Dag 10 - Lee Vining - Death Valley NP

Goodmeuwning Belgium!

We zijn nu tien voor 6 in de vroege ochtend en we willen sebiet al doorrijden naar Death Valley… De bewolking hangt hier weeral, dus ik vraag me af wat ik nu het best zou aandoen. Ik voel precies een beetje een valling opkomen. Tja, ne mens zou van minder een valling krijgen hier hé. Ik gok toch maar op een shortje, want straks zitten we ineens in een woestijn waar de temperaturen meestal de pan uit swingen, dus ik waag het er op!

Sebiet moeten we al onze valiezen nog stillekes uit het motel proberen te halen, want iedereen slaapt hier nog en in tegenstelling tot dat rare motel in San Francisco, hebben we hier wél heel goed geslapen! Eerst nog een ontbijt proberen te kopen of toch iets om in onze mond te steken, want de trip gaat lang duren. Misschien stoppen we daar wel aan die beruchte Nederlandse bakkerij: Erik Schat’s Bakery. Ik geloof dat iedereen van het Alles Amerika-forum die deze route heeft gedaan, daar al is gepasseerd… En aangezien die bakkerij lekkere Nederlandse patisserie verkoopt, zal het geen probleem zijn om ons buikje daar goed te vullen. :-)

Tot strakjes dus voor een update!

We zijn dus deze morgen vertrokken en wat voor temperaturen we onderweg hadden! Zeker 5 of misschien 7 graden maximum! Met flink wat regen en weer heel wat bewolking. Ik voel mij hier de ganse vakantie zoals Frank Deboosere… "Morgen met meer weer". :-) Maar ja, het is ook niet echt fijn om constant kou te lijden op vakantie hé.

Over ons avontuur op de baan kan ik zeggen dat we enkel in Bishop nog eventjes gestopt zijn om in de befaamde Nederlandse Erik Schat’s Bakkerij even binnen te wandelen.

We hebben daar een ontbijtje genomen, met croissants en chocoladekoeken en ik moet zeggen: het was veel lekkerder dan de meeste vieze ontbijtjes die je hier af en toe krijgt aangeboden. Behalve dan die bij een bed & breakfast!

Dan zijn we naar Lone Pine doorgereden, waar we in het Visitor’s Center zijn binnengewandeld om te vragen of het wel veilig was om door Death Valley te trekken, aangezien het weer er maar niet op wilde verbeteren (regen, wind en veel bewolking). In Death Valley durven er al eens "flash floods" onstaan wanneer er korstondig & plaatselijk veel regen valt. Maar alles was veilig, zei die mevrouw, dus zijn we in onze tuutuut gestapt en doorgereden – nadat ik eerst nog een boek over Death Valley had gekocht.

En we moeten eerlijk bekennen: het is een knap natuurpark! Veel onherbergzamer en ruiger dan Yosemite, maar we vinden het wel spectaculair om al die ruwe uitzichten te bewonderen. En ruw is het hier! Dit spreekt me raar genoeg meer aan dan Yosemite zelf. Je ziet niet alleen maar bergen, stenen en zand, maar het ruige landschap verandert echt constant. De weg ernaartoe is ook al zo "lonesome". Zalig. En ondertussen zie je de temperatuur maar stijgen. Wij probeerden in het begin eerst rond te blijven rijden met enkel een raam open, maar dat bleek niet doenbaar! De temperatuur steeg in een halfuurtje zowaar 20°F naar omhoog, en op een gegeven moment hadden we constant een temperatuur van rond de 98°F, wat rond de 37°C ligt, geloof ik.

Als je buitenstapte, werd je bijna omver gewaaid door een warme wind, als een haardroger die constant in je gezicht blaast. Je hoeft hier geen haardroger bij te hebben, want de wind doet de rest hier wel.

Ook al is er dus geen zon, we hebben het hier lekker warm en dat is een zaligheid in vergelijking met de vorige dagen… We zijn zelfs bijgebruind, enkel van in een bewolkt park rond te lopen, maar dan nog kan je verbranden, dus we kijken wel uit.

Vandaag hebben we in Death Valley weer een hoop foto’s getrokken: Belgian paparazzi in the United States! Eerst zagen we de befaamde Sand Dunes...

Daarna was Badwater één van de andere dingen op de lijst die we graag wilden bezoeken. Daar is het zout helemaal opgedroogd en loop je op kristallen. Op sommige plaatsen liggen nog plassen water, waar er zelfs slangen in zwemmen! Brrrr... chance da'k er geen gezien heb!

deze zoutvlakte ligt dus 855 meter onder het zeeniveau!

We zijn ook even op de zoutvlakte gaan wandelen, waar het zo hard begon te waaien, dat je alles goed moest bijhouden of alles vloog weg. En het zout op de vlakten waaide en ketste tegen je benen, een raar gevoel. Al ons zweet droogde zo weer op door enkel eventjes in die warme wind te gaan staan.

En believe us: we waren stinkie winkies in de auto. Als ge hier juist naar de coiffeur zijt geweest, moet ge hier niks gaan doen, want als ge eventjes buitenstaat, en ge gaat dan terug in de auto zitten, lijkt het alsof ge met uw vingers in ‘t stopcontact hebt gezeten. ‘t Ziet er alleen niet zwartgeblakerd uit… Kijk maar naar mij:

Je hoeft hier nog niet buiten te stappen, je voelt het zo warmer worden in de auto vanaf je de airco uitzet. Dus we zijn content dat ons beestje nog zo goed rondrijdt en volle gas geeft. Zou wel erg zijn eigenlijk mochten we er nu panne mee hebben.

Na Badwater hebben we ook nog Devils’ Golf Course bezocht, Devil’s Corn Field en Artist’s Drive en Golden Canyon gezien. Stuk voor stuk prachtige natuur... Ruig maar knap.

devil's golf course

golden canyon

Het landschap verandert voortdurend, en ook al zou je denken: Death Valley is toch maar woestijn waar je doorrijdt? Maar het is echt heel boeiend, elke keer als je kijkt, zie je weer andere dingen. Er groeien hier zelfs bloemen! Met zo’n temperaturen!

Wij waren blij dat het meer en meer begon te waaien, dat deed een beetje deugd in die hitte…Al is het gelijk een grote haardroger, die warme wind! En het waaide daar verdikke goed door: mijn pasgewassen haar was direct droog door vijf minuten buiten te lopen.

Jullie zullen tegen nu wel gedacht hebben: "wat heeft Inge Pinge weer uitgespookt, want haar verslag is zo abrupt gestopt gisteren?". Maar ons oud kraam (onze laptop dus) begaf het twee keer achter elkaar gisterenavond. Ik was al slechtgezind, want ik word zenuwachtig als dingen niet direct marcheren…

Waarschijnlijk begaf ons laptoppeke het met die hitte, want het was echt heet in Death Valley toen we daar rondliepen. Op den duur begon het trouwens zo erg te waaien, toen we terug richting ons hotelletje in Stovepipe Wells Village wilden rijden, dat we daar zoveel zand over de weg zagen vliegen… Ik scheet bijna in mijn broek.

En ja hoor, wij maken hier altijd wat mee hé. We zaten, toen we het vroegen in het winkeltje van het hotel, in het midden van een zandstorm! Bart is toch nog in het zwembad van het hotel gesprongen, want toen bleek het nog redelijk veraf te zijn, maar hoe later het werd, hoe meer het naar ons toe kwam. En vies dat dat buiten deed! Echt, om kiekenvel te krijgen!! In de verte zag je het bliksemen… Je hoorde het zelfs donderen en op den duur zag je echt niks meer. Je moest al met een doek voor je mond gaan rondlopen. Toen voelde ik mij pas écht omringd door de Dodenvallei. Of gelijk die groep Walen het al zeiden in San Francisco: la vallée de la Mort.

Als je een beginnende zandstorm hebt meegemaakt, weet je ook hoe het voelt en ruikt. Ik weet nu pas hoe woestijn ruikt! Muf en doods… Door die zandstorm rook je echt het opwaaiende zand, ik zat later in bed nog met zand tussen mijn tanden, tenen en weet ik veel waar nog! Manman, wat wij hier allemaal meemaken! We volgen hier trouwens constant het weerbericht en volgens de weermannen zou het weer pas verbeteren vanaf dinsdag of woensdag volgende week! Typisch… Dan zijn we bijna weg, wordt het hier beter weer…

In ieder geval, Death Valley was heel leuk om te doen. Ik vond het eigenlijk leuker dan Yosemite, omdat het lekker warm was (misschien iets té warm soms) en die uitzichten van die ruige, woeste woestijn deed me echt voelen dat ik in Amerika zat. Heel anders dan Yosemite, dat wel… Maar Yosemite deed ons een beetje denken aan Zwitserland. Maar er zijn nog parken op onze weg, dus we zullen misschien nog van gedacht veranderen hé!

Door de zandstorm en de griezelige bliksem in de verte, zijn we na het (niet zo lekkere) eten in het plaatselijke restaurant (er is anders niks te zien of te doen) gauw naar onze kamer gegaan om te gaan slapen. Snurk snurk………… ZZZZZZZZZZ!

Tot morgenvroeg!
xxx Ingetje & Bartje