Dag 6 - San Francisco

Goeiemorgen vanuit San Francisco!

Allé, goeiemorgen… Goed is toch iets té zacht uitgedrukt, aangezien dag 6 al fantastisch is begonnen! Bespeuren jullie al een sarcastisch ondertoontje? ;-)

Hier komt ons verhaal wat wij deze nacht hebben meegemaakt. Na een eerste dag in San Francisco kruipen we laat in ons bed, als we drie luttele uurtjes later wakker worden gemaakt door een bende crapuul die het lollig vindt om andere mensen uit hun slaap te houden door het volume van de tv loeihard te zetten en tegen elkaar te staan brullen gelijk apen in de brousse. Zoals in de film hebben we hier al moe op de muur liggen bonken, roepen dat het wat stiller kan en nu -ik ben intussen al wakker van 3 uur plaatselijke tijd- is het exact 4u20 en hoor ik nog altijd in de achtergrond de tv en kan ik nog altijd niet slapen. 

Bart ligt ondertussen allang weer te maffen, die is maar eventjes wakker geworden - deels van mijn geklaag en het gebrul van hiernaast - en ik lig hier nu een beetje te surfen op het internet en de laptop. Al een geluk dat we die hebben meegenomen. Ik lig ondertussen met een scheef oog ook wat tv te kijken. Ik kan nu echt niet meer slapen. En 'k ben gewoon zo razend dat ik uit mijn slaap ben gehaald, dat ik besluit naar andere hotels te zoeken in de buurt die iets rustigere nachten kunnen aanbieden. En aan de balie zal IK deze morgen eens van wal steken en een beetje commandant spelen. Zo’n hardhorig kot. BAH! Ze zouden mijn geld gewoon terug mogen geven! Ik wil hier eigenlijk helemaal niet langer blijven, maar ja… Bart vindt dat we eerst moeten afwachten en zien of die mannekes hier nog zitten morgenavond.

Maar ik ben al lang bezig met andere betaalbare hotelletjes uit te zoeken hier in de buurt. Er is veel aanbieding, maar weinig met (gratis) parking… Uiteindelijk zie ik een héél leuk hotel: Hotel Diva, met speciale aanbieding: voor 114 dollar/nacht is de valet parking inbegrepen. Dan nog liever 15 dollar meer neertellen dan hier nog eens twee nachten rond te hangen, misschien helemaal niet meer te slapen en gelijk een zombie die stad hier bekijken.

Ik heb uiteindelijk die promotie geboekt bij Hotel Diva. Om 5u45 in de vroege morgen (bij jullie is het nu 14u45), wanneer we allebei klaarwakker zijn, gaan we nog eens kijken bij de balie om ons beklag te doen, maar er is niemand. De tv blijft hiernaast maar spelen en toen Bart aanklopte bij de buren, deed er niemand open. Waarschijnlijk zijn die mannen zat en/of stoned, want buiten de tv die nog altijd staat te lullen, horen we wel niemand meer praten.

Voor onze laatste twee dagen in SF slapen we nu in Hotel Diva in Geary Street, een deel van de Personality Hotels-keten.

We zitten daar vlakbij Union Square (met alle grote winkels en theaters). Je kan het hotel al eens bekijken op Hotel Diva en aan de hand van de foto’s te zien, kan het alleszins niet slechter zijn dan hier.

Aan het hartje op Union Square in San Francisco

Tegen 6u50 ben ik nog eens naar de balie van het motel gelopen, ondertussen al goed kwaad. Nu zat de vrouw van de eigenaar daar. Ik heb haar boos gevraagd om uit te checken. "Why? Did something happen??" Ja, en of er iets gebeurd was. Ik heb ineens heel mijn gal gespuwd aan de balie: dat we maar net 3 uurtjes hebben geslapen, naast een hoop lawaaimakers die – hebben we vanmorgen geroken – de hele tijd weed hebben liggen roken en dus waarschijnlijk helemaal "wasted" in de kamer lagen te slapen. Ze ging direct na welke nummer, en ging er iets van zeggen en wilde het nog zo’n beetje sussen, maar ik had gewoon gezegd: "no thank you, I don’t really want to stay here any longer". Dat madammeke verontschuldigde zich en maakte alles klaar zodat we konden uitchecken. Uiteindelijk vroeg ze dan of we al een ander hotel hadden gevonden, want dat de meeste hotels in het weekend wel eens kunnen volgeboekt zijn…. Yeah right, in mei? Ze wilde ons gewoon bang maken.

Bij Hotel Diva mochten we de auto voor het hotel laten staan, staff zou ons beestje wel veilig parkeren en onze koffers mochten gratis weggeborgen worden (mits er een tip wordt gegeven natuurlijk). In één woord: G-e-w-e-l-d-i-g! (Ik voel mij al net gelijk Eddy Wally die van alles high wordt! Hahaaaaa) Op de kamer konden we nog niet, die werd klaargemaakt tegen 15u00 plaatselijke tijd.

We zijn dus eerst naar het beginstation gelopen waar je een "cable car" kan nemen, helemaal naar Fisherman’s Wharf. Daar aangekomen, kwamen we daar een opgewekte zwarte kerel tegen, die Rodney heette. Een kwieke vent, die luidkeels begon te vertellen wat we zeker moesten zien en waar we zeker niet naartoe mochten gaan wegens te groezelige buurten. Rodney was blijkbaar een dakloze die de hele dagen de toeristen een beetje wegwijs maakte, en daarvoor dan wat centen ontvangt van de mensen die er iets voor willen geven. Zo kan hij dan voor één nacht zijn bedje reserveren in één van de opvangtehuizen in San Francisco. Iedereen die de film "the Pursuit of Happyness" heeft gezien, weet hoe erg het kan zijn voor iemand die dakloos raakt in Amerika.

We raakten aan de praat met hem, en die kerel vertelde ons dat hij eigenlijk van de Oostkust komt. Hij heeft wonderwel een diploma, heeft altijd goed gestudeerd en toch is hij dakloze geworden. En hoe… als ik zijn verhaal hoorde, werd ik er stilletjes van. Zijn gezin was een paar jaar geleden verhuisd naar San Francisco. Door de crisis was hij plots zijn job kwijt. Maar dan, na 11 september verloor hij zijn oudste zoon die in het Pentagon werkte, waar dus één van die vliegtuigen is ingevlogen. Die oudste zoon was de favoriet van zijn vrouw, die een jaar nadien gestorven is van verdriet.
Plots had hij geen vrouw, geen werk meer en nu leeft hij al een hele tijd op de straat. Maar hij zag het leven nog altijd zitten: 63 jaar. Per nacht moet hij sowieso telkens 12 dollar kunnen betalen om een warm bed + warm eten te krijgen in het opvangtehuis… Geen geld, geen opvang… Manman, en wij zitten soms te zagen als het weer eens tegenzit.

We zijn na zijn babbel met een dagpas via de "cable car" naar Fisherman’s Wharf gereden. Een hele belevenis! Die mannen moeten nogal forsbollen kweken hier, want een slappeling moet niks in de kabeltrammetjes zoeken zene. Vooral die hellingen: het is knap om te zien hoe dat die mannen volledig op de rem moeten staan zodat die tram niet volle bak naar beneden sjeest.

Hoe meer we richting de pier kwamen, hoe meer het begon te waaien en je voelde dan pas hoe koud het écht was. De wind snijdt langs je oren... We zijn er ergens in een souvenirwinkeltje ingewaaid, waar Chinezen overal sweaters, fleecetruien en windjacks verkochten. 't Zijn enkel de toeristen die het hier allemaal even koud hebben. Ik zweer het, ik had nooit gedacht dat het hier zoooo koud kon zijn. Vandaag heeft Bart het even koud gehad als mij, en die heeft het normaal gezien altijd veel te heet. Dus ik ben zeker niet de drama queen aan het uithangen!

We hebben alletwee zo’n dikke fleecetrui met kap gekocht waarop "San Francisco – California" staat, maar dan redelijk mooie… Aan Fisherman’s Wharf hebben we eerst nog wat rondgewandeld waar het serieus rook naar vis. Logisch.

En zo kwamen we terecht bij Pier 39, dat supertoeristisch is. Daar vind je allerlei restaurantjes, souvenirwinkeltjes, allé, de "usual stuff" dus. Maar toen wij daar aan kwamen gewandeld, was het doods en verlaten.

Die dingen gaan pas open rond een uur of 10, denk ik. In ieder geval was ik toch niet écht in de mood. Toch zeker niet deze morgen… Ik had eventjes een dipje. Het weer stak mij tegen, ik was moe en hongerig en een beetje lastig omwille van die slechte nacht in dat stom motel.

Mijn meest charmante gezicht: een even grote donderwolk als de andere grijze wolken boven mij...

Dat is allemaal omgeslagen na het bezoekje aan 't gevang! Haha! Alcatraz Island was fantastisch om eens gezien te hebben, we hebben de ferry tegen 10.30 genomen en na een paar minuten zit je al op dat eiland. Een steil eiland wel, want ook hier moet je stevige bilspieren hebben om die paar heuvels te bedwingen vooraleer je in de "prison" komt. Met koptelefoons hebben we via een audio tour alles zo’n beetje kunnen volgen. Wat er zoal gebeurde in the Rock, zoals de gevangenis ook al eens wordt genomend, en de "Great Escape" van mei 1962 waar er dus effectief drie mannen uit Alcatraz zijn geraakt, maar wat er daarna met hen is gebeurd, weet niemand. Waarschijnlijk onderkoeld geraakt en verdronken, aangezien San Francisco toch een eindje weg ligt van Alcatraz Island. En als ze niet onderkoeld zijn geraakt, dan wel opgegeten door haaien.

In ieder geval, dit is een echte aanrader om te doen. We liepen in die gevangenis er écht bij gelijk nen dikke toerist: koptelefoontje op, fototoestel in de hand en dan maar luisteren en tegen andere mensen oplopen.

En Amerikanen weten ook uit alles geld te kloppen! Na de audio tour, moesten we natuurlijk weer voorbij een "gift shop" waar je écht alles over Alcatraz kan vinden en kopen: boeken (over Al Capone o.a.), een stukje steen van Alcatraz, baseballs, de tinnen bekertjes die de gevangenen vroeger in hun cellen gebruikten, tot zelfs een onnozel tinnen "kantine-schotel" waar de gevangenen vroeger waarschijnlijk hun eten op kregen geschept. Echt waar, je vindt hier alles. En mensen kopen dat hé! Ik had geen zin om geld uit te geven, ik heb mijn foto's die dienen als souvenirs.

Na Alcatraz hebben we nog een stukje door Pier 39 gelopen, waar je dus de zeeleeuwen kan horen en bewonderen op hun vlotten. Die liggen daar stuk voor stuk lui te wezen en lawaai te maken (en dat gehoest en geroep van die zeeleeuwen betekent iets in dierentaal). Knoddig om te zien. Die zijn allemaal "aangespoeld" in januari 1990, vlak na de grote aardbeving hier in 1989. Ik heb een bladje meegenomen met meer informatie over het waarom en hoe, dus dat moet ik nog eens helemaal uitpluizen.

Coit Tower hebben we ook gezien en gefotografeerd, dat op Telegraph Hill ligt. We wilden er eerst naartoe gaan en van daaruit de stad fotograferen, maar het weer wilde weer niet mee.

Dus hebben we maar besloten om te wandelen richting Lombard Street – the crookedest street in the world. Van helemaal plat beneden, tot supersteil boven. Ik voelde mijn benen niet meer. Manman, iedereen lag hier te puffen – degenen die te voet tot boven wandelen… Het is een spectaculair uitzicht als je er eindelijk bent hoor.

Ik ben blij dat ik het heb gedaan, want het is een spectaculair uitzicht, maar ik ga toch geen tweede keer meer te voet daar zene... ;-)

De trapjes op Lombard Street, waar constant auto’s af willen rijden naar beneden in die bochtjes, zijn iets gemakkelijker om te nemen. We kwamen daar nog in onze wandeling een voorbijrijdende auto tegen met een zwarte kerel in die heel den tijd van die luide rapmuziek aan ‘t spelen was. En we waren er mee aan ‘t lachen, want ‘t was echt komiek. Zo echt een showbak op Lombard Street en dan al die raampjes open… ‘t Was weer een zicht om te zien! Bart probeerde ‘m nog te filmen, en dat moest die kerel hebben zene: direct zijn vingers naar buiten: "yeah... peace man".

Daarna reden we met een andere cable car naar Union Square, waar de stoere zwarte chauffeur Bart aansprak of hij zelf eens wilde proberen om de cable car te laten remmen. Die gast meende het, want hij heeft het een paar keer gevraagd. Bartje natuurlijk schrik om accidenten te veroorzaken, dus het aanbod vriendelijk afgeslagen. ‘t Was wel ne leuke chauffeur, eentje die kon lachen (en nog ne knappe ook). Sommige zijn nogal zuurpruimen, vinden wij.

Tegen 15u00 ‘s middags zijn we even terug naar het hotel gegaan. Daar waren ze zelfs zo vriendelijk om onze koffers te brengen tot op de kamer. Zalig. Mooi uitzicht vanuit onze kamer én heel stil hier. We gaan hier goed maffen! Propere badkamer ook, met lekker ruikende badproducten (ik denk dat ik dat ga meenemen in m’n sjakoche… hihi, ik ben precies ons moeke, die neemt ook altijd vanalles mee in haar sjakoche).

Ik ben hééééél fier dat iedereen zo’n leuke complimentjes geeft op mijn schrijfstijl. Bibi hier probeert ook haar best te doen hé. En het is leuker om het à la Inge te schrijven, dan: "en vandaag hebben we dit gedaan en dat gezien…". Iedereen zou in slaap vallen hé. We hopen toch dat jullie meegenieten van onze reis en ik kan het iedereen aanbevelen! Het zal een reis worden die onvergetelijk zal zijn voor ons!

Voorlopig houden we het hierbij, we gaan nu nog eens de stad intrekken (met de cable car misschien of anders per taxi) en lekker eten en nog wat winkels bekijken misschien. Alles is hier tot 20u30 open, en restaurants zelfs tot 23u00, dus lekker makkelijk.

Slaapwel voor jullie, en smakelijk voor onszelf… hihi! Njammmmmm, mijn maag rammelt al!

Dikke knuffel aan iedereen terug,

Inge & Bart xxx