4-3-2-1... stress!
Ja mensen, nu begint het toch sterk te kriebelen in onze buik! Nog 4 daagjes en we zitten op ‘t vliegtuig richting LA!
De zenuwen gieren al door mijn lijf. En allerlei rampscenario’s ook. Zo zat ik deze week al te lachen met Bart dat ze onze oude laptop hopelijk niet zullen onderzoeken en vragen om op te zetten, want dan missen we zeker onze aansluitende vlucht naar LA. Dat oud spel laat het dan ofwel afweten of slaat compleet tilt. Eer ge dat die laptop hebt opgestart, staan we daar al 2 dagen te schilderen. Hihi…
Zo’n vaart zal het nu wel niet lopen, maar toch…
Ne mens is toch iets raar, vooral als ‘m juist op vakantie moet vertrekken. Zenuwachtig ben ik vooral, en dat merkte ik zeker en vast deze week. Van de week een braadkip klaargemaakt en -hoe-ik-het-heb-geflikt-ik-weet-het-niet- die bijna laten aanbranden, uiteindelijk gemerkt dat ze nog niet echt goed gaar was, dus nog eventjes in mijn microgolf/grill gestoken en dan ineens "POEF"… lichtjes uit en microgolfoventje KAPUTT! Met de kip is ‘t goed gekomen, met ons avondeten ook, maar de microgolf heeft de geest gegeven vlak voor onze vakantie. Dat zijn zorgen voor na onze vakantie, niet waar? (Voor de lezers die denken dat ik een ramp-kokkin ben; dat zijn gewoon de zenuwen die mij parten spelen.)
Op het werk ben ik nog een tikkeltje erger. Ik zing en kwetter vals liedjes mee, kwestie om m’n zenuwen wat onder bedwang te kunnen houden hé. Het is om stress van mezelf te krijgen. Ocharme mijn collega’s! Maar ik denk dat die zo’n kuren al gewoon zijn van mij. Vandaag is m’n laatste namiddag op het werk en believe me: ‘t is een race tegen de klok om alles op tijd af te krijgen.
Ik ben al de hele week aan ‘t nadenken over de juiste reis-outfit. Kwestie van eventueel gepiep aan de controle op Zaventem te vermijden, zoals vorig jaar. Toen piepte bijna alles aan mijn t-shirt en jeans. Al piepend vroeg ik met een klein stemmetje: "ik moet hier toch niet alles uit gaan doen hé?" Dat madammeke lachte en zei dat dat niet nodig was. Blijkbaar piept zelfs een beugelbeha! In ieder geval…bibi kwam er met een beetje zenuwen en een rode kop vanaf. Dus als ik nu nog piep wanneer ik door die rotdingen moet lopen, dan weet ik aan wat het ligt hé.
Onze koffers staan al klaar in onze slaapkamer. Die heeft Bart al klaargezet van vorige week. Misschien om de boodschap aan mij duidelijk te maken dat ik dringend moet beginnen met inpakken. Maar ik pak niet graag zo vroeg van tevoren in! Zo vergeet ik gegarandeerd een hoop. Dus morgen, donderdag 21 mei is het pas KIP-DAY… Koffers-in-pakken-dag dus. En ik garandeer jullie: ons huis gaat er morgen bij liggen of er is een bom ontploft! Hihi. Als we al iets zullen vergeten zijn, kunnen we dat nog altijd in Amerika kopen. Die mannen hebben toch warenhuizen zo groot als ons Belgenlandje, so no problemo!
De euro’s zijn ook al omgewisseld naar dollars, dus nu rest ons alleen nog te zeggen: tot maandag 25 mei en kom geregeld eens koekeloeren op onze weblog! ‘t Zou leuk zijn om al jullie reacties te lezen. Zo weet ik tenminste dat ik goed bezig ben hé.
Dikke zoen,
Inge & Bart xxx
De zenuwen gieren al door mijn lijf. En allerlei rampscenario’s ook. Zo zat ik deze week al te lachen met Bart dat ze onze oude laptop hopelijk niet zullen onderzoeken en vragen om op te zetten, want dan missen we zeker onze aansluitende vlucht naar LA. Dat oud spel laat het dan ofwel afweten of slaat compleet tilt. Eer ge dat die laptop hebt opgestart, staan we daar al 2 dagen te schilderen. Hihi…
Zo’n vaart zal het nu wel niet lopen, maar toch…
Ne mens is toch iets raar, vooral als ‘m juist op vakantie moet vertrekken. Zenuwachtig ben ik vooral, en dat merkte ik zeker en vast deze week. Van de week een braadkip klaargemaakt en -hoe-ik-het-heb-geflikt-ik-weet-het-niet- die bijna laten aanbranden, uiteindelijk gemerkt dat ze nog niet echt goed gaar was, dus nog eventjes in mijn microgolf/grill gestoken en dan ineens "POEF"… lichtjes uit en microgolfoventje KAPUTT! Met de kip is ‘t goed gekomen, met ons avondeten ook, maar de microgolf heeft de geest gegeven vlak voor onze vakantie. Dat zijn zorgen voor na onze vakantie, niet waar? (Voor de lezers die denken dat ik een ramp-kokkin ben; dat zijn gewoon de zenuwen die mij parten spelen.)
Op het werk ben ik nog een tikkeltje erger. Ik zing en kwetter vals liedjes mee, kwestie om m’n zenuwen wat onder bedwang te kunnen houden hé. Het is om stress van mezelf te krijgen. Ocharme mijn collega’s! Maar ik denk dat die zo’n kuren al gewoon zijn van mij. Vandaag is m’n laatste namiddag op het werk en believe me: ‘t is een race tegen de klok om alles op tijd af te krijgen.
Ik ben al de hele week aan ‘t nadenken over de juiste reis-outfit. Kwestie van eventueel gepiep aan de controle op Zaventem te vermijden, zoals vorig jaar. Toen piepte bijna alles aan mijn t-shirt en jeans. Al piepend vroeg ik met een klein stemmetje: "ik moet hier toch niet alles uit gaan doen hé?" Dat madammeke lachte en zei dat dat niet nodig was. Blijkbaar piept zelfs een beugelbeha! In ieder geval…bibi kwam er met een beetje zenuwen en een rode kop vanaf. Dus als ik nu nog piep wanneer ik door die rotdingen moet lopen, dan weet ik aan wat het ligt hé.
Onze koffers staan al klaar in onze slaapkamer. Die heeft Bart al klaargezet van vorige week. Misschien om de boodschap aan mij duidelijk te maken dat ik dringend moet beginnen met inpakken. Maar ik pak niet graag zo vroeg van tevoren in! Zo vergeet ik gegarandeerd een hoop. Dus morgen, donderdag 21 mei is het pas KIP-DAY… Koffers-in-pakken-dag dus. En ik garandeer jullie: ons huis gaat er morgen bij liggen of er is een bom ontploft! Hihi. Als we al iets zullen vergeten zijn, kunnen we dat nog altijd in Amerika kopen. Die mannen hebben toch warenhuizen zo groot als ons Belgenlandje, so no problemo!
De euro’s zijn ook al omgewisseld naar dollars, dus nu rest ons alleen nog te zeggen: tot maandag 25 mei en kom geregeld eens koekeloeren op onze weblog! ‘t Zou leuk zijn om al jullie reacties te lezen. Zo weet ik tenminste dat ik goed bezig ben hé.
Dikke zoen,
Inge & Bart xxx
Reacties