Dag 2 - LA

Goooood Morning Belgium!

Wij zijn blij dat we in een groot, zacht bed lagen, ook al hebben we dan weinig geslapen door de jetlag – waar we toch een beetje last van hebben. Om 5u ‘s morgens was Bibi hier al wakker, en natuurlijk Bartje ook wakker gemaakt met mijn gewoel en gedraai. De zon is hier alleszins nog niet wakker, maar we hopen op goed weer vandaag!

De Hollywood & Highland Mall ligt hier op wandelafstand van het hotel. We hoeven de straat maar uit te lopen naar links en we zijn er al. De mall staat zeker op ons programma vandaag (met de vinger op de portemonnee), de Hollywood Walk of Fame én Universal Studios.

Het is trouwens heel leuk om zoveel berichtjes in onze gastenboek te lezen en leuke reacties te krijgen, dus ik ben gemotiveerd om verder te doen. Vooral niet stoppen met berichtjes posten dus!

Na een beetje restauratiewerken aan mezelf en een klein ontbijt in ons hotel, besloten we om eerst in de shopping mall hiernaast rond te lopen, wat eigenlijk een foute keuze was. Alles was nog dicht toen wij er rondliepen. Buiten dat we er een ontbijtje konden eten, was alles dicht. Dus ik nam een coupe fruit om mijn maag wat te stillen.

Dan liepen we maar door naar de Walk of Fame, waar er eigenlijk ook nog niet veel volk rondliep tegen 9u30. Misschien lag dat ook wel aan het weer, want het was naar mijn gevoel steenkoud en de zon kon niet door het dikke, grijze wolkendek schijnen. Aan het Chinese Graumann’s Theatre namen we een paar foto's van de beroemde "sterren" in het wereldberoemde voetpad.

Toen we daar stonden, werden we ineens aangeklampt door een Hispanic dame. Het leek alsof ze al een beetje teveel facelifts had ondergaan en dat de rek er wat uit was. Zwaartekracht spaart niets of niemand.

Ze klampte Bart vast aan het Chinese Theatre om tickets te kopen voor de Hollywood Trolley Tour (die 1 uur zou duren). Uiteindelijk maakte ze voor ons een "klein prijsje" en we hadden alletwee zoiets van: bah ja, een uurtje kan er wel af, er is hier toch nog niets open. We vertrokken naar de parking waar we allebei een ultramoderne bus hadden verwacht, maar in plaats daarvan zaten we op zo’n groen, gammel, oud treintje zonder ramen. Ik had veel zin om terug te vertrekken, want het was echt ijskoud buiten én redelijk bewolkt die morgen. En stiekem vond ik het er zo marginaal uitzien.

Maar...we wilden eens de luie toerist uithangen, dus bleven we toch maar op dat treintje zitten en speelden paparazzi voor een uurtje. We kwamen dichtbij het Hollywood Sign (hieronder in the mist).

We zagen ook de kerk die in de film van Sister Act werd gebruikt...

En we reden voorbij heel wat filmstudio's die gewoon pal in Hollywood centrum gelegen zijn.

We zagen ook het appartement waar Julia Roberts in "Pretty Woman" van die ijzeren trap komt gelopen naar Mr. Richard Gere die in zijn limo staat te wuiven met een bos rode rozen (jaaaawel, je kent de scène wel!).

Uiteindelijk hadden we nog goed gelachen, want ‘t was wel ne grave chauffeur. "Johnny den driver" zat stoer achter zijn stuur tabak te kauwen (eeeeeiiiik) en zotte praat te verkopen terwijl ‘m door het drukke verkeer zijn trammetje loodste.

En wat was het druk vandaag! Na die tour kochten we nog wat kaartjes om op te sturen naar het thuisfront, en liepen we door het winkelcentrum. Nu waren alle winkels eindelijk open. Maar buiten postkaartjes viel er niet veel te rapen, dus pikten we snel onze auto op in de parking van het hotel en reden we door naar de Universal Studios. Dat bleek maar een 7-tal minuten rijden van ons hotel. Echt gemakkelijk!

Ik beken: ik zit hier wel altijd redelijk zenuwachtig in de auto, omdat dat verkeer daar écht van alle kanten komt. In Amerika mogen ze links én rechts voorbijsteken, dus moet je hier echt ogen "op uw gat" hebben! Maar zonder mijn Bartje zijn excellente driving skills zouden we er nooit geraakt zijn. Als ik het alleen had moeten doen, had ik ergens in Teuteren Weuteren blijven steken, vrees ik.

Universal Studios was écht tof om te doen! We hadden gewone inkomkaarten gekocht, in plaats van de dure FOL (front of line)-pasjes waar je dus niet mee hoeft aan te schuiven. Uiteindelijk was dat heel goed bekeken van ons om op die mistige morgen te gaan, want zo hoefden we nergens langer aan te schuiven aan attracties dan 10 minuten. Vreemd genoeg liep er weinig volk rond in Universal Studios. Misschien ook omdat het hier een gewone werkdag was voor de meeste mensen?

We deden eerst de Studio Tour die geweldig leuk was! Onze gids was "entertaining" en grappig, en de tour op zich was ook al even plezant als de gids. Zo reed het trammetje over een oude brug die ze al van 1918 gebruiken voor films en die dus "plots" uiteenviel - gegil gegarandeerd! Daarna kwamen we terecht in een aardbeving, een overstroming en meer van die acties die je enkel in films tegenkomt.

We zagen oude straten die al meerdere keren zijn gebruikt geweest voor eens zoveel films én we zagen de populaire straat 'Wisteria Lane' van Desperate Housewives voorbij komen. Grappig weetje: de meeste huizen zijn enkel façades, enkel 1 huis ervan is een écht huis met kamers, waarin men ook binnenin filmde. Er waren die dag nét opnames aan de gang!

Ik heb veel te veel foto’s genomen, dus ik vrees dat ik nog een extra geheugenkaartje moet gaan kopen om toch een beetje meer foto’s te kunnen nemen. 



Na onze Studio Tour wilde Bart de attractie van "The Mummy" eens uitproberen. Een rollercoaster die blijkbaar voor- en achteruit rijdt. Allé, rijden is zacht uitgedrukt. Ge vloog van links naar rechts en ‘t ging echt loeihard naar beneden! Ik heb Bart nog nooit horen brullen, maar vandaag was de eerste keer! Ik had er eerst niet zoveel zin in, omdat ik wat last had van mijn maag. Onze beide magen doen lastig, door het uurverschil is ons eetpatroon wat door elkaar geschud. Maar uiteindelijk ben ik toch maar naar binnen gestapt en ‘t viel al bij al goed mee! Goed brullen, gillen én "kressen" en nog een goeie adrenalinestoot erbovenop krijgen: we waren goed bezig, vonden wij.

Je kan hier zelfs een stukje in de wereld van The Simpsons stappen...

Wij kunnen toch écht maar overal 1 keer komen hé. ;-)

We konden uiteraard niet alles uitproberen, aangezien we ook nog wat wilden zien van Beverly Hills en Santa Monica zelf. De laatste attractie die we deden, was "The House of Horrors". Ik had al gelezen op het Alles Amerika-forum dat mensen deze attractie supergriezelig vonden. Dus Bart had zoiets van: "er moet véél gebeuren vooraleer ik verschiet". Jaja… 

Maar wie eerst lacht? Daar was het mijn beurt om eens goed te brullen. In dat horrorhuis stonden er poppen opgesteld in sommige hoeken, maar soms staan er ook echte mensen. Uiteindelijk zag ik daar "Chuckie" in de hoek staan. Ik liep er voorbij omdat ik veronderstelde dat het een pop was. Ineens zette die "Chuckie-pop" een stap naar mij zet en ik gilde heel de keet bijeen. Ik was bijna terug buiten gelopen langs de ingang, gelukkig hield Bart mijn hand vast. Wel plezant om eens jezelf de stuipen op het lijf te jagen, want iedereen maakte iedereen bang hier. Een groep stoere, jonge kerels die voor ons liepen, sprongen bijna een halve meter in de lucht van 't verschieten. Ik zag er ene joelen, springen en dan héél hard weglopen. En als ik hun reactie zag, wist ik al ongeveer wat er zou komen, dus probeerde ik me nog wat kalm te houden.

Na onze bangmakerij in het horrorhuis liepen we terug naar onze auto. Na eindelijk aan de uitgang gekomen te zijn van de parking van Universal Studios (die parking was gi-gan-tisch), riep ik plots héél luid "STOP"! Ik zag rare pinnen uitsteken uit de betonnen vloer, en ik zag onze autobanden al lek staan. Ik moest de boel eerst uittesten voor ik Bart verder liet rijden. Toen ik een beetje om me heen keek, zag ik plots dat bord aan de uitgang: No back up – EXIT – Severe tire damage. Wat zoveel wil zeggen: als je achteruit rijdt, heb je een serieus probleem, want dan rij je je banden gewoon lek. Uiteindelijk had ik weer paniek gezaaid voor niks dus, we konden gewoon uitrijden. Tja, better safe than sorry zeker?

De gps hadden we na ons Universal Studios-avontuur ingesteld om eerst naar Rodeo Drive te rijden, en zo naar Santa Monica, maar da’s lichtjes anders uitgedraaid. Ik had m'n plan niet bij, maar dat mocht geen probleem zijn met onze gps. Maar blijkbaar wel. Er bestaat dus ook een "gewone" Rodeo Drive hier in LA, waar onze gps ons eerst naartoe stuurde. En die lag midden in een niet zo dure woonwijk. We bleven dan maar verder rijden (in Rodeo Drive zijn we die dag niet meer geraakt) en kwamen uiteindelijk zo in Beverly Hills en Bel Air terecht. Achter onze autoraampjes zaten we nogal te kwijlen. Wat een kastelen staan daar! Soms zag je niets meer dan alleen maar ommuurde kastelen, maar soms ook een omheining of enkele hoge, groene hagen waar je dan een glimp kan opvangen van de megavilla die erachter staat. Er staat overal goed aangeduid dat je nergens mag blijven staan of stoppen, om de privacy van de Hollywoodsterren niet te storen. We probeerden ons daar wel aan te houden, want we wilden geen politie achter ons.

Volgens mijn gegevens, is dit één van de ingangen om naar de Playboy mansion te rijden van dé Hugh Hefner...

Natuurlijk zou ik Inge niet zijn, moest ik weer iets compleet belachelijks meemaken vandaag. We hadden onze auto geparkeerd in een straat vlakbij Santa Monica Beach. Aan de overkant van de straat zag ik een dierenwinkel. Bart zei tegen mij: "ga anders eens binnen vragen of we juist zitten en of we nog ver moeten wandelen om tot aan Santa Monica Beach te geraken".

Eerst nog even vermelden: ik heb een fobie van slangen. Nietsvermoedend liep ik op mijn gemak een slangenshop binnen! Eerst had ik het niet door, dus ik zeg vriendelijk nog goeiedag tegen de meneer achter de toonbank. Maar dan zag ik plots iets in mijn ooghoeken bewegen, achter de glazen toonbank. Tot mijn gruwel zie ik een dikke, witte slang met oranje vlekken kronkelen! 

Nog voor die man wat kon zeggen, gilde ik zo luid in de winkel dat ze het een straat verderop ook hadden gehoord. Ik liep zo snel naar buiten dat ik bijna over mijn eigen voeten struikelde. Die mens, ocharme, kwam buiten eventjes checken of alles ok was met mij. Bart deed een kleine uitleg over hoe bang ik ben van slangen, dus  kwam hij speciaal voor mij eventjes buiten staan om uit te leggen hoe we precies moesten lopen om tot aan het strand te geraken. Hij bekeek me raar, dat wel. Nogal logisch met zo'n gillend mens in je winkel.

Dus geen dierenwinkels meer voor mij hier. Ik had er potverdorie schattige pupjes en katjes verwacht, maar nee, leggen ze daar slangen. In de toonbank nog wel! Ik laat de volgende keer Bart de weg vragen in een dierenwinkel. 

Uiteindelijk belandden we in Santa Monica waar we eerst nog een strandwandeling maakten en zo naar de Santa Monica Pier liepen. Het strand was daar echt heel mooi en proper. Je zag er ook veel rollerbladende mensen. Op de pier zelf was er een rollercoaster, een reuzenrad en veel souvenirwinkeltjes met wat restaurantjes. En véél volk! Daarbuiten was het verbazend rustig...

Hier stopt trouwens Route 66 (of begint de weg).

We hadden vandaag wel geluk met het weer. In het eerste deel van de dag was het nog redelijk bewolkt, maar later op de dag kwam de zon er helemaal door. Het werd redelijk warm die avond en de zeebries was zalig. De promenade op 3rd Street die Ellen en Yves ons hadden aangeraden, hadden we niet meer gedaan, want we waren al redelijk moe van alle indrukken die we opdeden. Op ons gemak reden we terug naar het hotel, fristen ons wat op en zochten dan een restaurantje in de buurt. Dat werd een Italiaan in de Hollywood & Highland Mall, restaurant Trastevere. Lekkere pasta trouwens. Dat deed deugd om eens lekker uitgebreid te eten.

Ik had spaghetti met kip en broccoli gekozen en Bartje de pasta all’arrabiata, die uiteindelijk toch een beetje tegenviel voor hem wegens niet pikant genoeg. Ik kon zelfs niet heel mijn bord leegeten. Als je hier iets krijgt, is het altijd een megabord met mega porties. Dus ik was al blij dat de helft van mijn bord op was. Gierig zijn die Amerikanen niet, vooral niet op de porties eten. De ober vroeg of we de rest wilden meenemen?! Ik had zoiets van: "pak dat bord nu mee of ik ontplof hier nog uit mijn broek".

We zagen weer een heleboel vandaag én hebben een hoop foto's extra op onze geheugenkaart.

Bartje ligt hier helemaal uitgeteld en voldaan in bed te snurken met de tv op. Ik ga er ook niet te lang meer uit blijven, want morgen vertrekken we weeral naar onze volgende bestemming: Pismo Beach!

We houden jullie op de hoogte!!!

Slaapwel,
Inge & Bart xxx