Dag 4 - Pismo Beach - Carmel
Dag iedereen!
Dag 4 van onze vakantie en het besef is doorgedrongen dat we eigenlijk nog maar weinig strepen zon hebben gezien. Inge Pinge is daarom vandaag redelijk ambetant. We zijn gisterenavond gaan slapen met veel mist en bewolking. Vanmorgen zijn we opgestaan met net hetzelfde weertje. En die mist is blijven hangen. In onze Ford Escape voelen we ons een beetje als "Gorillas in the Mist".
Het grijze weer buiten beschouwing gelaten rijdt onze auto wel heel comfortabel in de bergen. Bergen en bochten hebben we eventjes genoeg gezien, ik vooral. We zijn vandaag na een lange, bochtige tocht vanuit Pismo Beach om 16u00 in Carmel-By-The-Sea aangekomen. Eerlijk: we hebben hoofdpijn van de hoogteverschillen en zijn een beetje misselijk aangekomen in onze Bed & Breakfast "Sea View Inn". Manman, wat ben ik blij dat ik Ellen haar wijze raad heb gevolgd om hier een kamer te boeken! (Merci Ellentje, love you!)
We kwamen hier daarstraks aan en Brenda & Margo verwelkomden ons onmiddellijk hartelijk in deze schattige en pittoreske "Inn". Het is hier zo rustig en mooi! We zeiden al tegen elkaar: "mja, hier zouden we nog wel kunnen wonen". De kamer is klein, maar oh zo knus. Echt schattig. Hier ga ik goed slapen, ik weet het zeker.
De bed & breakfast is een mooi, houten huisje met een open veranda vooraan waar je kan zitten.
Binnen kan je relaxen in de living met overal zitplaatjes en gezellige raamerkers, en binnen stond de thee met zelfgemaakte koekjes al klaar voor ons! Toen we zeiden dat we hier op aanraden van vrienden geboekt hebben, vonden ze dat geweldig: "all the way from Europe to here, wauw".
Het enige wat we hier wel heel erg missen, is onze woef Lilly. Want vanaf dag 1 is het ons hier al opgevallen dat mensen in California wel zot zijn van dieren, vooral hondjes dan. En zeker hier in Carmel-by-the-Sea! Blijkbaar is Carmel beroemd en berucht geworden door Clint Eastwood die hier van 1984 tot 1989 burgemeester is geweest. Ergens in de buurt moet hier nog een soort van ranch staan dat eigendom is van meneer Eastwood, die nu omgebouwd is tot restaurant/lounge/café waar je iets kan eten of drinken. Maar waarschijnlijk wel heel duur, zoals alles hier in Carmel. We hebben wel gevraagd aan Brenda waar je redelijk goedkoop kan eten, en we hebben een plannetje meegekregen, dus dat komt wel in orde. Eerst nog eventjes verder schrijven aan mijn blog en dan mogen we sebiet beneden in de living aanschuiven bij de eigenaars voor een glaasje wijn en kaas. Mmmmh...
Misschien moet ik eerst beginnen waar ik ben gestopt. Voor we in Carmel aankwamen, hadden we eerst een lange trip afgelegd van ongeveer 300 km. Die liep langs highway 1, de mooiste kustroute hier in de Verenigde Staten. En dat is hij ook, als je geluk hebt met het weer. Mocht de zon geschenen hebben, was het prachtig geweest. De kustroute is wel een beetje bochtig en steil met momenten. Sneller rijden dan 25 miles per hour, wat dus zoveel is als ongeveer 40 km/u kan je niet… En dan nog zat ik soms te zagen tegen Bart: "stop hier maar, rij eens wat trager, want ik ben misselijk". Al een geluk dat er onderweg héél veel viewpoints zijn waar je kan stoppen en foto’s nemen.
Na onze winderige nacht in Pismo Beach gingen we eerst tanken om daarna richting Morro Bay te gaan waar we die gigantische rots hebben gefotografeerd. Da's een gigantische ronde rots (Morro Rock) die uit het water komt gerezen. Daar zijn we niet lang gebleven, want het was koud, grijs, het waaide erg hard en er was geen kat te bespeuren en alle kraampjes of restaurantjes waren nog dicht.
Via Highway 1 stopten we dan eerst in Cambria om Moonstone Beach te fotograferen. Hier zie je een heel mooi, ruig zeelandschap met veel rotsen. Met de grijze, donkere wolken en een duidelijk kalme oceaan lijken de foto's nog ruiger dan in het echt. En je ruikt de zee écht al vanop de kustweg als je het raam nog maar opendoet!
Dan stopten we aan Hearst Castle, het Visitor Center. Hearst Castle is een soort van groot kasteel in de heuvels van San Simeon, gebouwd door multimiljonair en mediamagnaat William Randolph Hearst. Een excentrieke vent met veel geld die uiteindelijk een erfgoed achterliet, volgestouwd met meubels, zwembaden, en meer van die kitscherige dingen. In zijn kasteel, dat ongeveer 6 mijl verder gelegen was, te vertrekken vanuit het Visitor Center, gaven ze rondleidingen. Maar die startten pas opnieuw rond half 1 in de middag. Dat lange wachten én de kostelijke inkomprijs van 24 dollar per persoon zagen we niet zitten. No way José. We hebben in het museum rondgelopen én buiten gekeken of we daar het kasteel misschien konden fotograferen, maar de mist hing zo laag rond de heuvels, dat we nada, niks, noppes, nul konden zien.
Dit was ons zicht...
We liepen terug naar de parking, een beetje beteuterd vanwege het koude, mistige weer en ik dacht… "zal ik misschien ook ineens een foto nemen van het landschap en de koeien die hier staan te grazen in het droge gras". Had ik even verkeerd gedacht. Ik stond met mijn teenslippers (ik vraag me af waarom ik in godsnaam mijn slippers aan had in plaats van schoenen!) in de zijkant van de berm met wat takken en hout op een stapel naast me, net klaar om mijn foto te nemen, als Bart ineens verschrikt roept: "Schat, pas op, een slang". Met een luide gil liep ik heel snel weg en keek ik overal goed waar ik stapte. Ah ja, ik had eens moeten trappen op zo'n lelijk monster! Die had allang in mijn tenen gebeten. En Bart had er bijna op getrapt en die had zijn sportschoenen aan. ‘t Was zo’n klein, smal, venijnig slangetje.
Na onze teleurstelling bij Hearst Castle reden we verder naar "Elephant Seal Beach", waar je een hele hoop dikke zeeleeuwen, walrussen (denk ik toch) en eekhoorntjes vindt. Die eekhoorns zijn echt maffe beesten: die komen héél dichtbij, tot aan je tenen, omdat ze hopen dat je nootjes bij je hebt. Er zat er eentje zo luid te piepen. Die had fameuze honger waarschijnlijk.
De zeeleeuwen waren rustig aan ‘t baden in ‘t water, de rest lag lui op een hoop opeengestapeld. Te liggen, te slapen en te luidruchtig te relaxen. Af en toe een beetje zand op elkaar strooien, maar verder waren ze te lui om te bewegen. (Bijna zoals ik op luie dagen)
En de mist op onze tocht langs highway 1 was niet gelogen...
Onderweg stopten we ook om foto’s te nemen aan het Julia Pfeiffer Burns State Park, wat bekend is om zijn rots waaruit een waterval op het strand terecht komt. Magnifiek!
De rots en dat uitzicht hebben we gezien, maar de waterval was er toen niet. We liepen een eindje naar de inkom van het park, maar daar bleek dat de weg naar de rots gesloten was wegens branden die er recent geweest waren. We bleven er niet te lang staan, want ik begon hoofdpijn van de koude te krijgen. Het was echt niet aangenaam om buiten te blijven in deze mist en op die hoogte. Snel kropen we terug in onze verwarmde auto waar we dan doorreden naar Big Sur.
Big Sur is een stuk beroemde kustroute waar je echt adembenemende dingen ziet.
Zoals onder andere deze beroemde "Bixby Bridge". Hier had je echt een magnifiek mooi uitzicht, waar de mist een klein beetje wegtrok en je even het blauwe water van de oceaan kon bewonderen. En warempel zagen we af en toe plots wat blauwe hemel door de mist priemen! Op deze foto waar ik als een diva lig te poseren, hoorden we op het moment van de foto twee auto’s tegen elkaar botsen toen ze wilden wegrijden van de parking. Ik had misschien iets minder uitdagend moeten gaan liggen op die rots. Haha!
Onderweg stopten we nog eventjes op een kleiner uitkijkpunt om een paar mooie foto’s te nemen wanneer er twee mannen in hun pick-up allerlei grote stenen kwamen inladen. Eén van hen had een witte hond bij, Pico, die redelijk tam was, want die liep gewoon los. Als je goed kijkt op de foto, zie je nergens omheining staan, een misstap en je dondert in de oceaan vol rotsblokken!
Ik was volop aan ‘t fotograferen, toen de hond nieuwsgierig werd en eens kwam snuffelen en kijken wat ik eigenlijk aan ‘t doen was. Omdat ik zo druk bezig was, kwam hij zo heel lief vlak voor mijn lens op z’n poep zitten en keek hij alsof hij zei: "ga je nu ook nog eens een foto van mij nemen?" Dus deze foto kon niet uit mijn selectie blijven… Die gasten riepen al naar hem, maar Pico kwam niet. Te druk met te poseren, riep één van die kerels. Jaja, Pico, strike a pose.
Bon, na een lange rit zijn we in Carmel geraakt, waar we daarnet nog eventjes naar het strand zijn gewandeld én héél snel teruggelopen, want we waaiden bijna uit onze jassen.
Ik overweeg om hier nog een dikke fleece te kopen, want aan de kust is het echt bar koud. Misschien doen we dat morgen, onderweg richting San Francisco.
Allé mensen, wij hebben nog 5 minuten en dan mogen we die wijn gaan proberen beneden. Na onze aperitief hier opgesloeberd te hebben in onze "inn" gaan we een lekker restaurantje opzoeken.
Iedereen nog een dikke zoen vanuit het -nu vooral- mistige California!
Doe zo voort met jullie berichtjes, jullie doen dat allemaal héél goed.
Dikke kussen van ons,
Inge en Bart xxx
Dag 4 van onze vakantie en het besef is doorgedrongen dat we eigenlijk nog maar weinig strepen zon hebben gezien. Inge Pinge is daarom vandaag redelijk ambetant. We zijn gisterenavond gaan slapen met veel mist en bewolking. Vanmorgen zijn we opgestaan met net hetzelfde weertje. En die mist is blijven hangen. In onze Ford Escape voelen we ons een beetje als "Gorillas in the Mist".
Het grijze weer buiten beschouwing gelaten rijdt onze auto wel heel comfortabel in de bergen. Bergen en bochten hebben we eventjes genoeg gezien, ik vooral. We zijn vandaag na een lange, bochtige tocht vanuit Pismo Beach om 16u00 in Carmel-By-The-Sea aangekomen. Eerlijk: we hebben hoofdpijn van de hoogteverschillen en zijn een beetje misselijk aangekomen in onze Bed & Breakfast "Sea View Inn". Manman, wat ben ik blij dat ik Ellen haar wijze raad heb gevolgd om hier een kamer te boeken! (Merci Ellentje, love you!)
We kwamen hier daarstraks aan en Brenda & Margo verwelkomden ons onmiddellijk hartelijk in deze schattige en pittoreske "Inn". Het is hier zo rustig en mooi! We zeiden al tegen elkaar: "mja, hier zouden we nog wel kunnen wonen". De kamer is klein, maar oh zo knus. Echt schattig. Hier ga ik goed slapen, ik weet het zeker.
Binnen kan je relaxen in de living met overal zitplaatjes en gezellige raamerkers, en binnen stond de thee met zelfgemaakte koekjes al klaar voor ons! Toen we zeiden dat we hier op aanraden van vrienden geboekt hebben, vonden ze dat geweldig: "all the way from Europe to here, wauw".
Het enige wat we hier wel heel erg missen, is onze woef Lilly. Want vanaf dag 1 is het ons hier al opgevallen dat mensen in California wel zot zijn van dieren, vooral hondjes dan. En zeker hier in Carmel-by-the-Sea! Blijkbaar is Carmel beroemd en berucht geworden door Clint Eastwood die hier van 1984 tot 1989 burgemeester is geweest. Ergens in de buurt moet hier nog een soort van ranch staan dat eigendom is van meneer Eastwood, die nu omgebouwd is tot restaurant/lounge/café waar je iets kan eten of drinken. Maar waarschijnlijk wel heel duur, zoals alles hier in Carmel. We hebben wel gevraagd aan Brenda waar je redelijk goedkoop kan eten, en we hebben een plannetje meegekregen, dus dat komt wel in orde. Eerst nog eventjes verder schrijven aan mijn blog en dan mogen we sebiet beneden in de living aanschuiven bij de eigenaars voor een glaasje wijn en kaas. Mmmmh...
Misschien moet ik eerst beginnen waar ik ben gestopt. Voor we in Carmel aankwamen, hadden we eerst een lange trip afgelegd van ongeveer 300 km. Die liep langs highway 1, de mooiste kustroute hier in de Verenigde Staten. En dat is hij ook, als je geluk hebt met het weer. Mocht de zon geschenen hebben, was het prachtig geweest. De kustroute is wel een beetje bochtig en steil met momenten. Sneller rijden dan 25 miles per hour, wat dus zoveel is als ongeveer 40 km/u kan je niet… En dan nog zat ik soms te zagen tegen Bart: "stop hier maar, rij eens wat trager, want ik ben misselijk". Al een geluk dat er onderweg héél veel viewpoints zijn waar je kan stoppen en foto’s nemen.
Na onze winderige nacht in Pismo Beach gingen we eerst tanken om daarna richting Morro Bay te gaan waar we die gigantische rots hebben gefotografeerd. Da's een gigantische ronde rots (Morro Rock) die uit het water komt gerezen. Daar zijn we niet lang gebleven, want het was koud, grijs, het waaide erg hard en er was geen kat te bespeuren en alle kraampjes of restaurantjes waren nog dicht.
Via Highway 1 stopten we dan eerst in Cambria om Moonstone Beach te fotograferen. Hier zie je een heel mooi, ruig zeelandschap met veel rotsen. Met de grijze, donkere wolken en een duidelijk kalme oceaan lijken de foto's nog ruiger dan in het echt. En je ruikt de zee écht al vanop de kustweg als je het raam nog maar opendoet!
Dan stopten we aan Hearst Castle, het Visitor Center. Hearst Castle is een soort van groot kasteel in de heuvels van San Simeon, gebouwd door multimiljonair en mediamagnaat William Randolph Hearst. Een excentrieke vent met veel geld die uiteindelijk een erfgoed achterliet, volgestouwd met meubels, zwembaden, en meer van die kitscherige dingen. In zijn kasteel, dat ongeveer 6 mijl verder gelegen was, te vertrekken vanuit het Visitor Center, gaven ze rondleidingen. Maar die startten pas opnieuw rond half 1 in de middag. Dat lange wachten én de kostelijke inkomprijs van 24 dollar per persoon zagen we niet zitten. No way José. We hebben in het museum rondgelopen én buiten gekeken of we daar het kasteel misschien konden fotograferen, maar de mist hing zo laag rond de heuvels, dat we nada, niks, noppes, nul konden zien.
Dit was ons zicht...
We liepen terug naar de parking, een beetje beteuterd vanwege het koude, mistige weer en ik dacht… "zal ik misschien ook ineens een foto nemen van het landschap en de koeien die hier staan te grazen in het droge gras". Had ik even verkeerd gedacht. Ik stond met mijn teenslippers (ik vraag me af waarom ik in godsnaam mijn slippers aan had in plaats van schoenen!) in de zijkant van de berm met wat takken en hout op een stapel naast me, net klaar om mijn foto te nemen, als Bart ineens verschrikt roept: "Schat, pas op, een slang". Met een luide gil liep ik heel snel weg en keek ik overal goed waar ik stapte. Ah ja, ik had eens moeten trappen op zo'n lelijk monster! Die had allang in mijn tenen gebeten. En Bart had er bijna op getrapt en die had zijn sportschoenen aan. ‘t Was zo’n klein, smal, venijnig slangetje.
Na onze teleurstelling bij Hearst Castle reden we verder naar "Elephant Seal Beach", waar je een hele hoop dikke zeeleeuwen, walrussen (denk ik toch) en eekhoorntjes vindt. Die eekhoorns zijn echt maffe beesten: die komen héél dichtbij, tot aan je tenen, omdat ze hopen dat je nootjes bij je hebt. Er zat er eentje zo luid te piepen. Die had fameuze honger waarschijnlijk.
De zeeleeuwen waren rustig aan ‘t baden in ‘t water, de rest lag lui op een hoop opeengestapeld. Te liggen, te slapen en te luidruchtig te relaxen. Af en toe een beetje zand op elkaar strooien, maar verder waren ze te lui om te bewegen. (Bijna zoals ik op luie dagen)
En de mist op onze tocht langs highway 1 was niet gelogen...
Onderweg stopten we ook om foto’s te nemen aan het Julia Pfeiffer Burns State Park, wat bekend is om zijn rots waaruit een waterval op het strand terecht komt. Magnifiek!
De rots en dat uitzicht hebben we gezien, maar de waterval was er toen niet. We liepen een eindje naar de inkom van het park, maar daar bleek dat de weg naar de rots gesloten was wegens branden die er recent geweest waren. We bleven er niet te lang staan, want ik begon hoofdpijn van de koude te krijgen. Het was echt niet aangenaam om buiten te blijven in deze mist en op die hoogte. Snel kropen we terug in onze verwarmde auto waar we dan doorreden naar Big Sur.
Big Sur is een stuk beroemde kustroute waar je echt adembenemende dingen ziet.
Zoals onder andere deze beroemde "Bixby Bridge". Hier had je echt een magnifiek mooi uitzicht, waar de mist een klein beetje wegtrok en je even het blauwe water van de oceaan kon bewonderen. En warempel zagen we af en toe plots wat blauwe hemel door de mist priemen! Op deze foto waar ik als een diva lig te poseren, hoorden we op het moment van de foto twee auto’s tegen elkaar botsen toen ze wilden wegrijden van de parking. Ik had misschien iets minder uitdagend moeten gaan liggen op die rots. Haha!
Onderweg stopten we nog eventjes op een kleiner uitkijkpunt om een paar mooie foto’s te nemen wanneer er twee mannen in hun pick-up allerlei grote stenen kwamen inladen. Eén van hen had een witte hond bij, Pico, die redelijk tam was, want die liep gewoon los. Als je goed kijkt op de foto, zie je nergens omheining staan, een misstap en je dondert in de oceaan vol rotsblokken!
Ik was volop aan ‘t fotograferen, toen de hond nieuwsgierig werd en eens kwam snuffelen en kijken wat ik eigenlijk aan ‘t doen was. Omdat ik zo druk bezig was, kwam hij zo heel lief vlak voor mijn lens op z’n poep zitten en keek hij alsof hij zei: "ga je nu ook nog eens een foto van mij nemen?" Dus deze foto kon niet uit mijn selectie blijven… Die gasten riepen al naar hem, maar Pico kwam niet. Te druk met te poseren, riep één van die kerels. Jaja, Pico, strike a pose.
Bon, na een lange rit zijn we in Carmel geraakt, waar we daarnet nog eventjes naar het strand zijn gewandeld én héél snel teruggelopen, want we waaiden bijna uit onze jassen.
Ik overweeg om hier nog een dikke fleece te kopen, want aan de kust is het echt bar koud. Misschien doen we dat morgen, onderweg richting San Francisco.
Allé mensen, wij hebben nog 5 minuten en dan mogen we die wijn gaan proberen beneden. Na onze aperitief hier opgesloeberd te hebben in onze "inn" gaan we een lekker restaurantje opzoeken.
Iedereen nog een dikke zoen vanuit het -nu vooral- mistige California!
Doe zo voort met jullie berichtjes, jullie doen dat allemaal héél goed.
Dikke kussen van ons,
Inge en Bart xxx
Reacties