Dag 1 - Brussel - L.A.
Hello folks,
Greetings from Tinseltown, oftewel Hollywood!
Vandaag hebben we een lange dag achter de rug. Als jullie dit lezen, is het voor jullie al dinsdagmorgen 8u30. En hier is het op dit moment 23u30, maandagavond. Wat een verschil!
We zijn dus ECHT geradbraakt. Manman, wat een dag was me dit.
Vanmorgen stonden we al vroeg klaar om te vertrekken op Zaventem, als we daar bij het inchecken bij United Airlines opeens een koppel tegenkwamen (Hilde & Johan) die we vorig jaar op dezelfde dag zijn tegengekomen! Toen vertrokken wij richting NYC en zij richting Westkust. Dit jaar gaan ze richting Florida. Wij stonden dus vlak achter hen in de rij om in te checken. Inge mocht Inge niet zijn als ik niet de oren van hun lijf heb gevraagd over hun reis naar de Westkust - en wat we zeker niet mochten missen op onze trip nu. We hebben gelukkig elkaars gegevens uitgewisseld, want wat een toeval.
Ik weet niet meer wat ik nog allemaal heb gezegd en gevraagd, ik ben al zolang wakker dat ik niet meer helder kan nadenken. We hebben in ieder geval een hele tijd gebabbeld.
Op het vliegveld, voor we naar de douane liepen, moesten we natuurlijk eerst testen of de laptop wel "marcheerde" hé. Dus wij halen dat spel voorzichtig uit die trolley, zetten 'm aan en plots gaat het zo superluid: TUUT TUUT TUUT... en dan niks meer.
Bart al lichtjes in paniek, want dat klonk echt of er ging een bom ontploffen. Al een geluk deden we dat in de zaal voor de douane (achter de hoek waar ze ons niet zagen), anders hadden die mannen ons er vast en zeker uitgehaald. Bij de douane ging het nog redelijk vlot. Al stond er alwéér een lange file, want iedereen moest op zijn sokken door de security en dan al die spullen die je in die bakken moet leggen! Al een geluk piepte ik dit jaar eens helemaal niet.
Maar onze laptop was ganz plat. Game over dus. Een beetje later aan onze gate hebben we het nog eens geprobeerd, waar je de stekker kan insteken en je laptop kan opladen. Daar lukte het helemaal niet, want die Telenet-hotspot was betalend. En wij zijn geen Telenet-klanten. Dat gratis wireless (onbeveiligd) internet marcheerde al helemaal langs geen kanten. Dus hebben we verdere pogingen maar gestaakt en zijn dan op het vliegtuig gestapt dat al stond te wachten.
Dit keer vlogen we met een Boeiing 777 met privé-schermpjes.
Eer ik doorhad hoe dat scherm "marcheerde"! Dat heeft toch zeker een uur geduurd, kieken da’k ben. Maar goed, de vlucht viel goed mee, het personeel was vriendelijk dus we hadden weinig "onderbrekingen". Ze kwamen helaas weinig rond met drankjes of eten. De eerste keer kwamen ze net rond met een warme lunch (ik koos voor KIP met patatjes en groentjes, Bart nam de pasta met spinazie) en drankjes, maar de tweede keer dat ze rondkwamen met hun drank lag ik al bijna met mijn poten in de lucht van de grote dorst. Tja, van die airco op het vliegtuig droog je uit.
Nu, je kreeg wel altijd nog water als je erom vroeg. Daar kwamen ze dan af en toe mee rond; een drietal keer op 8 uur vliegen – en dat vind ik eerlijk gezegd een beetje weinig, in vergelijking bij de vlucht met American Airlines vorig jaar. Dekentjes kreeg je ook alleen maar als je het koud had, want met de Mexicaanse griep in ‘t land hadden ze er tekort. Met de mededeling: alle dekentjes zijn naar de wasserette gebracht voor een grondige reiniging, voor de veiligheid en hygiëne van hun reizigers. Op de vlucht zelf kwam er natuurlijk – het kon niet missen – een Amerikaanse dominee vlak voor mijn neus zitten. Ik moest direct denken aan Jan, die – hopelijk nu nog steeds – een kaarsje aan ‘t branden is voor de kip. Die dominee heeft, geloof ik, niet anders gedaan dan gelezen in zijn bijbel en geslapen. Bijbels zijn ook niet het meest spannendste om in te lezen.
In Washington DC moesten we overstappen. Daar hadden we vriendelijke en knappe officiers aan de douane zitten. Het was er trouwens snikheet en plakkerig toen we de overstap maakten, rond de 34°C! Daar mochten we weer alles op een drafje doen: schoenen razendsnel uit (proberen) doen en in bakjes gooien, de rugzak, handtas en trolley op de band zetten en rap-rap door de biep-controle-test. Ik voelde me telkens of ik moest sprinten voor een marathon. En zweten dat ik daarna deed! We moesten enkel na de douane onze bagage oppikken en op een volgende band zetten. Gemakkelijk dus, alleen zat ik heel de tijd met een knoop in mijn maag van "als die maar goed terechtkomen of we zitten hier zonder kleren".
In Washington DC zelf moesten we nog een tijdje wachten en onze binnenlandse vlucht was redelijk chaotisch georganiseerd. Ze riepen namen en nummers af, door elkaar, en niemand begreep er blijkbaar een snars van, want er liepen constant mensen door en in de verkeerde rij, en dan werden ze teruggeroepen. Miserie, miserie. Het stak echt tegen om daar zo’n tijd te zitten. Wat doe je op zo'n doodse momenten? Juist, mensen kijken.
Ik weet niet meer wat ik nog allemaal heb gezegd en gevraagd, ik ben al zolang wakker dat ik niet meer helder kan nadenken. We hebben in ieder geval een hele tijd gebabbeld.
Op het vliegveld, voor we naar de douane liepen, moesten we natuurlijk eerst testen of de laptop wel "marcheerde" hé. Dus wij halen dat spel voorzichtig uit die trolley, zetten 'm aan en plots gaat het zo superluid: TUUT TUUT TUUT... en dan niks meer.
Bart al lichtjes in paniek, want dat klonk echt of er ging een bom ontploffen. Al een geluk deden we dat in de zaal voor de douane (achter de hoek waar ze ons niet zagen), anders hadden die mannen ons er vast en zeker uitgehaald. Bij de douane ging het nog redelijk vlot. Al stond er alwéér een lange file, want iedereen moest op zijn sokken door de security en dan al die spullen die je in die bakken moet leggen! Al een geluk piepte ik dit jaar eens helemaal niet.
Maar onze laptop was ganz plat. Game over dus. Een beetje later aan onze gate hebben we het nog eens geprobeerd, waar je de stekker kan insteken en je laptop kan opladen. Daar lukte het helemaal niet, want die Telenet-hotspot was betalend. En wij zijn geen Telenet-klanten. Dat gratis wireless (onbeveiligd) internet marcheerde al helemaal langs geen kanten. Dus hebben we verdere pogingen maar gestaakt en zijn dan op het vliegtuig gestapt dat al stond te wachten.
Dit keer vlogen we met een Boeiing 777 met privé-schermpjes.
Eer ik doorhad hoe dat scherm "marcheerde"! Dat heeft toch zeker een uur geduurd, kieken da’k ben. Maar goed, de vlucht viel goed mee, het personeel was vriendelijk dus we hadden weinig "onderbrekingen". Ze kwamen helaas weinig rond met drankjes of eten. De eerste keer kwamen ze net rond met een warme lunch (ik koos voor KIP met patatjes en groentjes, Bart nam de pasta met spinazie) en drankjes, maar de tweede keer dat ze rondkwamen met hun drank lag ik al bijna met mijn poten in de lucht van de grote dorst. Tja, van die airco op het vliegtuig droog je uit.
Nu, je kreeg wel altijd nog water als je erom vroeg. Daar kwamen ze dan af en toe mee rond; een drietal keer op 8 uur vliegen – en dat vind ik eerlijk gezegd een beetje weinig, in vergelijking bij de vlucht met American Airlines vorig jaar. Dekentjes kreeg je ook alleen maar als je het koud had, want met de Mexicaanse griep in ‘t land hadden ze er tekort. Met de mededeling: alle dekentjes zijn naar de wasserette gebracht voor een grondige reiniging, voor de veiligheid en hygiëne van hun reizigers. Op de vlucht zelf kwam er natuurlijk – het kon niet missen – een Amerikaanse dominee vlak voor mijn neus zitten. Ik moest direct denken aan Jan, die – hopelijk nu nog steeds – een kaarsje aan ‘t branden is voor de kip. Die dominee heeft, geloof ik, niet anders gedaan dan gelezen in zijn bijbel en geslapen. Bijbels zijn ook niet het meest spannendste om in te lezen.
In Washington DC moesten we overstappen. Daar hadden we vriendelijke en knappe officiers aan de douane zitten. Het was er trouwens snikheet en plakkerig toen we de overstap maakten, rond de 34°C! Daar mochten we weer alles op een drafje doen: schoenen razendsnel uit (proberen) doen en in bakjes gooien, de rugzak, handtas en trolley op de band zetten en rap-rap door de biep-controle-test. Ik voelde me telkens of ik moest sprinten voor een marathon. En zweten dat ik daarna deed! We moesten enkel na de douane onze bagage oppikken en op een volgende band zetten. Gemakkelijk dus, alleen zat ik heel de tijd met een knoop in mijn maag van "als die maar goed terechtkomen of we zitten hier zonder kleren".
In Washington DC zelf moesten we nog een tijdje wachten en onze binnenlandse vlucht was redelijk chaotisch georganiseerd. Ze riepen namen en nummers af, door elkaar, en niemand begreep er blijkbaar een snars van, want er liepen constant mensen door en in de verkeerde rij, en dan werden ze teruggeroepen. Miserie, miserie. Het stak echt tegen om daar zo’n tijd te zitten. Wat doe je op zo'n doodse momenten? Juist, mensen kijken.
Op een gegeven moment kwam er een Aziatische naast mij zitten, met een nogal opvallend uiterlijk. Het meest opvallende waren haar superlange nagels. Ik vroeg me al af hoe ze alles kon bedienen, en vooral hoe zij op een klavier zou moeten typen. Ik bekeek haar stiekem een tijdje, tot ze plots in haar handtas begon te rommelen en haar nagelknipper bovenhaalde?! Begon ze daar rustig haar nagels te knippen... BAH. Vieze mensen heb je toch overal. Ge komt wat tegen op luchthavens soms. Tot daar ons saaie momenten in Washington DC.
Met de maagpijn en zenuwen is het al een pak beter. Misschien omdat we veilig en wel in "the land of glitter & glamour" zijn geraakt.
Toen we daarstraks in Los Angeles landden, moesten we enkel nog wachten op onze koffers, buitenstappen en de bus van "Alamo" laten stoppen, die om de zoveel minuten naar het verhuurcenter Alamo rijdt. Eens op de bus, reden we naar een mega-complex iets buiten de luchthaven, waar er om 19u00 (plaatselijke tijd) nog een superlange rij mensen stond aan te schuiven voor een huurauto.
De gebruikelijke vraag om ‘de dikkere bak' te huren aan een kleiner prijsje hebben we vriendelijk afgewimpeld. De man zei dat we in "line 4" onze midsize SUV mochten afhalen. En daar stonden we dan. Het was intussen al 20u30, pikdonker en in de voorgestelde rij stonden enkel nog 3 KIA’s, 2 Fords en een Nissan die de grootste in de rij was. Allemaal net een tikkeltje te klein voor onze te grote koffers.
Met de maagpijn en zenuwen is het al een pak beter. Misschien omdat we veilig en wel in "the land of glitter & glamour" zijn geraakt.
Toen we daarstraks in Los Angeles landden, moesten we enkel nog wachten op onze koffers, buitenstappen en de bus van "Alamo" laten stoppen, die om de zoveel minuten naar het verhuurcenter Alamo rijdt. Eens op de bus, reden we naar een mega-complex iets buiten de luchthaven, waar er om 19u00 (plaatselijke tijd) nog een superlange rij mensen stond aan te schuiven voor een huurauto.
De gebruikelijke vraag om ‘de dikkere bak' te huren aan een kleiner prijsje hebben we vriendelijk afgewimpeld. De man zei dat we in "line 4" onze midsize SUV mochten afhalen. En daar stonden we dan. Het was intussen al 20u30, pikdonker en in de voorgestelde rij stonden enkel nog 3 KIA’s, 2 Fords en een Nissan die de grootste in de rij was. Allemaal net een tikkeltje te klein voor onze te grote koffers.
Even dachten we om voor de Nissan te gaan, totdat er een vriendelijke kerel van Alamo ons kwam helpen. Die zei: "wait guys, pick this one here". En hij kwam met een grote zilverkleurige Ford Jeep (een Ford Escape Hybrid) aangereden, en zei met een vette knipoog: "neem deze, die stond zogezegd in de verkeerde rij geparkeerd". Wij hebben nog eventjes getwijfeld, maar uiteindelijk hebben ze er niks van gezegd toen we de parking uitreden. Alles is toch al op voorhand betaald, dus wij zijn héél blij. Onze jeep rijdt echt superstil, zit hoog en gemakkelijk en is nog licht van kleur ook. Ik wilde absoluut geen donkere kleur met die hitte hier.
Hier al een donker fotootje van onze "toetoet".
Het is hier vandaag trouwens niet zo heel warm geweest: ongeveer 18°C en bewolkt. We hebben er niet veel van gemerkt, want we hebben een hele dag in luchthavens en vliegtuigen met airco gezeten. Hopelijk zien we stralend weer morgenvroeg, want we zijn van plan om veel te doen. Onze auto staat veilig geparkeerd op de gratis parking van het hotel hiernaast, dus daar hoeven we ons ook niks meer van aan te trekken.
Nu zitten we eindelijk op onze hotelkamer van het Hollywood Celebrity Hotel, en onze kamer is lekker ruim, proper maar een tikkeltje vergane glorie. Wel vriendelijke service hier hoor, en goed gelegen ook. We zitten aan de doodlopende kant van de straat, dus we hebben geen last van straatlawaai. En daarnet hebben we dat arme schaap van de receptie zeker 5 keer lastig gevallen met allerlei vragen ("hoe rijden we zo en zo?" en: "verkopen jullie nog snacks, want we hebben honger en de restaurants zijn gesloten" en: "is er nog plat water?" enz…), maar dat meisje heeft ons heel vriendelijk voortgeholpen.
We gaan het hierbij houden voor vandaag en kruipen onder de wol, na onze rammelende magen te stillen met het snoepen van wat XL Snickers en Marsen. We zijn tenslotte al bijna 24 uur wakker, want we hebben niet veel kunnen slapen op de vluchten.
Het is hier vandaag trouwens niet zo heel warm geweest: ongeveer 18°C en bewolkt. We hebben er niet veel van gemerkt, want we hebben een hele dag in luchthavens en vliegtuigen met airco gezeten. Hopelijk zien we stralend weer morgenvroeg, want we zijn van plan om veel te doen. Onze auto staat veilig geparkeerd op de gratis parking van het hotel hiernaast, dus daar hoeven we ons ook niks meer van aan te trekken.
Nu zitten we eindelijk op onze hotelkamer van het Hollywood Celebrity Hotel, en onze kamer is lekker ruim, proper maar een tikkeltje vergane glorie. Wel vriendelijke service hier hoor, en goed gelegen ook. We zitten aan de doodlopende kant van de straat, dus we hebben geen last van straatlawaai. En daarnet hebben we dat arme schaap van de receptie zeker 5 keer lastig gevallen met allerlei vragen ("hoe rijden we zo en zo?" en: "verkopen jullie nog snacks, want we hebben honger en de restaurants zijn gesloten" en: "is er nog plat water?" enz…), maar dat meisje heeft ons heel vriendelijk voortgeholpen.
We gaan het hierbij houden voor vandaag en kruipen onder de wol, na onze rammelende magen te stillen met het snoepen van wat XL Snickers en Marsen. We zijn tenslotte al bijna 24 uur wakker, want we hebben niet veel kunnen slapen op de vluchten.
GEEEEEEUUUWWWW!!!
Tot morgen en nog een dikke kus aan iedereen!
Inge & Bart xxx
PS: @ mama & papa: soigneer ons scheetje (Lilly Crocodilly) goed hé?? We missen ze al…
Tot morgen en nog een dikke kus aan iedereen!
Inge & Bart xxx
PS: @ mama & papa: soigneer ons scheetje (Lilly Crocodilly) goed hé?? We missen ze al…
Reacties