Dag 7 - San Francisco

Geeuw geeuw stretch stretch…

Vanmorgen opgestaan met het gevoel dat ik meer één van die zeeleeuwen was dan een wakker, energiek mens. Niet moeilijk, ik ben gisteren als een blok in slaap gevallen na onze superlange dag van gisteren... En spijtig genoeg kan je hier echt niet elegant rondlopen, want je waait gewoon weg. Wat zijn we blij met onze pas aangekochte fleece-truien! Volgens het weerbericht hier zou het vandaag en morgen kans op regen zijn, met 5°F kouder dan normaal voor de tijd van het jaar. Pffff, nòg meer grijs weer! Het grijze weer is blijkbaar typisch voor San Francisco, toch zeker nu in mei.

Waarom moet ik dan opeens denken aan het liedje "If you’re going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair"…? Die mens moet zeker en vast dat liedje geschreven hebben in een iets zonnigere periode. Ik zie mezelf hier al lopen met bloemetjes in m’n haar. Dat waait hier weg!

Volgens het weerbericht is het wel warmer in het binnenland -waar we naartoe zullen gaan- maar daar is er ook kans op bewolking. Ik ben nu écht aan het hopen om goei weer in het binnenland. Tssss, dat zou dan écht weer typisch zijn voor ons: een hele koffer vol zonnige zomerkleren gepropt en dan heel de tijd in jeans en trui moeten rondlopen zeker? Hopelijk niet! Ik blijf er vrolijk onder met mijn nieuw (en warmer) t-shirtje van A&F:

In ieder geval proberen we ons niet teveel aan te trekken van het koude, grijze weer, alhoewel ik het een beetje spijtig vind, want het grijze weer doet niet al te veel goeds aan foto’s. Het ziet er allemaal even somber uit op foto, terwijl hier met zonniger weer mooiere foto’s zouden kunnen genomen worden… Och ja, nog een reden om eventueel ooit nog eens terug te komen? ;-)

Vandaag staat er dit op ons programma: de Golden Gate Bridge en het Golden Gate Park, Alamo Square met haar "7 Painted Ladies" (zeven mooie pastelkleurige Victoriaanse huisjes op een rij), 's middags hopelijk iets eten in North Beach (oftewel "Little Italy"), en dan willen we nog naar Haight Ashbury (de plaats waar de Summer of Love misschien wel voorbij is, maar waar je naar verluidt nog altijd dat hippiegevoel zou hebben als je er bent – de muziek van Janis Joplin werd hier gemaakt).

We zullen wel zien waar we geraken, maar we zullen veel taxi’s nemen, vermoed ik. Sausalito zou ik ook nog wel graag zien, mochten we daar nog tijd voor hebben, maar dan gewoon met de ferry oversteken. Over de brug fietsen om naar Sausolito te geraken, zien we niet zitten (veel kans op regen vandaag). Je zag sowieso al weinig van de rode kleur van de brug gisteren en vandaag zal dat niet anders zijn. En ik had nog zo gehoopt op een mooie zonnige foto van de Golden Gate Bridge!

Eerst gaan we ons klaarmaken om te gaan ontbijten. We hebben hier gisterenavond nog voorbij zo’n échte Amerikaanse diner (van de jaren 50) gelopen, waar we van plan zijn om een supergroot ontbijt te pakken, zodat we totaaaaaaal geen honger meer hebben tot later deze avond. Je kan daar pannekoeken en wentelteefjes eten en omeletten enz… Ik heb al raastige honger, dus ik denk dat ik wentelteefjes ga nemen. Die zijn hier toch megagroot. De Elvis-muziek klonk luid en duidelijk gisterenavond… Gelijk Jan op den bureau altijd zegt: "it is time for Elvis, because it is almost twelvis". Allé, eigenlijk is ‘t Franske Vandermeulen die dat zegt hé?

Haha, het eerste dat we opmerkten toen we onze kamerdeur achter ons dicht deden, was de kaart die we moesten uithangen, zodat het kamerpersoneel weet dat ze binnen mogen komen om je kamer op te ruimen. Die kaart dat je aan je deurknop hangt, was er dus eentje met een ster op, waarop staat: "the Star is out".

Superdeluxe en grappig toch? Echt weer iets voor mij. ;-)

We hebben trouwens héél goed (en véél) gegeten in Lori’s Diner, in true American style, waar de tijd is blijven stilstaan in de jaren 50.

Uiteindelijk zijn we gegaan voor een klassiek ontbijt; een dikke omelet met ham, een rösti en toast. Ik koos voor de volkoren-versie, Bart wil altijd witte toast. En zoals je ziet, konden we onze buiken goed vullen hé...

Amai, ik kreeg het juist op! Ik was dan nog wel zo zot om een potje gesneden banaan te vragen. Maar ik heb alles flink opgegeten, mijn flesje water "on-the-go" mee in mijn handtas en hopla: verder op stap!

Lekker lui na ons mega-ontbijt namen we een taxi richting de fameuze Golden Gate Bridge, waar we wat foto’s hebben genomen en eventjes op de brug zijn gelopen, maar er rap terug van gelopen zijn omdat we er bijna afwaaiden.

De regen en de wind maakten het echt guur, zodat we direct de bus terug namen om naar het Golden Gate Park te rijden. De bus was grappig om te doen, je moet dus aan een koordje trekken om aan te geven waar je wil afstappen. Een belevenis op zich als je nog nooit het openbaar vervoer in Amerika hebt genomen… Pas op, we zijn er heelhuids geraakt, maar we hebben genoeg ons plannetje moeten bovenhalen, want we wisten niet al te goed waar we het park moesten inlopen.

In het Golden Gate Park zijn we eerst via The Rose Garden gelopen langs het De Young Museum waar een tentoonstelling over Toetanchamon bezig was. We zijn niet echt binnengewandeld, maar wilden gewoon overal eens eventjes de "cultuur" opsnuiven en hier wat rond slenteren.

Niet ver daarvan ligt de Japanese Tea Garden, waarin ik wilde doorlopen. Wanneer we door de Japanse poort willen lopen, horen we zo'n Japanse in haar kotje mompelen: "it’s 5 dollar m’am". Zeg, dat ziet ge van hier: 5 dollar om in een tuin te mogen wandelen.

Ik heb dan maar de poort alleen en wat stukjes van de tuin gefotografeerd vanwaar ik stond, zonder te betalen. Nah. :-)

Uiteindelijk zijn we nog tot in Haight Ashbury geraakt, wat bestaat uit twee delen (Haight & Ashbury). Maar véél meer dan mooie Victoriaanse huizen, rare mensen op straat en wat vintage & alternatieve winkeltjes zie je niet. Hmmm…het lijkt hier een beetje doods.

Mocht dit huis te koop staan... ik zou het direct kopen. Zoooo mooi en typisch van hier!

Dan zijn we gauw doorgelopen om de bus te nemen richting Alamo Square, met de 7 bekende Victoriaanse Dames: mooie pastelkleurige huizen die op een rij uitkijken over een groen pleintje. We waren eerst van plan om er naartoe te lopen, tot we in de mot kregen dat we er niet gingen geraken. Ah ja, heuvel op - af - op - af... en ‘t zijn hier geen heuveltjes van Erica zoals meneer Bart Van den Bossche zong, maar fameuze heuvels om U tegen te zeggen. Man, ik voelde mij vandaag af en toe een bergbeklimmer, zo steil soms! Positief detail: we wandelen hier alles af wat we opeten.

Dus op de bus zitten we dan eindelijk, waar ik aan de buschauffeur met een briefje van 20 dollar wilde betalen. Je moet de papieren geldbriefjes in een soort van gleufje steken en dan betaal je automatisch je ticket dat je krijgt van de buschauffeur. Maar de buschauffeur zei: "ttttssss, no m’am, you can’t put the 20 in, don’t you have any smaller change?". We knikken allebei onschuldig van "nee", want we hadden – eerlijk waar – enkel grote briefjes in onze portemonnee zitten. Dankzij die brave, vriendelijke chauffeur mochten we gewoon een gratis ritje meerijden: "it’s ok, if you take the next bus, make sure you have smaller change with you". Het helpt toch soms om hulpeloos te kijken en toerist te zijn!

Aan Alamo Square aangekomen (dat op een heuvel ligt) hebben we nog eens vriendelijk gezwaaid naar de buschauffeur en zijn we zo over het groen grasveldje gelopen richting de 7 Painted Ladies.

Zo mooi dat die geschilderd en onderhouden zijn. De mensen die er wonen, moeten veel geld hebben. Of als die ooit hun huis verkopen, is dat wel kassa-kassa-in-the-pocket voor hen. Echt elke taxi of bus die hier stopt, is om toeristen er uit te laten om de huizen te kunnen fotograferen.

Ondertussen zijn we wel moe gewandeld en hebben we daar op een muurtje wat zitten rusten. Twee hondjes en een jonge mevrouw kwamen voorbij gewandeld. Zoals dat gaat, geraak ik weeral aan de praat met haar en begin wat met de hondjes te spelen en te knuffelen. Het ene, een bruin, klein Chihuahua, heet Pixie en het andere heette Lovely - een mix tussen een terriër en een Chihuahua.

Pixie - de kleine, vrouwelijke macho

Lovely - de zachte, vrouwelijke knuffelbeer

Op zo’n momenten missen we onze Lilly Crocodilly echt wel. Ik heb een paar fotootjes getrokken van die woefkes, omdat ze zo knoddig waren. Omdat Bartje per sé nog naar Best Buy wilde gaan, een goedkope mega-winkel waar ze enkel maar elektronica verkopen, zijn we op aanraden van die mevrouw er naartoe gewandeld. Manman, had ik daar maar nooit naar geluisterd, want ik had het wel eventjes allemaal gehad. Zo lang we moesten wandelen om er te geraken zeg! En zo’n rare buurt waar we ineens zaten! Op een gegeven moment had ik écht zoiets van: ik wil niet meer verder wandelen want sebiet stopt er zo één of ander buske van uit de films, en dan overvallen ze ons. Goh ja, ik en mijn fantasie hé, ik kan soms ook dingen overdrijven door mijn levendige fantasie misschien, maar ik had zo'n raar gevoel daar. En Bart vond het toch ook ineens niet meer zo veilig, dus we zijn flink beginnen doorstappen en hebben een beetje op onze tanden gebeten om zo rap mogelijk in Best Buy te geraken.

En zo miezeren dat het ineens deed.

Het kan hier ECHT alle kanten uit met het weer: op éénzelfde dag hebben we hier miezerregen, wind, wolken, mist én zon gehad. Jaja, je leest het goed: ZON! Die is hier om 16u00 ineens doorgebroken en ik zag eindelijk eens blauwe lucht tussen al die grijze wolken. Fantastisch vond ik dat. Na Best Buy zijn we met een taxi eventjes terug naar het hotel geweest, want ik had echt mijn buik vol van wandelen. In ‘t hotel hebben we een beetje op ons bed gelegen, ons opgefrist en dan ineens terug een taxi genomen naar Telegraph Hill. Ik wilde per sé nog op die heuvel waar Coit Tower staat om foto’s te kunnen nemen. Met het zonnetje nu eindelijk was doorgebroken, wilde ik wel wat leuke foto’s nemen.

Ik had geluk, want de zon is lang blijven schijnen… met veel wolken weliswaar, maar kom. Van Coit Tower zijn we naar beneden gewandeld (naar beneden is véél leuker dan naar boven klimmen) waar we in North Beach zijn gaan wandelen en in een Italiaans restaurant zijn verzeild geraakt, nl. Mona Lisa. Je hoorde het aan de conversaties tussen de obers onderling dat het hier nog échte Italianen waren. Toen ik het vroeg aan onze ober, vertelde hij dat zijn ouders uit Sicilië kwamen en zij ook thuis nog steeds altijd Italiaans spraken. Eventjes voelde ik mezelf in Italië, maar toen we dan onze wijn bestelden en die dan al kregen bij het voorgerecht, had ik zoiets van: "nee, we zitten toch nog altijd in Amerika". Jaja, je leest het goed… Als je hier je eten bestelt, krijg je je wijn al voor je je eten nog maar hebt! Maar dat vinden we niet zo erg, er zijn ergere dingen…

Bart die zich verlekkert op de pasta (en al aan 't genieten is van zijn glaasje wijn)

Bartje wilde hier ook wel eens de penne all’arrabiata uitproberen, want de meeste restaurants serveren die penne niet zo pikant. Maar we zaten hier bij de Italianen, en die weten blijkbaar wél hoe ze pikante penne moeten klaarmaken! Ik zag Bart roder en roder worden met de minuut. En brood dat ‘m heeft gegeten. :-) Hij heeft zijn bord proper leeggegeten, maar was content dat ‘m genoeg brood heeft gekregen. Bij mij zat de wijn direct in mijn kop…en daarna in mijn voeten.

Na ons lekker avondeten in Little Italy (oftewel North Beach) kwamen we nog voorbij een zalig ruikende snoepwinkel, waar we echt niet zomaar voorbij konden lopen zonder de "koopwaar" eens te gaan checken... We hebben dan wel niks gekocht, maar het zag er allemaal echt knap en lekker uit!

We kwamen dan nadien nog een restaurant tegen dat niet alleen een grappige naam had, maar ook bekend staat om veel look-specialiteiten klaar te maken: "The Stinking Rose". In deze etalage stond er zelfs een lookteentje met vampierentanden - wel grappig. Blijkbaar zou in Los Angeles ook een tweede restaurant te vinden zijn. Als je de website bekijkt, kan je de menukaart wel op zijn minst speciaal noemen...

Nadien zijn we doorgewandeld naar China Town en het Financial District.

Omdat de wijn in ons benen zit, zoals ik al zei, wilde ik nergens meer nog wat gaan drinken als "slaapmutske", dus gingen we terug naar het hotel, want ik moest nog beginnen aan mijn kaartjes te schrijven! Bart moest voor ons hotel wel nog eventjes stoer gefotografeerd worden met een rij moto's van de lokale zwaantjes...

In het hotel zit ik al lichtjes geïrriteerd met mijn ogen te rollen, want terwijl ik dit verslag van vandaag typ, zijn er net twee lawaaierige Amerikanen naast onze hotelkamer ingecheckt, die hier tegen elkaar aan ‘t praten zijn alsof ze allebei potdoof zijn. Zij heeft een klok van een stem (think: Fran Drescher uit The Nanny) en hij zit precies in onze kamer. Ze gaan naar één of andere "prom", want zij gaat haar "golden rose earrings" aandoen en haar "little black dress" en hij zit nu in bad. Gaan ze straks nog zeggen wie wat op 't toilet gaat doen? Ik hoop echt niet dat ze alles gaat beschrijven. En ik vraag me af of al die hotels hier zo gehorig zijn??? Wij hopen nu maar dat we vanavond weer niet op de muur moeten kloppen. Madam van hiernaast heeft precies ook een dikke valling, want die zit hier maar te niezen, en blijft niezen. Dan hoop ik voor haar dat 'r zwart kleedje niet van haar lijf waait, want met alleen dat aan is ‘t niet te verwachten dat haar valling gaat over zijn.

Goh ja, ik hoop dat wij hier een rustige nacht tegemoet gaan! Morgen rijden we richting Mariposa, vlakbij Yosemite National Park. Het binnenland in, waar het hopelijk warmer zal zijn dan hier. Gedaan met in onze jeans rond te lopen! Yeeeehaaaaa!

Morgen ga ik met moeite afstand doen van onze hotelkamer, maar zeker niet van mijn jeansbroek… Eindelijk eens terug in een rokje dan! En daarna terug in de auto, dat gaat weer een heel verschil zijn, want met al dat gewandel van de laatste dagen! We hebben al een hoop water ingeslagen zodat we met een gerust hartje kunnen vertrekken naar warmere oorden. Maar eerst nog eens een goei nachtje slapen in Hotel Diva, zodat we morgen goed uitgerust zijn.

Dikke kussen vanuit het iets zonnigere San Francisco!

Inge & Bart xxx