Dag 3 - LA - Pismo Beach
Geeeeeeuuuwwwww!!!
Nog gauw een update voor we vertrekken richting Pismo Beach. We zijn eens laat wakker vandaag. Allé laat… naar onze normen dan, want gisteren waren we hier al rond 3 of 4 uur ‘s morgens wakker en nu is ‘t al half 7! Geweldig, we beginnen het verschil in tijd gewoon te worden.
Ik scheur nu al van de honger, dus lang zal het niet meer duren vooraleer we ontbijten. Daarna gooien we onze valiezen in de jeep om te vertrekken richting Malibu. Eindbestemming vandaag is Pismo Beach. Eerst gaan we nog wat rondrijden hier, om zo via Malibu naar Santa Barbara te gaan. We zijn benieuwd! Nu hebben we ons plan bij, dus kunnen we echt niet meer verkeerd rijden. We gaan voor alle veiligheid ook nog even tanken. Nu staat dat wel niet aangeduid op die auto wat voor benzine er in moet (unleaded of leaded?), dus gaan we daar straks nog mee sukkelen aan het tankstation, vrees ik. Let op mijn woorden!
(Dus als iemand meeleest op dit moment: iemand een idee wat voor benzine je in een Ford Escape Hybrid gooit?)
Ettelijke kilometers later zijn we eindelijk in ons hotelletje aangekomen. Kon Tiki Inn in Pismo Beach is echt super: elke kamer heeft "ocean view"! Vanuit ons balkon horen, ruiken en zien we gewoon de oceaan, maar spijtig genoeg begint het hier ook een beetje bewolkt en mistig te worden, dus geen zonsondergang meer te bespeuren voor ons.
Onze dag is anders goed verlopen vandaag. Omdat we gisteren Rodeo Drive en de winkelstraat 3rd Street in Santa Monica niet gedaan hadden, reden we er snel nog naartoe deze morgen. We parkeerden ons in de straat er recht tegenover, vlakbij een oude, kronkelige boom en namen nog snel een foto...
In Rodeo Drive waren we erg vroeg aangekomen, want alle winkels waren nog gesloten. Hadden ze open geweest, hadden we er ook maar wat staan gapen aan de vitrines. Net zoals we deze morgen deden... Wat een winkels daar, zeg! Superduur, supermooi en supergroot. Wij hebben onze ogen genoeg moeten oprapen en terug in onze oogkassen moeten steken. Vooral de juwelen staken mijn ogen uit, vooral bij Cartier! Hier kan je naar hartenlust winkelen, wanneer je een volle portemonnee hebt.
Op een gegeven moment kwamen we zelfs Mr. Larry King himself tegen (die van de Late Show op CNN), op zijn dagelijkse wandelingetje, dachten we. In jeans en lederen vestje liep hij op z’n gemak voorbij; ik had hem eerst niet gezien, maar dan ineens viel mijn euro toen we mekaar voorbijliepen. Larry King knikte vriendelijk en ik ook en dan ineens keek ik nog eens om of ik wel goed gekeken had. Mijn eerste celebrity gespot! Bart had hem niet gezien of herkend. Spijtig dat ik geen foto of handtekening dierf te vragen. Hij wandelde zo rustig dat ik hem niet wilde storen.
Een halfuurtje later reden we naar Santa Monica waar er een markt was en dat rook daar wel lekker. Veel fruit, (vreemde) groentjes en noten gezien. Njam…
Uiteindelijk moesten we ons nog terug haasten naar onze parkeerplaats, want we hadden maar voor een halfuurtje ingestoken in de meter. We waren net op tijd… Ik vond het daar wél heel gezellig en proper. In tegenstelling tot de andere kant van LA die je dan ziet als je door verschillende wijken rijdt: plots zie je dan rijen daklozen met elk een winkelkarretje en plastic zakken vol kleren en dingen die ze met zich meesleuren. Of mensen zonder tanden, en lang, onverzorgd haar die al sleffend over het zebrapad slenteren met plastiek zakken, of met een bordje waarop staat: "think of the poor – God bless you – peace". Je komt plots in een hele andere wereld terecht. En je staat veel sneller stil bij alles wat je zelf hebt en waar je dankbaar om kan zijn. En dat we deze reis kunnen doen.
Na onze stop reden we door naar Malibu waar de zon al heel wat feller scheen! Zalig was dat om eindelijk wat warmte te voelen op je huid. Normaal gezien is California toch een zonnige staat, maar daar hadden we nog niet veel van gemerkt. We stopten ergens om te tanken, sloegen wat water, chips, appels en snacks in en staken dan van de parking van het tankstation over naar het strand. We liepen langs zo'n rustig weggetje, Cross Creek Road en een beetje verderop tussen het zand en de grassen, doemden plots een heleboel villa's op aan het strand.
Op het strand stond een strandhuisje à la Baywatch, waar net de stoere redder uit kwam gelopen. Een echte beach boy, met dezelfde charmes ook. Hier is iedereen even vriendelijk en open, want hij vroeg direct vanwaar we kwamen. "Nice to have you here guys", zei hij nog vriendelijk. We vroegen voor alle veiligheid of we overal mochten lopen op het strand, aangezien er rechts van ons een hele rij met villa’s stonden. Blijkbaar wel, maar niet op hun "porches" of terrein natuurlijk. De redder begon daar plots namen op te noemen in volgorde van de celebrities die er woonden of hun tweede verblijf hadden daar: Mel Gibson, Cher, Britney Spears, David & Courtney Arquette-Cox (Monica van ‘Friends’ en haar man), enz… Interessant genoeg om eventjes rond te wandelen dus.
Na onze wandeling reden we door (onderweg nog een serieus accident gezien) richting Santa Barbara. Zo mooi en gezellig hier! We bekeken ‘The Mission of Santa Barbara’, een kerk met bijhorende fontein – waar wij nog een centje in gooiden en een wens deden.
Lang bleven we er niet, want ik was een beetje onzeker of we wel op tijd in Pismo Beach gingen geraken. Het was toen al 14u ‘s middags (en heet), en we moesten nog richting Solvang rijden, dat ik absoluut wilde bezoeken.
Solvang is namelijk een Deense nederzetting, midden in de Santa Ynez-vallei waar je dus een heus Deens stadje kan vinden, dat heel westers aandoet.
Het ziet er allemaal wel heel authentiek uit, maar het is enkel op toeristen gericht. Je vindt er veel souvenirwinkeltjes. Al bij al is het wel eens leuk om gezien te hebben! De mensen waren daar supervriendelijk, terwijl ik niet iedereen even hartelijk en vriendelijk vond in Hollywood. Zo grappig als je erover nadenkt: in the middle of nowhere van California een Deens stadje oprichten... Het is eens wat anders.
Ons Josefien, zoals we de vrouwenstem in onze GPS noemen, liet ons na onze stop in Solvang door een mooi landschap rijden. Eigenlijk heet ze "Saskia" in dat GPS-programma, maar dat klinkt niet zo grappig. We zagen veel wijn- en fruitgaarden, veel bergen en heuvels en af en toe passeerden we een kudde koeien. Heel landelijk allemaal. Spijtig genoeg kregen we wel héél veel bochten te verteren: ik zat op een gegeven moment kotsmisselijk te wezen in de auto. En Bart maar rijden… Ik had er medelijden mee, hij had zoveel kilometers gedaan! Maar hij vond het allemaal goed en wilde het stuur helemaal niet afgeven.
We waren echt blij om uiteindelijk op tijd in Pismo Beach aan te komen. We hadden genoeg kilometers gevreten! Veel meer dan een straat met restaurantjes, een paar kruidenierswinkeltjes en een dierenarts zie je hier niet. En dat zal het echt zo’n beetje zijn, vrees ik. Maar het uitzicht van ons hotel maakt veel goed! Je hoort de zee hier tot in je kamer, zelfs met het raam dicht.
En omdat ik weeral scheurde van de honger, gingen we een hapje eten in rarara: een Italiaan! ;-)
We belandden in "Giuseppe’s", een restaurant waar ze de lekkerste cocktails maakten én pizza’s gebakken werden in een echte houtoven. Er stonden twee schattige Vespa’s buiten geparkeerd, dat ik direct zin kreeg om binnen te wandelen. We kregen een ongelooflijk vriendelijke ober aan onze tafel (CJ heette die kerel, hij had wel wat weg van Steve – jaja, die…) die we dan ook een stevige fooi gaven toen we naar ons hotel terugkeerden. Enkel omdat hij zo vriendelijk was.
Ik koos de pizza Campagna met rucola sla, zongedroogde tomaten, kerstomaatjes en buffelmozzarella-kaas, Bart nam de klassieke pizza Margherita.
Als aperitiefje had ik de Sex & the City-cocktail, een variatie op de klassieke Cosmopolitan en Bart nam de Mango Martini. Ook heel lekker! Maar al dat gesloeber van elkaars wijn en cocktails kwam aan als een klop van de hamer. De alcohol steeg direct naar onze kop… Toch vooral bij mij.
Toen Bart afrekende en ik rechtstond en zo normaal mogelijk probeerde naar buiten te lopen, voelde ik iets zacht aan mijn voeten. Het was mij nog niet opgevallen, maar die knappe ober moest mij er op attenderen dat ik bijna mijn servet naar buiten aan 't slepen was. De servet die op mijn schoot lag, was op mijn voet gevallen. Het zal weer een zicht geweest zijn. ;-)
Ondertussen schijnen de lichtjes al buiten, dus wij gaan het hier ook eens voor bekeken houden – toch voor vandaag alleszins.
Bedankt voor alle leuke en lieve berichtjes, altijd leuk om ze te lezen!
Dikke kussen vanuit het winderige Pismo Beach,
Inge & Bart xxx
Ettelijke kilometers later zijn we eindelijk in ons hotelletje aangekomen. Kon Tiki Inn in Pismo Beach is echt super: elke kamer heeft "ocean view"! Vanuit ons balkon horen, ruiken en zien we gewoon de oceaan, maar spijtig genoeg begint het hier ook een beetje bewolkt en mistig te worden, dus geen zonsondergang meer te bespeuren voor ons.
Onze dag is anders goed verlopen vandaag. Omdat we gisteren Rodeo Drive en de winkelstraat 3rd Street in Santa Monica niet gedaan hadden, reden we er snel nog naartoe deze morgen. We parkeerden ons in de straat er recht tegenover, vlakbij een oude, kronkelige boom en namen nog snel een foto...
In Rodeo Drive waren we erg vroeg aangekomen, want alle winkels waren nog gesloten. Hadden ze open geweest, hadden we er ook maar wat staan gapen aan de vitrines. Net zoals we deze morgen deden... Wat een winkels daar, zeg! Superduur, supermooi en supergroot. Wij hebben onze ogen genoeg moeten oprapen en terug in onze oogkassen moeten steken. Vooral de juwelen staken mijn ogen uit, vooral bij Cartier! Hier kan je naar hartenlust winkelen, wanneer je een volle portemonnee hebt.
Een halfuurtje later reden we naar Santa Monica waar er een markt was en dat rook daar wel lekker. Veel fruit, (vreemde) groentjes en noten gezien. Njam…
Na onze stop reden we door naar Malibu waar de zon al heel wat feller scheen! Zalig was dat om eindelijk wat warmte te voelen op je huid. Normaal gezien is California toch een zonnige staat, maar daar hadden we nog niet veel van gemerkt. We stopten ergens om te tanken, sloegen wat water, chips, appels en snacks in en staken dan van de parking van het tankstation over naar het strand. We liepen langs zo'n rustig weggetje, Cross Creek Road en een beetje verderop tussen het zand en de grassen, doemden plots een heleboel villa's op aan het strand.
Op het strand stond een strandhuisje à la Baywatch, waar net de stoere redder uit kwam gelopen. Een echte beach boy, met dezelfde charmes ook. Hier is iedereen even vriendelijk en open, want hij vroeg direct vanwaar we kwamen. "Nice to have you here guys", zei hij nog vriendelijk. We vroegen voor alle veiligheid of we overal mochten lopen op het strand, aangezien er rechts van ons een hele rij met villa’s stonden. Blijkbaar wel, maar niet op hun "porches" of terrein natuurlijk. De redder begon daar plots namen op te noemen in volgorde van de celebrities die er woonden of hun tweede verblijf hadden daar: Mel Gibson, Cher, Britney Spears, David & Courtney Arquette-Cox (Monica van ‘Friends’ en haar man), enz… Interessant genoeg om eventjes rond te wandelen dus.
de "baywatch" redder en zijn knappe lijf
Er is niemand thuis, zegt Bart. ;-)
Maar ik ben wel thuis, hier aan 't kotje van de knappe redder. ;-)
Lang bleven we er niet, want ik was een beetje onzeker of we wel op tijd in Pismo Beach gingen geraken. Het was toen al 14u ‘s middags (en heet), en we moesten nog richting Solvang rijden, dat ik absoluut wilde bezoeken.
Solvang is namelijk een Deense nederzetting, midden in de Santa Ynez-vallei waar je dus een heus Deens stadje kan vinden, dat heel westers aandoet.
Ons Josefien, zoals we de vrouwenstem in onze GPS noemen, liet ons na onze stop in Solvang door een mooi landschap rijden. Eigenlijk heet ze "Saskia" in dat GPS-programma, maar dat klinkt niet zo grappig. We zagen veel wijn- en fruitgaarden, veel bergen en heuvels en af en toe passeerden we een kudde koeien. Heel landelijk allemaal. Spijtig genoeg kregen we wel héél veel bochten te verteren: ik zat op een gegeven moment kotsmisselijk te wezen in de auto. En Bart maar rijden… Ik had er medelijden mee, hij had zoveel kilometers gedaan! Maar hij vond het allemaal goed en wilde het stuur helemaal niet afgeven.
We waren echt blij om uiteindelijk op tijd in Pismo Beach aan te komen. We hadden genoeg kilometers gevreten! Veel meer dan een straat met restaurantjes, een paar kruidenierswinkeltjes en een dierenarts zie je hier niet. En dat zal het echt zo’n beetje zijn, vrees ik. Maar het uitzicht van ons hotel maakt veel goed! Je hoort de zee hier tot in je kamer, zelfs met het raam dicht.
Het konijntje in de tuin van ons hotel.
En omdat ik weeral scheurde van de honger, gingen we een hapje eten in rarara: een Italiaan! ;-)
Ik koos de pizza Campagna met rucola sla, zongedroogde tomaten, kerstomaatjes en buffelmozzarella-kaas, Bart nam de klassieke pizza Margherita.
Mijn pizza...
Ik met al een beetje té veel alcohol en pizza in mijn lijf...
Als je al teveel op hebt en dan nog een foto probeert te nemen.
Toen Bart afrekende en ik rechtstond en zo normaal mogelijk probeerde naar buiten te lopen, voelde ik iets zacht aan mijn voeten. Het was mij nog niet opgevallen, maar die knappe ober moest mij er op attenderen dat ik bijna mijn servet naar buiten aan 't slepen was. De servet die op mijn schoot lag, was op mijn voet gevallen. Het zal weer een zicht geweest zijn. ;-)
Ondertussen schijnen de lichtjes al buiten, dus wij gaan het hier ook eens voor bekeken houden – toch voor vandaag alleszins.
Bedankt voor alle leuke en lieve berichtjes, altijd leuk om ze te lezen!
Dikke kussen vanuit het winderige Pismo Beach,
Inge & Bart xxx
Reacties