Dag 5 - Carmel - SF
Hello from the USA!
We beginnen waar onze dag is geëindigd. Gisterenavond in Carmel zijn we vroeg in slaap gevallen, met het geluid van de oceaan op de achtergrond. Echt zalig geslapen… tot op een gegeven moment ik opeens wild werd wakker geschud. Bart heeft niks gevoeld, maar ik voelde alles meebibberen in de kamer, dus ik vermoed dat er ‘s nachts een kleine aardbeving is geweest hier. Spijtig genoeg ben ik het ‘s morgens wel vergeten vragen aan Margo & Brenda van onze B&B.
Deze twee vrouwen zijn werknemers van Sea View Inn in Carmel, die er al meer dan 20 jaar werken. Het huisje zelf is eigendom van iemand anders. Het is ingericht als hotel/bed & breakfast. Vanmorgen liepen we naar beneden en de geur van verse koffie (dat we alletwee niet lusten) en "gingerbread cake" kwam ons al tegemoet in de hal. De tafel was gedekt met kaarsjes, verse bloemetjes, kommetjes en tasjes… Je kon verse fruitsla eten, een soort van peperkoek-cake, allerlei soorten ontbijtgranen, verse yoghurt met schijfjes banaan, bagels, brood, vers geperst fruitsap… Mmmmmh, zalig!
We zijn er lang blijven plakken, want na ons ontbijt kwam Margo nog een hele tijd met ons een praatje slaan. Ze bleek oorspronkelijk van Glasgow, Schotland. Haar dochter woont nu in Santa Barbara en zelf was ze ooit in een vroeger leven reisagente. Margo was 59 maar leek veel jonger, omdat ze zo tenger leek en de ganse tijd kwiek rondhuppelde. Margo zei dat het weer in San Francisco wel warmer zou worden, omdat we vroegen of het weer zo regenachtig kon blijven. Ze zei dat dat kwam omdat Carmel & Monterey in een soort van "peninsula" oftewel schiereiland, liggen. En daarom kan het weer hier redelijk vaak mistig, koud en regenachtig zijn, vooral in de lente dan. Uiteindelijk kregen we ook nog een hele hoop tips van haar van wat we zeker niet mochten missen in San Francisco en waar we moesten shoppen.
We zijn er lang blijven plakken, want na ons ontbijt kwam Margo nog een hele tijd met ons een praatje slaan. Ze bleek oorspronkelijk van Glasgow, Schotland. Haar dochter woont nu in Santa Barbara en zelf was ze ooit in een vroeger leven reisagente. Margo was 59 maar leek veel jonger, omdat ze zo tenger leek en de ganse tijd kwiek rondhuppelde. Margo zei dat het weer in San Francisco wel warmer zou worden, omdat we vroegen of het weer zo regenachtig kon blijven. Ze zei dat dat kwam omdat Carmel & Monterey in een soort van "peninsula" oftewel schiereiland, liggen. En daarom kan het weer hier redelijk vaak mistig, koud en regenachtig zijn, vooral in de lente dan. Uiteindelijk kregen we ook nog een hele hoop tips van haar van wat we zeker niet mochten missen in San Francisco en waar we moesten shoppen.
Omdat het onderweg naar San Francisco begon te regenen, wilden we naar Gilroy rijden. Daar ligt een supergroot overdekt Outlet Shopping Center (Gilroy Premium Outlet). Ik kocht hier heel goedkoop de nieuwe parfum van Diesel – Fuel for Life, en Bart de parfum Summer Fizz van Davidoff, want die vind je niet meer in België.
Ik wilde ook nog een portemonnee van Guess kopen voor mijn lieve nichtje Ellen, maar aangezien we nog een Outlet Shopping Center zullen tegenkomen in Las Vegas waar misschien nog meer keuze is, wilde ik nog wachten.
Gilroy is blijkbaar bekend om zijn kersen…en knoflook! En voor dat laatste hoefde je zelfs nog niet je airco aan te zetten of je raam open te doen, want de geur kwam binnengedrongen in de auto. Stinkie winkie à volonté!
Maar buiten dat en het outlet shopping center was er in Gilroy niet veel te zien. Goed om te shoppen, dat wel: op de reeds verlaagde prijzen ging er nog eens zo’n 40 tot 50% van de prijs af. Koopjes kan je hier wel vinden dus! Na Gilroy reden we in één stuk door naar San Francisco, in de hoop dat we nog heel wat van de stad konden zien.
En wat een druk verkeer in SF, zeg! Pffff, waren wij blij dat we veilig en wel op die parking van ons motelletje raakten. Maar dat motelletje bleek ook net zoals in de films: even louche en donker. Buiten leek alles redelijk normaal, maar in onze kamer was het een pak minder. De kamer leek ook proper, maar ik was toch vies van de sprei op ons bed. En als we onze tv of laptop aanzetten, flikkerde het lampje op het nachttafeltje. Het was ook gehorig, net zoals alle motels waarschijnlijk… Als de buur zijn deur dichtgooide, sprong ik een halve meter in de lucht van ‘t verschieten. Maar voor een zacht prijsje mag je geen luxe verwachten hé.
De eigenaar van dit motel wil ik hier ook wel eventjes plastisch omschrijven. Op zijn minst is hij raar te noemen. Misschien is dat nog wat zacht uitgedrukt. Die man kwam half slapend uit zijn kleine "living" van achter de hoek, ongeïnteresseerd en met zijn dikke buik al botsend tegen de hoge balie. Ik dacht nog: "wat gooien ze hier nu binnen". Meneer vroeg eerst - redelijk nors - onze naam, gegevens en creditcard, om daarna plots héél wakker en opgewekt te vertellen wat we zeker moesten zien en wat interessant was en waar alles lag (aangeduid op een plannetje). Net alsof hij een pilletje had geslikt.
Hij had een serieuze tattoo op zijn hand, en vanaf het moment dat hij begon te vertellen, wist ik al waar de klok hing: "daar kunt ge nog iets zien van ‘t leger, daar kunt ge nog kanonnen zien van uit den tijd van de Wereldoorlog, enz.". Een fan van het leger, en de oorlog, en een pietje precies ook, bleek nadien. We zaten nog maar net in onze motelkamer of we kregen al telefoon. Of we onze auto niet een beetje rechter tussen de lijntjes konden parkeren. ‘t Moest écht schoon tussen de lijntjes van meneer… Pfff, al een geluk dat we hier alleen maar moesten zijn om te slapen.
Maar buiten dat en het outlet shopping center was er in Gilroy niet veel te zien. Goed om te shoppen, dat wel: op de reeds verlaagde prijzen ging er nog eens zo’n 40 tot 50% van de prijs af. Koopjes kan je hier wel vinden dus! Na Gilroy reden we in één stuk door naar San Francisco, in de hoop dat we nog heel wat van de stad konden zien.
En wat een druk verkeer in SF, zeg! Pffff, waren wij blij dat we veilig en wel op die parking van ons motelletje raakten. Maar dat motelletje bleek ook net zoals in de films: even louche en donker. Buiten leek alles redelijk normaal, maar in onze kamer was het een pak minder. De kamer leek ook proper, maar ik was toch vies van de sprei op ons bed. En als we onze tv of laptop aanzetten, flikkerde het lampje op het nachttafeltje. Het was ook gehorig, net zoals alle motels waarschijnlijk… Als de buur zijn deur dichtgooide, sprong ik een halve meter in de lucht van ‘t verschieten. Maar voor een zacht prijsje mag je geen luxe verwachten hé.
De eigenaar van dit motel wil ik hier ook wel eventjes plastisch omschrijven. Op zijn minst is hij raar te noemen. Misschien is dat nog wat zacht uitgedrukt. Die man kwam half slapend uit zijn kleine "living" van achter de hoek, ongeïnteresseerd en met zijn dikke buik al botsend tegen de hoge balie. Ik dacht nog: "wat gooien ze hier nu binnen". Meneer vroeg eerst - redelijk nors - onze naam, gegevens en creditcard, om daarna plots héél wakker en opgewekt te vertellen wat we zeker moesten zien en wat interessant was en waar alles lag (aangeduid op een plannetje). Net alsof hij een pilletje had geslikt.
Hij had een serieuze tattoo op zijn hand, en vanaf het moment dat hij begon te vertellen, wist ik al waar de klok hing: "daar kunt ge nog iets zien van ‘t leger, daar kunt ge nog kanonnen zien van uit den tijd van de Wereldoorlog, enz.". Een fan van het leger, en de oorlog, en een pietje precies ook, bleek nadien. We zaten nog maar net in onze motelkamer of we kregen al telefoon. Of we onze auto niet een beetje rechter tussen de lijntjes konden parkeren. ‘t Moest écht schoon tussen de lijntjes van meneer… Pfff, al een geluk dat we hier alleen maar moesten zijn om te slapen.
Je kan al raden: lang wilde ik niet op die kamer blijven. Eerst verkenden we de buurt een beetje. En zagen we een paar goeie restaurantjes voor de komende dagen, die we zeker niet wilden missen.
Onze trip door de stad was echt wel leuk, maar je voelt het serieus in je billen. De eerste drie blokken vanaf ons motel waren al serieus steil, en zeker niet om te lachen. Wat was ik blij dat ik na 3 ‘blocks’ de heuvels van San Francisco niet zelf meer moest bedwingen, maar dat een taxi het andere werk voor ons deed. De eerste taxi chauffeur was echt héél lief, die kerel was blijkbaar al overal in Europa geweest (hier vragen ze altijd vanwaar je komt), dus die kon ook over heel wat dingen meepraten. En die gast reed echt superrelaxed, héél wat anders dan onze tweede chauffeur die ons terug aan het hotel heeft afgezet.
Die kerel zag er pas stoer uit (ik vond het eerder eng): piercings in zijn tong, neus, oren (en waar nog!?) en nog een pak tattoos op zijn handen, armen en weet ik veel waar. Zelfs deze kerel had al in België gezeten! En iederéén heeft hier blijkbaar die film "In Bruges" gezien, dus is ‘t wel gemakkelijk om te zeggen dat je van "Bruges" komt. Antwerpen is ook al redelijk bekend bij sommigen. En Kortrijk had onze tweede taxichauffeur al rijdend gedaan, maar die vond ons land "too scary to drive around". Ik moest daar eens goed om lachen, want diezelfde kerel reed wel tegen 90km op en af die heuvels hier!
Op het plein Union Square, dat eigenlijk veel winkels, hotels en theaters heeft, zie je vooral veel werkende kantoormensen. Frappant, want tussen alle toeristen en working class peeps zie je ook héél veel arme mensen hun eten uit vuilbakken halen. Echt, mijn hart brak. Ik dacht dat ik al erge dingen had gezien in LA, maar hier is het nog erger. De mensen lopen rond met karretjes en zitten met hun hand gewoon in de vuilbak om iets deftigs eruit te kunnen vissen. Of ze komen gewoon naar je toe en vragen om sigaretten of geld. Niet dat ze je aanklampen hier, maar ik vind het wel erg om te zien. Spijtig genoeg kun je niet al je geld aan die mensen geven, of we zouden rap terug in België zitten, vrees ik…
Op datzelfde plein klampte een dakloze ons aan en vroeg in ruil voor een paar dollars of hij ons wat moest helpen met te gidsen. Ik zei dat het niet hoefde, maar door naar zijn verhaal te luisteren hoe hij dakloos werd met zijn vrouw, kreeg ik écht een gewetensprobleem en stopte ik hem 20 dollar toe. Misschien is dat dom van mij en misschien heeft die man dat gewoon opgesoupeerd met zijn maten, maar misschien was dat ook wel een hulp voor hem en zijn vrouw (als zijn verhaal waar bleek te zijn). In ieder geval, ik kreeg het niet over mijn hart om er eerst mee te praten en dan niks te geven. Hij zag er helemaal niet hulpeloos uit, maar toch kon je de pijn en de hulpeloosheid voelen als hij zijn verhaal deed aan ons. Mijn hart kon niet nee zeggen...
Op datzelfde plein klampte een dakloze ons aan en vroeg in ruil voor een paar dollars of hij ons wat moest helpen met te gidsen. Ik zei dat het niet hoefde, maar door naar zijn verhaal te luisteren hoe hij dakloos werd met zijn vrouw, kreeg ik écht een gewetensprobleem en stopte ik hem 20 dollar toe. Misschien is dat dom van mij en misschien heeft die man dat gewoon opgesoupeerd met zijn maten, maar misschien was dat ook wel een hulp voor hem en zijn vrouw (als zijn verhaal waar bleek te zijn). In ieder geval, ik kreeg het niet over mijn hart om er eerst mee te praten en dan niks te geven. Hij zag er helemaal niet hulpeloos uit, maar toch kon je de pijn en de hulpeloosheid voelen als hij zijn verhaal deed aan ons. Mijn hart kon niet nee zeggen...
Omdat ik na onze babbel in de kou wat wilde opwarmen, liepen we eerst door het shopping center aan Union Square, waar onze eerste taxichauffeur ons netjes had afgezet. Je vindt daar alles: Macy’s, Bloomingdales, SAKS, genoeg om je dag shoppend te vullen.
Bij Victoria’s Secret scoorde ik een lingeriesetje. Natuuuuuurlijk moest Bart overal buiten blijven staan, want "women only" hier in de pashokjes. Hij zou die andere vrouwen eens moeten zien "in hunnen blote" hé. :-) Dat was eventjes wennen hier in Amerika, want wij zijn het zo gewoon dat mannen mee aan het pashokje van hun vrouw staan te wachten. Maar hier is dat een absolute no-no: de mannen moeten braafjes buiten in een gemeenschappelijke ruimte van de winkel wachten. Preutsheid en porno in Amerika: allebei even groot. Een contradictie die zelf ook niet groter kan zijn.
Bij Victoria’s Secret scoorde ik een lingeriesetje. Natuuuuuurlijk moest Bart overal buiten blijven staan, want "women only" hier in de pashokjes. Hij zou die andere vrouwen eens moeten zien "in hunnen blote" hé. :-) Dat was eventjes wennen hier in Amerika, want wij zijn het zo gewoon dat mannen mee aan het pashokje van hun vrouw staan te wachten. Maar hier is dat een absolute no-no: de mannen moeten braafjes buiten in een gemeenschappelijke ruimte van de winkel wachten. Preutsheid en porno in Amerika: allebei even groot. Een contradictie die zelf ook niet groter kan zijn.
Bij Victoria's Secret kreeg ik een complete opmeting van mijn bovenlichaam, want ik wist natuurlijk niet welke maat ik moest kopen in Amerika. Die vrouwen troonden mij mee naar de paskamers, waar ik een heel schuif vol beha’s kreeg om te passen. Ik was wel zeker meer dan een halfuur zoet met enkel beha’s aan en uit te doen.
Met mijn aankoop in mijn handen liepen Bart en ik uit Victoria’s Secret, op weg om een lekker restaurantje te zoeken, als er plots één of andere maffe, gladde kerel me deed stoppen: "oh my god, these nails are so "naturelle", you’re perfect for my products". En hup, hij greep mijn hand en vingers in een houtdraai zodat ik niet meer weg kon lopen, nam vliegensvlug een blokje en begon gelijk een zot over mijn nagels te wrijven. Intussen stond hij met zijn Spaanse tongval een hele monoloog te voeren, want ook al was hij tegen mij bezig, ik verstond er geen snars van. Dan zei hij plots tegen mij: "do you believe in magic?" En hij liet mijn nagel zien: die blonken zo hard als een spiegel. Echt waar, alsof er een laagje glanzende nagellak op zat! Mmmh... knap dat dat blokske dat kon, maar ik had geen zin om gelijk een zot over mijn nagels te wrijven elke dag. Die kerel vond het allemaal meer geweldig dan ikzelf, want hij begon nog rapper te praten (dat hij niet over zijn woorden struikelde). Zo enthousiast om mij vanalles aan te smeren, zoals een grote verzorgingsset, waarvoor hij eerst $89,95 vroeg, daarna werd dat $49,95 en dan begon hij er nog wat van zijn prijs af te doen omdat ik maar bleef zeggen: "No, thank you". Uiteindelijk duwde hij zijn visitekaartje in mijn handen. Morgen moest ik zeker terugkomen om zo’n setje te kopen. Want: "our promotion ends tomorrow". Yup.
Met mijn aankoop in mijn handen liepen Bart en ik uit Victoria’s Secret, op weg om een lekker restaurantje te zoeken, als er plots één of andere maffe, gladde kerel me deed stoppen: "oh my god, these nails are so "naturelle", you’re perfect for my products". En hup, hij greep mijn hand en vingers in een houtdraai zodat ik niet meer weg kon lopen, nam vliegensvlug een blokje en begon gelijk een zot over mijn nagels te wrijven. Intussen stond hij met zijn Spaanse tongval een hele monoloog te voeren, want ook al was hij tegen mij bezig, ik verstond er geen snars van. Dan zei hij plots tegen mij: "do you believe in magic?" En hij liet mijn nagel zien: die blonken zo hard als een spiegel. Echt waar, alsof er een laagje glanzende nagellak op zat! Mmmh... knap dat dat blokske dat kon, maar ik had geen zin om gelijk een zot over mijn nagels te wrijven elke dag. Die kerel vond het allemaal meer geweldig dan ikzelf, want hij begon nog rapper te praten (dat hij niet over zijn woorden struikelde). Zo enthousiast om mij vanalles aan te smeren, zoals een grote verzorgingsset, waarvoor hij eerst $89,95 vroeg, daarna werd dat $49,95 en dan begon hij er nog wat van zijn prijs af te doen omdat ik maar bleef zeggen: "No, thank you". Uiteindelijk duwde hij zijn visitekaartje in mijn handen. Morgen moest ik zeker terugkomen om zo’n setje te kopen. Want: "our promotion ends tomorrow". Yup.
Na ons shopping avontuur maakten we een eindje verderop de stop van de "cable car" mee. Deze trams zijn het handelsmerk van de stad!
Die kabeltrammetjes rijden door een groot stuk van de stad waar je dus ofwel in kan gaan zitten, of aan kan hangen als er geen plaats meer is om te zitten. En deze kabeltrams rijden op stalen kabels in de grond. Na de rit van de "cable car" stappen de mensen uit en de twee bestuurders (altijd mannen) moeten dan de kabelkar helemaal omdraaien, zodat de kabeltram terug naar boven kan rijden. Er kunnen enkel sterke mannen mee rondrijden, want de kabels waarmee de tram zich kan verplaatsen, liggen in de baan en zo’n kar weegt ook serieus wat. Dus de twee chauffeurs van zo’n kabeltrammetjes (er zijn er altijd twee nodig: de "gripman" die de hefboom moet aantrekken en de "brakeman" die de remmen moet aanzetten om de tram tot stilstand te brengen) hebben allemaal stevige spieren, stevige laarzen en grove handschoenen aan. Die zijn écht nodig om stevig aan de rem te trekken, vooral op die hellingen hier. En ze zijn steil, geloof ons!
We waaiden daarnet in een restaurantje dat ons wel lekker leek, en ja hoor… weeral Italiaans gegeten. In "Cesario’s" liepen we een beetje op goed geluk zonder reservatie binnen - dankzij de ijskoude wind die ons naar binnen dreef. Ik koos voor een schotel ravioli, gevuld met spinazie en ricotta, daarbovenop een stukje gegrilde kip, en daarover nog een tomatenroomsaus. Ik heb hier al veel van mijn Lactose-OK pillekes moeten slikken...
Bart nam de penne alla bolognese met champignons en basilicum. Dat was allemaal héél lekker, maar als je het aan ons vraagt, missen we toch het eten van België. Hier staan er altijd wel van die rare combinaties op de menukaarten en ook al lust ik tegenwoordig heel veel, die combinaties lijken me soms echt niet te eten.
Echt veel foto’s namen we vandaag niet, want het weer was ook vandaag weer niet denderend. Het voelde meer aan als een Belgisch weertje. Het zonnetje kwam ook vandaag niet door. Ter vergelijking: in Gilroy was het een mooie 30°C warm mét zon, en kon ik een rokje aan houden met teenslippers. Hier in San Francisco was het eventjes 20°C minder dan in Gilroy! En dan nog wel een uurtje later! In SF was het hooguit 14°C ofzo, zonder zon én met deze wind voelde het veel kouder aan. Ik heb al de ganse tijd mijn jeansbroek aan gehad trouwens.
Een dikke fleecetrui gaan we morgenvroeg kopen, aangezien ik die nog nergens heb gevonden. Volgens onze buurman Hans (merci voor de tip!) verkopen ze jassen en fleecetruien aan de pier, dus ga ik morgen zeker eens kijken met Bart. Die ga ik wel nodig hebben, want morgen kruipen we op de ferry richting Alcatraz en ik wil daar toch zeker niet uit mijn vel waaien. Tegen 10.30u morgenvroeg moeten we al op de pier staan, dus vanavond moeten we zeker de wekker zetten. Bart ligt nu al te maffen op bed, die is uitgeteld na onze wandeling door de stad en het shoppen waarschijnlijk.
En ik ga het hier ook eens bijna stoppen, aangezien de oude ijskast hier daarnet aansprong en het licht hier weer eens flikkerde. Manman, straks zitten we hier nog zonder licht in dit hol van Pluto. Ik zit hier toch niet op mijn gemak...pfff! Bart moet deze keer aan de kant van de deur slapen, voor het geval dat er hier iemand aan ons deur staat. Allé, dat zal wel niet, want het is hier wel een veilige buurt, maar heel het motel heeft echt zo’n louche, vreemd gevoel.
Ik weet het niet, misschien ligt het wel aan de kleuren van de kamer. De raampjes zijn piepklein, en door de donkere sprei en tapis plein (oftewel vasttapijt) lijkt het hier nog kleiner, vuiler en donkerder. Bah.
Ik weet het niet, misschien ligt het wel aan de kleuren van de kamer. De raampjes zijn piepklein, en door de donkere sprei en tapis plein (oftewel vasttapijt) lijkt het hier nog kleiner, vuiler en donkerder. Bah.
Nog een dikke zoen van ons en slaapwel! Zzzzzzzzzzzz….
Inge & Bart xxx
P.S.:
@ paps en mams: jaja, ik blijf goed vertelselkes vertellen hé? Ben blij dat jullie altijd goed meevolgen, dus zeker blijven lezen hé! Laten jullie moeke ook meelezen? En een dikke zoen geven aan ons scheetje! Dikke knuffel en tot morgen, dikke zoen xxx!
@ paps en mams: jaja, ik blijf goed vertelselkes vertellen hé? Ben blij dat jullie altijd goed meevolgen, dus zeker blijven lezen hé! Laten jullie moeke ook meelezen? En een dikke zoen geven aan ons scheetje! Dikke knuffel en tot morgen, dikke zoen xxx!
@ Stefaan: We zijn hier héél voorzichtig, je broer brengt ons altijd veilig op de juiste plek, dankzij Josefientje de gps. Vandaag schrijven we de kaartjes, dus binnenkort de brievenbus in ‘t oog houden hé! Knuffels xxx
@ Ellentje: nog eens merci voor de tip van Sea View Inn. Ik hoop dat ik daar ooit nog eens naartoe kan gaan. Zo rustig en gezellig en zo’n lieve mensen. Zalig aan de wijn nippen aan het haardvuur… Mmmmh! I know what you mean now! Smoochies xxx
@ Ellebelleke: ik ga waarschijnlijk dezelfde portemonnee kopen voor jou als voor mij. Maar we hebben toch dezelfde smaak, en het zijn allemaal even mooie en niet duur, dus… Nog nen dikke kus voor jullie twee hé schattenbol! xxx
@ papa Jan & Marleentje: hihi, ik heb liggen lachen in ‘t bed toen ik vanmorgen opstond (dat was dus rond 7uur, dus -9uur met jullie). Tegen het kiekenkot rijden en den bumper helemaal scheef! Zo te lezen hebt ge weer vanalles uitgestoken. Ik wist wel niet dat meneer den ingenieur zo’ne goeie pétanque-speler was? En dan nog zo stoefen over zijn kunsten zeg. Marleentje, de Jan is toch braaf geweest op den bureau de vrijdag hé? De groetjes aan de rest van den bureau en bedank Mieke voor haar berichtje op mijn weblog hé!
@ iedereen: keep it coming, jullie berichtjes! Het eerste wat wij hier namelijk doen als we opstaan, is kijken of we al reacties hebben gekregen op onze neergeschreven avonturen. Doe zo voort, want het werkt wel stimulerend.
Reacties