventjes op onze hotelkamer wat te rusten, waar Bartje even naar de grote finale van het basketbal wilde kijken: da’s hier populair, want sommige lopen hier rond in t-shirts van Orlando en anderen van LA Lakers. Bart supportert voor de LA Lakers en zit nu eventjes stil voor de tv, dus kan ik met gemak dit verslagje verder typen. We gaan hier zeker niet vroeg in onze nest kruipen, want we willen vanavond nog een hele hoop zien, waaronder nog een paar hotels met maffe thema's en de Bellagio Fountains Show bekijken natuurlijk! Vanmorgen waren ze aan het testen of het water wel hoog genoeg kon geschoten worden. Het lijkt ons spectaculair! Ik ben benieuwd voor straks.

Eerst misschien wel eens naar een restaurant zoeken, want we krijgen stilletjesaan honger hier.

Maar we gaan ons zeker niet vervelen hier, da’s al zeker. De winkels en restaurants zijn hier -ik-weet-niet-hoe-laat open, en de casino’s ook al (sommigen tot 6 uur morgenvroeg), dus er is genoeg te doen. Eigenlijk kan hier alles. Als je hier om 14u pas uit je tram komt, en je wil in je bikini eerst aan ‘t zwembad liggen, daarna pas ontbijten, en dan met een cocktail al sleffend in het casino achter zo’n gokkast ploffen, dan kan dat allemaal.

Oei, ik hoorde juist geklop aan de deur… Wacht, ik ben direct terug!
***
Haha, weet je wat er nu juist gebeurd is? Ik opende de deur, want Bart lag hier in zijn onderbroek op ‘t bed, als ik de "cleaning lady" aan de deur zag staan met haar karretje. Ze vraagt zo héél vriendelijk met een Spaans accent: "Hello, any fresh towels you need or chocolats or bath products? Is there anything else you need?" En ikke maar van "no no, thank you m'am". Amai zeg, die komen hier gewoon langs om te vragen of ge nog iets anders moet hebben. Hallo, wat een service! Ben benieuwd voor de rest.

de lange gangen van het Bellagio hotel

We’ll keep you updated! Later more on VEGAS VEGAS, darlings!

Inge & Bart xxx